De tegenwoordig bijna vaste column van Tom Lijnolie in het zichzelf onafhankelijk weekblad noemende HUMO, glijdt er gemakkelijk in en dat in de eerste plaats omdat ze meestal in een goede taal is geschreven, dit in tegenstelling tot het mondelinge verkrachten van diezelfde taal wanneer Lijnolie ze uitspreekt.
Lijnolie
heeft zo zijn slachtoffers en hij was ooit
de grote verdediger van alles wat multicultureel was, en konden mannen
en vrouwen met namen als Djamal, Mo en andere Groen-stemmers – die ons
binnenkort zonder stroom zullen zetten – op zijn steun rekenen, tegenwoordig
overschrijdt hij deze grens. En waarom?
De
Antwerpse cultuurschepen Nabila Ait Daoud is het pispaaltje geworden, niet
alleen valt Lijnolie haar en haar achterban aan – deze achterban zou onze taal
nauwelijks spreken, laat staan schrijven – maar ze is volgens Lijnolie door
deze achterban voor de verkeerde partij (N-VA) verkozen. Als het een andere
partij was geweest, waren de hatelijke columns niet eens geschreven.
Ik
vrees dat Lijnolie eigenlijk enkel en alleen niet houdt van vrouwen zoals
Nabila en Zuhal die hun eigen gang gaan en alle andere spelers naar de
reservebank verwijzen.
Net
zoals ooit Nelly Maes, en heden ten dage Assita Kanko en Liesbeth Homans
Geen opmerkingen:
Een reactie posten