27 JANUARI: HOLOCAUSTDAG

 

 

 

 

 

Zoals ieder van mijn lezers weet, is het naast boeken films die me bezighouden. Op deze Holocaustdag wil ik mijn lezers dan ook opmerkzaam maken op die films en die ene documentaire

die rechtstreeks of onrechtstreeks met de Holocaust te maken hebben en die me het meeste hebben getroffen en die ik heb gekozen uit een lijst met 651 titels.

.

 

 

HOEZO?

* Een kassierster in een Lidl-supermarkt in het Engelse Birmingham heeft zich vreselijk misdragen tegen een van haar klanten. Klanten konden de ruzie filmen en legden zo vast hoe de bediende de man uitschold. Op het einde riep ze zelfs: 'Sterf, jij moslim'.

Een goede raad voor de toekomst, je kunt het beter beleefd zeggen, je kunt bijvoorbeeld aankomen met “Mag ik U aub verzoeken om hier ter plekke dood te vallen?” lijkt me al een stap in de goede richting.

 

* In HLN kon je lezen dat de afstammelingen van Pater Damiaan dit jaar een reisje naar Molokai maken. Hoezo? Ik dacht dat al zijn afstammelingen al op Molokai woonden.

MENGELWERK

Jeckyl & Hyde

* Ik vermoed dat de dalende verkoop van HUMO deze week een nieuw dieptepunt kent. Wie zet er nu Hemmerechts op het omslag van een magazine. Het verschijnen van haar boek "De vrouw die de honden eten gaf" heeft echter toch enkele positieve kanten, de critici van en Standaard en De Morgen hebben het boek zo erg de grond in geschreven dat ik vermoed dat zelfs hun honden het boek niet meer kunnen opgraven.

Vijf levens

* Ik heb net de drie langspeelfilms "Unsere Mütter, Unsere Väter" bekeken. De Tweede Wereldoorlog bekeken door Duitse ogen en eerlijk is eerlijk, met eerlijke ogen. Als je de zorg ziet waarmee deze films zijn gemaakt, dan schrei je haast als je "In Vlaamse Velden" moet bekijken. Zelden zo'n amateuristische troep gezien. Maar terug naar die moeders en vaders. Ik vernam dat Polen heeft geprotesteerd tegen het feit dat de Poolse partizanen blijkbaar niet zo'n Jodenhaters waren zoals ze in de film worden voorgesteld, neem van mij aan: HET WAS NOG ERGER. Onrechtstreeks wordt er ook verwezen naar het feit dat de Russen nogal makkelijk hun gulp openmaken om vrouwen te verkrachten, en dat begon al in Polen. Iedereen weet dat weinig vrouwen in Berlijn aan verkrachting ontsnapten. Ik heb er een gekend die nog twintig jaar na datum nachtmerries kreeg.

* ZUURVRIJ- Berichten uit het Letterenhuis nummer 25 is verschenen. Zoals steeds een grote bundel informatie die je enkel in het Letterenhuis kunt vinden. Van Zeppelins die Antwerpen bombarderen tot een affiche voor Union Match lucifers, van brieven van Simon Carmiggelt aan Willem Elsschot tot Het verloren gewaande handschrift van Maurice Gilliams' "Elias".
Steeds mooi uitgegeven blijft dit halfjaarlijkse tijdschrift een must. Meer info bij letterenhuis@stad.antwerpen.be, je krijgt er geen spijt van.

* Morgen, 17 januari, negen maanden geleden ging onze dochter van ons heen. We missen haar nog iedere dag.

FROM ANTHONY RADBILL

Greetings,

POCAHONTAS

When Duke William and his Norman troops invaded Anglo-Saxon England in 1066 one of his baronial retainers was De Hoghton ( at times spelled

De Houghton). As a recompense for his sterling services he was awarded land in Lancashire and a castle named Hoghton Tower was constructed.
What the hapless Anglo-Saxons felt at the extensive redistribution of> land can only be imagined. It is utterly amazing that still huge
swathes of land in England to this day are owned by descendants of the Norman invaders, including the De Houghton family ensconced in their
baronial keep. You might call this phenomenon a self-renewing stock option. Pillaging is an old practice in human history right through to
this day whether in capitalist or communist formats.
Lurching on to a mere bagatelle of 551 years, in 1617 then King James I was visiting his subjects in Lancashire. The habit of monarchs since medieval times to plunk themselves for feasting on their subjects was well entrenched. For some it marked possibilities of frenetic toadying to gain preferment or other spolis. For others such visitations were an unmitigated disaster. One chap even burnt down his home to avoid the honour of monarchical scavenging - and this was in the days before home insurance was available!!!!!
So King James I, a bit of an uncouth eccentric arrived at Hoghton Hall.He stayed there for three days. At a sumptuous banquet James spotted a
superb loin of beef on a table and summoned the dish in his presence. Having quaffed  too much ale and being inebriated he pulled out a sword and knighted the loin of beef calling it .........SIRLOIN. There you have the origin of the sirloin steak. Alas, the  then owner of
Hoghton Tower was bankrupted by the riotous feasting and ended up in prison for debt.
Smacking my lips in gustatory delight at the thought of sandwiches you might think that this food was invented by Americans who turn out
hamburgers, hot dogs and "Subway" concoctions in the zillions. Sorry NO.
One also might envision our Gallic neighbours with their scrumptious baguettes garnished by more varieties of cheese than even a greedy
mouse could ravage. NON et NON!!!!  First of all, our neighbours have no sartorial sense whatsoever, wearing berets at a lopsided angle - at least they could sport a Sherlock Holmes deerstalker. We Brits invented the sandwich.
Modestly stated we invented the modern world and we even invented Americans.
Well, give or take a few Viking long boats who had the good taste to vanish given that they ran out of supplies of Carlsberg and Tuborg and
that the native Indians would not provide a steady supply of ravishing Pocahantas ladies.
More precisely, John Montague, the fourth Earl of Sandwich in the 18th century is credited with  the naming of the sandwich after his title
when he summoned a flunkey to provide him with two pieces of bread with a piece of meat lodged therein.
I now turn my wayward attention to Samuel Pepys; arguably the greatest diarist in the English language and Chief of the Admiralty for a time under Charles II. Pepys accomplished a great deal in  building up the English navy, which in the 18th century was mighty and victorious.
Pepys was never short of the bon mot. One of his lip-smacking quotes was... "And so to bed."
Good advice. I look fondly at my wife and passionately declare......"AND SO TO A CUP OF ROOIBOS TEA."

ALS HET OM NESPRESSO GAAT...

Gisteren dweilde ik weer door mijn stad, ik was bij galerie De Zwarte Panter toen mijn mobieltje overging. Nadine! Of ik nog in 't stad was en indien ja, of ik even langs Nespresso zou willen gaan, want haar ristretto was haast op.
Dus een halfuur later ging ik naar Nespresso aan de Huidevettersstraat. Voor gebruikers van Nespresso is het geen geheim, voor de anderen wil ik toch even zeggen dat je daar een nummertje krijgt en dat je moet wachten tot het jouw beurt is. Ik kreeg 395 en zag dat 364 net aan de beurt was. 30 klanten voor mij. Als ik aan de telefoon in mijn oor de boodschap zou krijgen: er zijn nog 30 wachtenden voor u, zou ik waarschijnlijk neerleggen en terugbellen op een ander tijdstip, maar als het om Nespresso gaat, ja dan...

BEJAARD??????????????????

In Tienen (B) werd een bejaard echtpaar, de man 74, de vrouw 65, gevonden, blijkt dat ze vermoord zijn. Een drama?
Natuurlijk, maar wat zullen de mensen zeggen wanneer de tijd komt dat we 130 kunnen worden, zoals een recent verschenen boek beweert? Misschien wordt de titel dan wel: Echtpaar in de fleur van hun leven vermoord.
Ik ben 74 en mijn Nadine is er 68 en wij voelen ons nog helemaal niet bejaard, zou dat willen zeggen dat wij op weg zijn om nu al die 130 te halen?

WHAT ABOUT THAT PEN VLAANDEREN?

Two-thirds of a historic collection of 80,000 books have gone up in smoke after a library was torched in the Lebanese city of Tripoli amid sectarian tensions. The blaze was started after a pamphlet insulting Islam was reportedly found inside a book.

Firefighters struggled to subdue the flames as the decades-old Al-Saeh library went up in smoke on Friday in the Serail neighborhood of Tripoli. Despite firefighters’ best efforts, little of the trove of historic books and manuscripts was recovered from the wreckage.

“Two thirds of some 80,000 books and manuscripts housed there,” a security source told Agence France Press, referring to the items destroyed. The source added that the blaze was started after a manuscript insulting the Prophet Mohammed was found hidden in the pages of one of the library books.
A demonstration had been planned in Tripoli after the pamphlet was found but was reportedly called off after the library’s Greek Orthodox owner spoke with Muslim leaders. Lebanese news outlet Naharnet also reported that one of the library workers was shot and wounded Thursday night.
“The library owner, Father Ebrahim Surouj, met with Islamic leaders in Tripoli. It became clear the priest had nothing to do with the pamphlet, and a demonstration that had been planned in protest over the incident was called off,” the source said.

Yes what about that Pen Vlaanderen? Is it only authors for authors and not about what they are producing?

CENSUUR IN OORLOGSTIJD

De leden van PEN Vlaanderen vzw kregen een voorstel voor nieuwe statuten, bij één artikel stel ik me toch vragen:

1.    PEN staat het principe van ongehinderde doorstroming van ideeën binnen iedere natie en tussen naties onderling voor; de leden verplichten zich ertoe, elke onderdrukking van meningsuiting in het land en de gemeenschap waartoe zij behoren, tegen te gaan. PEN spreekt zich uit voor een vrije pers en verzet zich tegen censuur in vredestijd.

Nu heb toch heel wat bezwaren tegen het laatste woord: vredestijd. Als België en zijn eventuele geallieerden de agressor zijn in een gewapend conflict, lijkt het me dat wij allen tezamen ons moeten verzetten tegen de eventueel bijna zekere censuur die daarvan het gevolg kan zijn.
Dit is volgens mij een beetje platbroekerij.
Ik denk dat ik het voorstel nog eens goed ga doorlezen.

MENGELWERK

Vandromme en echtgenote

Enkele dagen geleden kreeg ik het blad van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen vzw (VVL) met name "De Auteur". Op de voorpagina prijkt een foto van de dit jaar (2013) meest gelezen dichter in Vlaanderen, de 71-jarige Jozef Vandromme. Meest gelezen? Als je op de kalender "De Druivelaar" staat zou je dat kunnen denken, maar ik ken niet veel mensen die het afgescheurde kalenderblaadje omdraaien om te zien wat voor onzin daar weer staat. Als Jozef Vandromme staat voor wat DE AUTEUR in Vlaanderen is - hij is gefotografeerd staande voor op iets wat net geen "patattenveld" is - hoeft het voor mij niet meer en heb ik - zelf 74 jaar - voor de laatste keer mijn lidgeld gestort aan deze oude mannenclub.
                                    
***

Vandaag had ik mijn boodschappentas vergeten en heb me in Spar een nieuwe moeten aanschaffen, wat ik helemaal niet erg vind, want voor één schamele euro loop je lange tijd met een kunstwerk rond en je kunt er vier wijnflessen in kwijt zonder dat ze omvallen (die zijn voor mijn vrouw!). Zoals je waarschijnlijk weet (of niet weet) zijn op deze tassen schilderingen afgebeeld van hedendaagse en overleden schilders. Ik heb er eentje met "Zomermiddag" (2010) van Frieda Van Dun en ik wilde me er nog een tweede kopen, maar helaas. Ik kon kiezen uit enkele andere en heb dan maar "Herfst" (1913) van Rik Wouters meegenomen. Van de zomer in de herfst lijkt me op mijn leeftijd de juiste keuze. Ik wil nog enkele jaartjes wachten om een nieuwe boodschappentas te kopen, alleen hoop ik dat er dan eentje is met "Lente" want aan "Winter" wil ik nog niet beginnen.

***
Zaterdagavond (21/12) werd de 10.000ste bezoeker verwacht in Filmhuis Klappei en die is er ook gekomen, een zij. Zij kreeg een bon voor een heel jaar gratis film in Klappei, een mooi boeket bloemen, een fles met iets alcoholisch en enkele boeken van dichter-romancier Marc Pairon. Alle leden van de Vlaamse Vereniging van de filmpers kregen een uitnodiging toegestuurd, twee - onder wie ik zelf - waren er opgedaagd, terwijl ze toch, ik ben er zeker van, niet allemaal "Io e te" van Bertolucci hebben gezien (die was namelijk geprogrammeerd), even HUMO citeren:

 

De ooit door Quentin Tarantino uitgesproken boutade dat cineasten niet noodzakelijk beter worden naarmate ze ouder worden, wordt deze week enigszins ondergraven door de Italiaanse grootmeester Bernardo Bertolucci, die op 73-jarige leeftijd een heel mooie comeback maakt met dit sprankelende portret van twee jonge outcasts.
Outcast nummer één, Lorenzo (Jacopo Olmo Antinori), is een getroubleerde veertienjarige die songs van The Cure, Arcade Fire en Muse op de iPod heeft staan, zijn boontjes met een strootje uit zijn bord probeert te zuigen (ah, de lastige puberteit!), en zijn moeder stekelige dilemma's voorlegt, zoals: ‘Als jij en ik de laatste mensen op aarde waren, zouden we ons dan met elkaar voortplanten?’ Die schunnige Bernardo toch!
En in plaats van met de rest van de klas een week op skivakantie te trekken, slaat Lorenzo een voorraad colablikjes in en verschanst hij zich samen met zijn mierenkolonie en een exemplaar van Anna Rice' ‘Interview With the Vampire’ als een soort vrijwillige banneling in de kelder van de woontoren. Gewoon omdat hij liever een tijdje alleen wil zijn (al vergeet hij niet om de telefoontjes van zijn moeder te beantwoorden en verslag uit te brengen van allerlei fictieve sneeuwballengevechten).
Lorenzo's zelfopgelegde isolement wordt evenwel doorbroken door outcast nummer twee: zijn halfzus Olivia (Tea Falco), een bloedmooie junkie die in de kelder komt afkicken van haar heroïneverslaving. Hoe het gaandeweg begint te klikken tussen die twee zielen, moet u zelf maar eens gaan bekijken.

Erg waarschijnlijk is dat ze ofwel naar 'Foyle's War' of naar 'Strickly come dancing" (ook een guilty pleasure van mij) zaten te kijken. En dan maar jammeren dat filmzalen zoals Cartoon's steeds opnieuw strijd moeten leveren om te overleven, terwijl in Klappei op woensdagmiddag regelmatig kinderen moeten worden geweigerd, en dat men er films van Bunuel, Almodovar, Antonioni, de gebroeders Taviani en Jeff Nicholls kan zien, en er ook heel wat films uit  derdewereldlanden kan gaan bekijken, naast Chileense, Griekse en bedenk er zelf nog maar wat bij. Laatst nog het haast helemaal vergeten "Yol" uit Turkije.
Wat meer aandacht zou Klappei erg goed doen.
                                                               
***
Het is meer dan waarschijnlijk dat je het woordje "hometrainer" in je woordenschat hebt zitten.

Deze ochtend ontdekte ik er echter een nieuwe betekenis van. Ik vroeg aan de verantwoordelijke van de groenten wat nu komkommers en wat nu courgettes waren en terwijl ze deze aanwees vertelde ze erbij dat ze deze "hometrainers" noemden. En zeggen dat wij vroeger in die zin over bananen spraken.

ZEVEN JAAR GELEDEN: John Riedijk overleden

    

Als je op de website van de Koninklijke Bibliotheek gaat, kun je daar ongeveer 110 titels vinden die door John Riedijk werden vertaald voor mijn uitgeverij en later voor Facet, waar ik de verantwoordelijke uitgever was.

Hierbij vind je een klein aantal afbeeldingen van boekomslagen van boeken die door John werden vertaald.

Eerder toevallig is deze mix ontstaan, je vindt er de vooral op meisjes gerichte titels van Federica de Cesco, die echter ook wel een politieke boodschap hier en daar wisten te verbergen. In "De gouden daken van Lhasa" krijgt de Chinese bezetter van Tibet ervan langs en in "Melina en de dolfijnen" wordt er verwezen naar de genezende kracht die van het zwemmen met dolfijnen uitgaat.

Het Australisch Engels van Jennings en Gleitzman "Dat doe je niet", "Dodelijk" en "Boosaardig" was voor John een echte uitdaging.

Daarnaast wist hij zich perfect in te leven in de erg gevoelige titels van Sherryl Jordan "De stam van Anshur" en "Geheim Sacrament", en dan weer over te schakelen naar  "Kamelengezicht", om vervolgens een nieuwe vertaling aan te vangen van het boek van Jacqueline Woodson "Zacht als de wind".

De tongbrekers van Kaye Umansky moet ik zeker vernoemen, want met "Pongwiffy" had zelfs een Engelssprekende lezer wel wat moeilijkheden. Maar John niet! Een werkelijk hoogtepunt in het leven van een uitgever en een vertaler.

Ik zal de lange gesprekken die Nadine en ik met John hadden altijd blijven missen, ieder bezoek van deze zachtmoedige boeddhist van het zuiverste water was een feest.

SPIEGELTJE, SPIEGELTJE...

Spiegelzaal

Het Vlaams Fonds voor de Letteren (VFL) nodigt nogal wat mensen uit om samen te klinken op een nieuw letterenjaar. Je kunt er dan luisteren naar de nieuwjaarsbrief van een gevestigd schrijver, vertaler en illustrator (die dat uiteraard niet gratis hoeven te doen, weer een gelegenheid om vriendjes te bevoordeligen). Er wordt door het VFL wel vergeten dat die gevestigde schrijvers ooit debutanten waren en toen zeker niet in aanmerking kwamen om hulp van datzelfde VFL te krijgen, maar nu ze gevestigd zijn wordt er op hun rug door datzelfde VFL gepronkt, hier en in het buitenland, zelfs als ze zelf voor de contacten in datzelfde buitenland hebben gezorgd en soms jaren naar een uitgever in Vlaanderen en Nederland hebben gezocht.
Ik ben wel benieuwd wie de Parnassusprijs krijgt, want vanaf de eerste tot de laatste winnaar kon ik met de keuze instemmen.
Natuurlijk ben ik benieuwd wat dat alles weer aan de belastingbetaler gaat kosten en als ze dan toch geld willen uitgeven, kunnen ze beter geen feestjes geven maar het op de bankrekening van niet-gevestigde auteurs storten.
Ik heb echter nog een radicaler voorstel, waarom het VFL niet afschaffen, daar wordt alleen maar aan vriendjespolitiek gedaan en die vriendjes zijn zeker geen niet-gevestigde auteurs. Het geld zou dan bijvoorbeeld kunnen gaan naar het Letterenhuis, die hun budget voor 2014 met 15% hebben zien dalen.

Informatie voor partycrashers: Spiegelzaal van het Paleis op de Meir, Meir 50, 2000 Antwerpen op vrijdag 17 januari 2014 om 19.30 uur.

17 DECEMBER

Op 17 april was je er niet meer, je was voor altijd van ons weggegaan. Morgen scheuren wij het blaadje van de scheurkalender niet af, we slaan die dag over, een dag die uitloopt in een volle maan, de maan waar je zo van hield.

VERZIN ZELF OOK WAT

BEN JE VOOR DE RECESSIE

STEM DAN ELIO DI RUPO

BELGIE
PAK DE POEN SHOW
VAN
3 KONINGINNEN

BELGIE
HET BLIJFT IN DE
FAMILIE

JE HEBT ZO VAN DIE DAGEN

Gods familienaam is niet "Verdomme".
    Onbekende auteur

Als er al een god is, dan moet godsloochening voor hem een lichtere belediging zijn dan godsdienst.
   Edmond de Goncourt

Heb je god gevonden? Als niemand hem binnen de 30 dagen opeist, is hij de jouwe.
   Onbekende auteur

God is een ingebeelde ziekte die geneest omdat niemand eraan doodgaat.
   E.M. Cioran

Is de mens een van gods blunders, of is god een blunder van de mens?
   Nietzsche

Als godsloochening zich nog verder verspreidt, wordt het een religie die even onverdraagzaam is als de bestaande.
   Gustave le Bon

VIJGEN NA 3 DECEMBER

Joseph Conrad werd geboren als Jozef Teodor Konrad Nalecz Korzeniowski uit Poolse ouders op 3 december 1857 in Berdytsjiv (Rusland - tegenwoordig Oekraïne). Toen hij vier jaar was, werd zijn vader verbannen wegens het schrijven van opruiende geschriften. Vier jaar later verloor hij zijn moeder aan tuberculose en weer vier jaar later stierf zijn vader. Hij werd opgevangen door een oom, maar vier jaar later, hij was zestien, liep hij weg en belandde in Marseille, waar hij aanmonsterde op een Frans schip. In 1878, hij was net 21 jaar, was hij zo zwaarmoedig dat hij probeerde zelfmoord te plegen door zichzelf in het hart te schieten. Hij miste! Hij herstelde en monsterde opnieuw aan, deze maal op een schip van de Engelse handelsvloot, wat het begin was van een zestienjarig avontuur op zee, als visser, smokkelaar en kapitein. Maar het was ook daar dat hij begreep dat zijn Poolse naam voor Engelssprekenden onoverkomelijk was, zodat hij zich omdoopte tot Joseph Conrad.

Zijn verlangen om Afrika te zien, werd ingelost toen hij aanmonsterde op een schip dat de Congorivier opvoer. Deze reis ligt aan de basis van Hart der Duisternis, boek dat later als basis zou dienen voor heel wat verfilmingen en uiteindelijk voor het filmisch meesterwerk Apocalyps Now.
Maar ook zijn Toean Jim (Lord Jim) werd verfilmd , eerst door Victor Fleming in 1925 en in 1965 door Richard Brooks met sterren zoals Peter O'Toole, James Mason en Curd Jurgens. Als je de films en televisiefilms optelt die naar Conrads werk zijn gemaakt kom je aan zesenzestig stuks.  

ERE WIE ERE TOEKOMT

DE 26ste EUROPEAN FILM AWARDS: DE WINNAARS

De meer dan 2.900 leden van de European Film Academy – filmmakers uit heel Europa- hebben gestemd voor de winnaars.

THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN

Veerle Baetens heeft voor haar vertolking in THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN de Europese Filmprijs voor Beste Actrice ontvangen, de verzilvering van één van de vijf nominaties voor deze film.
Ook regisseur Tom Van Avermaet viel in de prijzen met DOOD VAN EEN SCHADUW bekroond als Beste Europese Kortfilm. De prijs voor de Beste Animatiefilm werd uitgereikt aan de coproductie THE CONGRESS van Ari Folman. En de EFA Young Audience Award ging naar NONO, HET ZIGZAG KIND van regisseur Vincent Bal.

De winnaars:

EUROPEAN FILM

LA GRANDE BELLEZZA (THE GREAT BEAUTY) Italië/Frankrijk , 140 min

 

 

GEREGISSEERD DOOR: Paolo Sorrentino
GESCHREVEN DOOR: Paolo Sorrentino & Umberto Contarello
GEPRODUCEERD DOOR: Nicola Giuliano & Francesca Cima

EUROPEAN COMEDY

DEN SKALDEDE FRISØR (LOVE IS ALL YOU NEED) Denemarken, 111 min
GEREGISSEERD DOOR: Susanne Bier
GESCHREVEN DOOR: Anders Thomas Jensen & Susanne Bier
GEPRODUCEERD DOOR: Sisse Graum Jørgensen, Vibeke Windeløv

EUROPEAN DISCOVERY – Prix FIPRESCI

OH BOY Duitsland, 83 min
GESCHREVEN & GEREGISSEERD DOOR: Jan Ole Gerster
GEPRODUCEERD DOOR: Marcos Kantis & Alexander Wadouh

EUROPEAN DOCUMENTARY

THE ACT OF KILLING Denemarken /Noorwegen/G.-B., 159 min
GEREGISSEERD DOOR: Joshua Oppenheimer
GEPRODUCEERD DOOR: Signe Byrge Sørensen

EUROPEAN ANIMATED FEATURE FILM

THE CONGRESS Israel/Duitsland/Polen/Luxemburg/Frankrijk/België, 120 min
GESCHREVEN EN GEREGISSEERD DOOR: Ari Folman
ANIMATIE: Yoni Goodman 

EUROPEAN SHORT FILM

Kortfilm nominatie Valladolid

DOOD VAN EEN SCHADUW (DEATH OF A SHADOW) België/Frankrijk 2012, 20 min, fictie
GEREGISSEERD DOOR: Tom Van Avermaet
GEPRODUCEERD DOOR: Ellen De Waele

EUROPEAN DIRECTOR

Paolo Sorrentino voor LA GRANDE BELLEZZA (THE GREAT BEAUTY) Italië/Frankrijk

EUROPEAN ACTRESS

Veerle Baetens in THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN België, 100 min
GEREGISSEERD DOOR: Felix van Groeningen
GESCHREVEN DOOR: Carl Joos & Felix van Groeningen
GEPRODUCEERD DOOR: Dirk Impens

EUROPEAN ACTOR
Toni Servillo in LA GRANDE BELLEZZA (THE GREAT BEAUTY) Italië/Frankrijk

EUROPEAN SCREENWRITER

François Ozon voor DANS LA MAISON (IN THE HOUSE) Frankrijk

EUROPEAN CINEMATOGRAPHER – Prix CARLO DI PALMA
Asaf Sudry voor LEMALE ET HA’HALAL (FILL THE VOID) Israel
 
EUROPEAN EDITOR
Cristiano Travaglioli voor LA GRANDE BELLEZZA (THE GREAT BEAUTY) Italië/Frankrijk

EUROPEAN PRODUCTION DESIGNER
Sarah Greenwood voor ANNA KARENINA G.-B.
 
EUROPEAN COSTUME DESIGNER
Paco Delgado voor BLANCANIEVES Spanje/Frankrijk

EUROPEAN COMPOSER
Ennio Morricone voor THE BEST OFFER Italië

EUROPEAN SOUND DESIGNER
Matz Müller & Erik Mischijew voor PARADIES: GLAUBE (PARADISE: FAITH) Oostenrijk/Duitsland/Frankrijk

EUROPEAN YOUNG AUDIENCE AWARD
 

NONO, HET ZIGZAG KIND (THE ZIGZAG KID) van regisseur Vincent Bal (Nederland/België)

EUROPEAN FILM ACADEMY LIFETIME ACHIEVEMENT AWARD
Catherine Deneuve

EUROPEAN ACHIEVEMENT IN WORLD CINEMA
Pedro Almodóvar

EUROPEAN CO-PRODUCTION AWARD– Prix EURIMAGES
Ada Solomon

PEOPLE’S CHOICE AWARD for Best European Film
THE GILDED CAGE (La Cage Dorée) Portugal/Frankrijk

 

HEDEN ROOD, MORGEN DOOD

Met Heden rood, morgen dood van Jonathan Sonnst (Geert Den Haerynck, Eeklo, 1976) is het zoiets als met een film die in twee delen wordt uitgezonden en dit met een week verschil, zodat je aan het begin van het tweede deel een korte opfrisser krijgt van deel een.

Maar met een boek van 310 pagina's ligt het anders en in Heden rood, morgen dood (zijn 11de boek) staat er op pagina 310 Einde seizoen 1. Inderdaad, als je erover nadenkt is deze misdaadroman zonder ook maar enige wijziging uitermate geschikt voor een televisieserie (waar ze later dan nog een speelfilm uit kunnen distilleren).
Je moet maar hopen dat het tweede deel, Dode honden bijten niet, zo snel mogelijk in de winkel ligt, omdat je anders het hele eerste deel opnieuw moet lezen, wat echter geen straf is, dat verzeker ik je. 
Het boek springt regelmatig van heden naar verleden en terug en we leren Eva Kemp kennen, zij werkte voor de NAVO vooraleer ze zich ging verschuilen in Nigeria in een compound van de Black Hearts, een zogenaamde particuliere militaire uitvoerder (PMU). Dit is een zootje ongeregeld van allerlei nationaliteiten die hun eigen naam verbergen achter de gekste pseudoniemen, zoals daar zijn: Grote Straat, Kaffer, Kurk, de Rattenvanger, het Monster, de Tandenfee en allemaal staan ze onder de leiding van Sultan, een nationalist zonder land. Eva wordt Zwaluw en na enkele ingrijpende gebeurtenissen, met enkele moorden als ontbijt, middagmaal, en souper vinden we Eva terug als Erica Steen, juriste. Maar als ze dacht zich daar te kunnen verbergen dan is er nog De Blauwe Kamer, een geheime organisatie waarvan de leden, die meestal tot de gerechtelijke zijde van de macht behoren en hierbij worden geholpen door de geheime diensten, vonnissen uitspreken over hen die zij onvoldoende gestraft vinden en dat vonnis ook laten uitvoeren. Zo is er de brandstichter die zijn eigen huis in de fik ziet gaan en de niet-veroordeelde huisjesmelkster die wordt opgesloten in de kelder van een van haar woningen.
Jonathan Sonnst vertelt het verhaal van deze genadeloze Eva/Zwaluw/Erica met de vaart van omvallende dominostenen.
Je neemt er de enkele taalfouten (brousse komt niet voor in Van Dale) en het slordige gebruik van leestekens bij in koop.
Heden rood, morgen dood verscheen bij Witsand Uitgevers, kost 14,95 € en kreeg het ISBN 978-94-9038-287-2 mee. We zien hem volgend jaar zeker terug op de shortlist van de Hercule Poirot prijs en de Diamanten Kogel.

DE DIAMANTEN KOGEL UITGEREIKT

Gisteravond, aan de einde van de slachtmaand, werd de laureaat van de Diamanten Kogel - het is wel geen kogel, maar een boksbeugel - bekendgemaakt in het Letterenhuis, waar meteen een statement werd gemaakt door de misdaadroman bij de letteren in te delen.

Tussen het geweld van de grote uitgeefconcerns loopt er de dwerg uitgever Kramat rond, een uitgeverij met een visie, en het is bij deze uitgever dat Rudy Soetewey trouw blijft uitgeven. Ik ben het niet altijd eens geweest met Rudy en had enkele bezwaren tegen de eveneens voor de Diamanten Kogel genomineerde Getuigen, maar met het nu met de Diamanten Kogel bekroonde 2017 heeft hij zijn voetstappen voor altijd nagelaten in de Vlaemsche wereld van de misdaadliteratuur. En voor eenmaal ben ik het eens met Danny De Laet die schreef: "Wat een fabelachtige roman is dit? Als hij dit jaar de Diamanten Kogel niet krijgt, kennen de juryleden er niets van."
Kwatongen zullen beweren dat de juryleden dan maar eieren voor hun geld hebben gekozen en voor 2017 hebben gestemd, omdat ze anders de banvloek van Danny De Laet over zich heen hadden geroepen, en die heeft nu eenmaal een smerige pen.

ALSOF ER GEEN WETTEN VAN WELVOEGLIJKHEID BESTAAN

Gisteren kreeg ik DE ROOIE ANTWERPENAAR in de brievenbus. Mij niet gelaten, die rooien moeten maar doen wat ze doen. Maar de opvallende gelijkenis met DE NIEUWE ANTWERPENAAR, die gaat verdwijnen wegens besparingen, deed me toch even slikken. Als voormalig uitgever begon ik na te denken over het copyright. De voorpagina en de opmaak zijn gestolen, ooit heeft iemand die opmaak ontworpen en werd hiervoor waarschijnlijk ruim betaald. Die iemand heeft ofwel zelf de rechten, ofwel heeft hij dat copyright verkocht aan de stad Antwerpen, in ieder geval die rooien zijn dus dieven.

Wat me direct opviel was de voorpagina met de titel: Heimwee naar zee. In het artikel worden de afgeschafte zeeklassen op de korrel genomen. Er wordt niet bij verteld dat het gebrek aan belangstelling de grootste oorzaak voor het opdoeken is. Trouwens is de huidige toestand niet zoals die 40 à 50 jaar geleden was, toen de meeste van de stadskinderen nog nooit de zee hadden gezien. Iedere burger, ook de minder begoeden, heeft zowat zijn auto en in vele gezinnen zijn er zelfs twee - ook in de zogenaamde allochtone gezinnen, of misschien in veel gevallen net juist daar - en de zee ligt niet zo veraf van Antwerpen. En met de trein was U er al geweest, om een vroege slogan van de spoorwegen te gebruiken, en die is helemaal niet zo duur als het om kinderen gaat.
Dus over de inhoud gesproken, al wat de huidige coalitie doet is verkeerd vooral de besparingen, terwijl er door die rooien vergeten wordt dat ze jarenlang aan potverteren hebben gedaan en niet alleen het stadhuis als een halve ruïne hebben achtergelaten, maar ook heel wat andere gebouwen - vooral scholen - zijn in erbarmelijke staat. De schulden waren gedaald, juist, maar je kunt natuurlijk veel besparen door niet te doen wat moet worden gedaan.
Het belangrijkste zou ik echter vergeten, nergens heb ik een verantwoordelijke uitgever kunnen vinden en als ik het goed voorheb moet die op ieder drukwerk voorkomen. Genoeg namen echter in dat blaadje, misschien moeten ze allemaal tegelijk worden gedagvaard.

RUSTIG LIGGEN ROTTEN

In Het Laatste Nieuws kon je 21 november lezen:

In Rotterdam heeft een vrouw ongeveer tien jaar dood in haar huis gelegen. Agenten ontdekten haar stoffelijk overschot nadat bouwvakkers, die in de straat aan het werk waren, bij haar geen gehoor kregen toen ze aanbelden.

Ze waarschuwden daarop de politie. De politie zegt dat de vrouw op 74-jarige leeftijd is overleden. In de 10 jaar heeft niemand haar overlijden opgemerkt.

Op 19 november kon je in dezelfde krant lezen:

Een 69-jarige vrouw heeft het lichaam van haar man, die waarschijnlijk op natuurlijke wijze is overleden, bijna een jaar lang in haar appartement in Anderlecht laten liggen. Dat schrijft La Dernière Heure. Meer nog, gedurende al die tijd sliep ze ook gewoon naast het levenloze lichaam alsof er niets aan de hand was.

Het lichaam is intussen al gemummificeerd en werd vrijdag op het bed ontdekt. De vrouw werd uit haar huis gezet omdat de huur voor het appartement sinds november vorig jaar niet meer betaald was. Tegen de buren hield de vrouw vol dat haar man een tijdje weg was voor een behandeling. Naast de lugubere ontdekking in de slaapkamer, stootte de politie ook nog op het kadaver van de hond des huizes dat al die tijd in de keuken was blijven liggen. Het Brussels parket laat weten dat een onderzoek is geopend "om duidelijkheid te krijgen over deze zaak." Op het lichaam zal een autopsie uitgevoerd worden. De vrouw is niet opgesloten.

De Luikse wetsdokter Philippe Boxho zegt in La DH nauwelijks verbaasd te zijn door dit soort gedrag. "Het zijn mensen met ernstige fysieke problemen, of oude mensen die dement zijn. Bij sommigen dringt het niet door dat de ander dood is. Anderen weigeren dan weer de ander als dood te zien, een beetje zoals een zwangerschapsontkenning."

Als je deze berichten leest net nadat je De KINDERSPELEN, de debuutroman van Marc Pairon, hebt gelezen, besef je dat Pairon ons in zijn boek een spiegel heeft voorgehouden die er wezen mag. Een vraag die me voortdurend bezighield bij het lezen was het feit of Droezel, de moeder, nu dood was en langzaam mummificeerde, of dat ze nog leefde. Pairon gebruikt het thema van twee oudjes waarvan er een langzaam dementeert, om ons een beeld te schilderen van de verharding van de maatschappij. Een maatschappij waarin men zijn naaste buur zelfs niet meer kent, een maatschappij waarin kindermisbruik dagelijks het nieuws haalt, een maatschappij waarin je rustig kunt liggen rotten omdat de mensen hun neus ophalen voor wat er buiten hun huis, tuin en keukentje gebeurt.

De Kinderspelen, Stichting Charles Catteau, 240 pag, 14.50 €