Het lag voor de hand dat de Seppe van Oostende de mist in zou gaan. In een wedstrijd waarbij naar een meezinger voor heel Europa wordt gezocht, was zijn song gewoon te goed. Ooit was er die liedjestekst: Wie in Vlaanderen wil zingen over andere dingen dan ‘ik hou van jou’, maar die is met de Seppe achterhaald. Goed gedaan gast. Voor mij zal Frida Boccara  met Un jour, un Enfant (1969) de beste aller tijden blijven, hoewel ik nog meer houd van het lied Cent mille chansons (1968) dat ze voordien uitbracht.

*****************************************I

In ‘De tafel van Gert’ was de Joel - je weet wel, die semi-intellectueel die zijn linkse vergif over den Bart herhaaldelijk spuit en zelfs een weg voor den Bart heeft uitgestippeld, een weg de dieperik in - weer druk aan het raaskallen. En toen hij het woord genocide, in schoon Vlaams volkerenmoord, in verband met Gaza reeds herhaaldelijk had gebruikt, begon hij zich te verontschuldigen omdat hij het woord had gebruikt. Wel, gezegd is gezegd, en om eerlijk te zijn, ben ik het volledig met Joel oneens en dat zolang die volgevreten Hamasmoordenaars niet achter slot en grendel zitten.

Maar allez ’t is een bijverdienste, ja toch Joel?

*****************************************

Het land, Turkije om het maar bij naam te noemen, heeft zich laten opmerken als eventuele vredemaker in de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, een oorlog die steeds meer op een volkerenmoord begint te lijken. Nu kunnen die Turken, je kunt zeggen wat je wil, beter hun muil houden zolang ze de Armeense volkerenmoord niet erkennen, maar dat is mijn mening. Ik zie Vladimir echter niet buigen voor Volodymyr, want om zijn volk te voeden heeft Vladimir de graanschuur van Oekraïne nodig, dat hebben zijn Russische voorzaten hem reeds voorgedaan, waarom zou hij het niet eens opnieuw proberen?