De tandartsstudent die overstapte naar autoracen, de laatste overlevende grand-prixwinnaar uit de jaren 50. Tijdgenoot van Stirling Moss en Mike Hawthorn, winnaar van zes grands prix (in die tijd een prestatie om u tegen te zeggen), vicewereldkampioen in 1959. En de beminnelijkheid zelve.
In 1957 was hij de eerste Brit die de Grand Prix van Groot-Brittannië won aan het stuur van een Britse wagen, een Vanwall. Omdat Tony, na een crash in Le Mans, last had van zijn rug, deelde hij het stuur met Stirling Moss, in die tijd een gangbare praktijk. (De gewonnen punten werden verdeeld onder de coureurs. De zege in Groot-Brittannië leverde Tony en Stirling elk 4 punten op, acht gedeeld door twee.)
Het logische gevolg van deze praktijk was dat één coureur in één en dezelfde race meer dan één keer kon geklasseerd worden. In de Grand Prix van Argentinië van 1955 bijvoorbeeld, eindigden Nino Farina en Maurice Trintignant beide zowel tweede als derde. De tweede plaats deelden ze met José Froilàn Gonzalez, de derde plaats met Umberto Maglioli.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten