CONTRACTBREUK

 

Op 8 maart 2016, ik was 77,5, kreeg ik een nieuwe identiteitskaart en die zou dan geldig zijn tot 8 maart 2046. Dat laatste werd mij verzekerd door een lieftallige dame die duidelijk ooit achter het IJzeren Gordijn haar oorsprong had. Thuis maakte ik er nog grapjes over, misschien had Rusland of een van de satellietstaten een plan uitgewerkt om Antwerpen een pee te stoven?

Dat was de tijd dat ik nog 10.000 en meer stappen per dag deed, dat ik geen halsbrekende toeren moest uithalen om mijn onderbroek en kousen aan te trekken en dat mijn geheugen nog springlevend was.

Toen ik echter enkele dagen geleden op mijn pensioen wilde, weigerde dat mijn kaart te lezen. Dan op 29 april maar eens naar de dienst bevolking (4.714 stappen heen en weer), waar ik te horen kreeg van de dame aan de balie, nadat ze mijn identiteitskaart in een gleufje had gestoken: “Ha, dat is een van die 30 jaar geldende kaarten. Ja, die is geblokkeerd, u moet een nieuwe kaart aanvragen.” “Kan dat nu?” “Neen, daarvoor moet u een aanvraag indienen en dat kan hier wel.” “Oké” “Kun je op woensdag 13 mei om 11.20 uur?” “Oké.” “Ik stuur nog een mail.” “Bedankt.”

Nou, ik weet niet wat het me allemaal gaat kosten, maar als het Stad zijn contact eenzijdig verbreekt, ben ik ervan overtuigd dat het mij niks mag kosten. Eerlijk is eerlijk!