BRUSSEL, NIET MEER DE SJANSENDE STAD VAN WELEER

 

Uitgeverij Vrijdag heeft zich door de jaren heen een reputatie opgebouwd op het gebied van uitgaven van thrillers.

Een van de eerste was een vertaling van de behoorlijk sterke thriller van Sean Chercover “Chicago Mob”, een Ray Dudgeon thriller, de eerste in een serie, die er echter nooit kwam in het Nederlands, maar die mij tot fan maakte.

Later kwamen veel Vlaamse auteurs die hun sporen verdienden bij andere uitgevers bij Vrijdag aan de deur kloppen, een deur die bereidwillig werd geopend voor: Benny Boudewijns, Guido Eekhout, Rudy Soetewey, Patrick Conrad, Jos Pierreux en Anne-Laure Van Neer.

Hier moesten geen buitensporig hoge vertaalkosten voor worden opgehoest!

Al deze kwaliteit trok uiteraard ook debutanten naar de deur van Vrijdag en ook hier scoorde men met de Hercule Poirot-prijswinnende Dominique Biebau die zich met “Russisch voor Beginners” zomaar ineens een plaats veroverde en zich in het rijtje prijswinnende Vrijdag-auteurs plaatste.

En het zou al slecht moeten aflopen wanneer, in alle toekomstige jury’s voor detectiveromans en thrillers, te weinig stemmen te vinden zouden zijn om het debuut van Dieter Rogiers “Bot Mes”  een tien op tien te geven.  Of het moesten lui zijn zoals Geert Van Istendael, die ooit zelf het genre probeerde en mislukte bij Houtekiet, en Marc Didden die Brussel nog altijd de mooiste stad ter wereld vindt, dit ondanks de voortschrijdende  Brusselse verloedering, want dit debuut vertelt wat anders.  Debuut ja en neen, want  Dieter Rogiers die in Sint-Jans-Molenbeek woont publiceerde al korte verhalen en graphic novels.

In ”Bot Mes” vertelt hij over een Brussel dat met lede ogen het hoofdkwartier van Europa naar Straatsburg zag verhuizen, en in het zog daarvan alle belangrijke bedrijven. Een Brussel dat zijn grenzen gesloten heeft naar Vlaanderen en Wallonie/France en waar de misdadigers hun slachtoffers in het kanaal droppen, het voorbeeld van New York volgend, dat haar lijken in de Hudson deponeert.

In dat Brussel krijgt een Vlaamse journalist een inreisvisum voor twee dagen, tijd genoeg om zijn dochter, die uit het kanaal is opgevist te komen herkennen in het Brusselse lijkenhuis, en vervolgens terug op te rotten. Dat zal niet lukken, want zou het niet die dochter zijn die achter de diefstal en verdwijning van een Breughel zit, die nog steeds niet is teruggevonden, niet door de enige niet corrupte politievrouw, niet door een Amerikaanse miljardair, niet door… Volg het spoor van verrassende plotwendingen en ambigue personages.

“Bot Mes” verscheen op 20 september, mijn verjaardag, dus kwaliteit gegarandeerd. Groetjes vanuit een even smerig Antwerpen, maar wel met haar financiën op orde.