ALSOF ER GEEN WETTEN VAN WELVOEGLIJKHEID BESTAAN

Gisteren kreeg ik DE ROOIE ANTWERPENAAR in de brievenbus. Mij niet gelaten, die rooien moeten maar doen wat ze doen. Maar de opvallende gelijkenis met DE NIEUWE ANTWERPENAAR, die gaat verdwijnen wegens besparingen, deed me toch even slikken. Als voormalig uitgever begon ik na te denken over het copyright. De voorpagina en de opmaak zijn gestolen, ooit heeft iemand die opmaak ontworpen en werd hiervoor waarschijnlijk ruim betaald. Die iemand heeft ofwel zelf de rechten, ofwel heeft hij dat copyright verkocht aan de stad Antwerpen, in ieder geval die rooien zijn dus dieven.

Wat me direct opviel was de voorpagina met de titel: Heimwee naar zee. In het artikel worden de afgeschafte zeeklassen op de korrel genomen. Er wordt niet bij verteld dat het gebrek aan belangstelling de grootste oorzaak voor het opdoeken is. Trouwens is de huidige toestand niet zoals die 40 à 50 jaar geleden was, toen de meeste van de stadskinderen nog nooit de zee hadden gezien. Iedere burger, ook de minder begoeden, heeft zowat zijn auto en in vele gezinnen zijn er zelfs twee - ook in de zogenaamde allochtone gezinnen, of misschien in veel gevallen net juist daar - en de zee ligt niet zo veraf van Antwerpen. En met de trein was U er al geweest, om een vroege slogan van de spoorwegen te gebruiken, en die is helemaal niet zo duur als het om kinderen gaat.
Dus over de inhoud gesproken, al wat de huidige coalitie doet is verkeerd vooral de besparingen, terwijl er door die rooien vergeten wordt dat ze jarenlang aan potverteren hebben gedaan en niet alleen het stadhuis als een halve ruïne hebben achtergelaten, maar ook heel wat andere gebouwen - vooral scholen - zijn in erbarmelijke staat. De schulden waren gedaald, juist, maar je kunt natuurlijk veel besparen door niet te doen wat moet worden gedaan.
Het belangrijkste zou ik echter vergeten, nergens heb ik een verantwoordelijke uitgever kunnen vinden en als ik het goed voorheb moet die op ieder drukwerk voorkomen. Genoeg namen echter in dat blaadje, misschien moeten ze allemaal tegelijk worden gedagvaard.

RUSTIG LIGGEN ROTTEN

In Het Laatste Nieuws kon je 21 november lezen:

In Rotterdam heeft een vrouw ongeveer tien jaar dood in haar huis gelegen. Agenten ontdekten haar stoffelijk overschot nadat bouwvakkers, die in de straat aan het werk waren, bij haar geen gehoor kregen toen ze aanbelden.

Ze waarschuwden daarop de politie. De politie zegt dat de vrouw op 74-jarige leeftijd is overleden. In de 10 jaar heeft niemand haar overlijden opgemerkt.

Op 19 november kon je in dezelfde krant lezen:

Een 69-jarige vrouw heeft het lichaam van haar man, die waarschijnlijk op natuurlijke wijze is overleden, bijna een jaar lang in haar appartement in Anderlecht laten liggen. Dat schrijft La Dernière Heure. Meer nog, gedurende al die tijd sliep ze ook gewoon naast het levenloze lichaam alsof er niets aan de hand was.

Het lichaam is intussen al gemummificeerd en werd vrijdag op het bed ontdekt. De vrouw werd uit haar huis gezet omdat de huur voor het appartement sinds november vorig jaar niet meer betaald was. Tegen de buren hield de vrouw vol dat haar man een tijdje weg was voor een behandeling. Naast de lugubere ontdekking in de slaapkamer, stootte de politie ook nog op het kadaver van de hond des huizes dat al die tijd in de keuken was blijven liggen. Het Brussels parket laat weten dat een onderzoek is geopend "om duidelijkheid te krijgen over deze zaak." Op het lichaam zal een autopsie uitgevoerd worden. De vrouw is niet opgesloten.

De Luikse wetsdokter Philippe Boxho zegt in La DH nauwelijks verbaasd te zijn door dit soort gedrag. "Het zijn mensen met ernstige fysieke problemen, of oude mensen die dement zijn. Bij sommigen dringt het niet door dat de ander dood is. Anderen weigeren dan weer de ander als dood te zien, een beetje zoals een zwangerschapsontkenning."

Als je deze berichten leest net nadat je De KINDERSPELEN, de debuutroman van Marc Pairon, hebt gelezen, besef je dat Pairon ons in zijn boek een spiegel heeft voorgehouden die er wezen mag. Een vraag die me voortdurend bezighield bij het lezen was het feit of Droezel, de moeder, nu dood was en langzaam mummificeerde, of dat ze nog leefde. Pairon gebruikt het thema van twee oudjes waarvan er een langzaam dementeert, om ons een beeld te schilderen van de verharding van de maatschappij. Een maatschappij waarin men zijn naaste buur zelfs niet meer kent, een maatschappij waarin kindermisbruik dagelijks het nieuws haalt, een maatschappij waarin je rustig kunt liggen rotten omdat de mensen hun neus ophalen voor wat er buiten hun huis, tuin en keukentje gebeurt.

De Kinderspelen, Stichting Charles Catteau, 240 pag, 14.50 €

 

DE DAG DAT KENNEDY STIERF

Deze uittreksels werden ontleend aan het nog te verschijnen boek Duister Verleden: pulpfiction schrijvers, films noirs en communistenjagers van mijzelf.

 



Richard Crenna

Slattery's People (1964-65) was een 60 minuten durende drama serie die zich afspeelde op het niveau van de staat en zijn politiek, iedere aflevering was een les in civiele opvoeding. Met een beetje goeie wil zou je het de voorloper kunnen noemen van "The Senator" (1970-71) met Hal Holbrook en "The West Wing" (1999-2006).

Iedere aflevering had een hedendaags sociaal probleem als onderwerp:, abortus, elektronische bewaking, het beschadigen van politieke tegenstanders. Alles bij elkaar waren het er 36, en degelijke research en sterke acteursprestaties waren kenmerkend. Richard Crenna was James Slattery en hij werd omringd met sterren als, Ed Asner, Claude Akins, Barbara Eden, Arthur Hill, Paul Burke, Robert Lansing, Robert Blake,  Sally Kellerman en Vera Miles.

De pilootfilm werd opgenomen in  California State Capital Building. De eerste dag van opname was 22 november 1963 – de dag dat John Kennedy werd neergeschoten in Dallas.
                                                   ************* 

Joy Davidman zocht ondertussen haar heil in de letteren en het was bij het lezen van de boeken van C.S. Lewis dat ze besloot zich tot het katholicisme te bekeren. Davidman vroeg de echtscheiding, kreeg ze en vertrok vervolgens naar Engeland met medeneming van haar kinderen. Daar begon ze een correspondentie met de 17 jaar oudere C.S. Lewis, die later wereldberoemd werd met De kronieken van Narnia (die in 1950 in willekeurige volgorde  begonnen te verschijnen). In enkele van haar brieven vroeg ze om hem te ontmoeten en Lewis, die wat graag brieven met haar wisselde omdat hij nog nooit zo’n verstandige vrouw had gekend, zag er dan ook niet tegenop haar te ontmoeten. Dat mondde uit in een civiel huwelijk, zodat Davidman in de UK kon blijven.

In een brief van Warren Lewis, broer van, kunnen we lezen: "For Jack the attraction was at first undoubtedly intellectual. Joy was the only woman whom he had met... who had a brain which matched his own in suppleness, in width of interest, and in analytical grasp, and above all in humour and a sense of fun."

Nadat bij  Davidman terminale beenkanker werd ontdekt drong ze aan op een christelijk huwelijk, wat niet zo voor de hand lag voor een gescheiden vrouw in de Church of England, maar het kwam in orde en het huwelijk werd voltrokken op haar ziekenhuisbed in 1957. Tijdens een korte opflakkering ging het paar samenleven, broer Warren was eveneens van de partij, maar de kanker overwon en Joy stierf in 1960.

Het verhaal van hun liefde werd de tv-film Shadowlands (1985) met Joss Ackland (Lewis) en Claire Bloom (Davidman). Haast even sterk als - indien niet sterker dan - de latere bioscoopfilm Shadowlands (1993) met Anthony Hopkins en Debra Winger.

Toen Lewis stierf op 22 november 1963 kreeg hij nauwelijks enige aandacht in de pers, die dag werd immers J.F.Kennedy vermoord en overleed de toen veel beroemdere auteur Aldous Huxley.

Romandebuut van Marc Pairon

                            Romandebuut van Marc Pairon:

van straatkind tot bestsellerauteur

 

Op 20 november verschijnt ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Rechten van het Kind het romandebuut van Marc Pairon (1959, Kalmthout). In De Kinderspelen vertelt hij op ongewone wijze de lotgevallen van een hartstochtelijk plattelandsgezin, dat zich uit de ‘eerste wereld’ heeft teruggetrokken. Toch blijft de moderne samenleving herkenbaar en laat ze zich geregeld van haar onzedelijke kant zien. De Kinderspelen is een indringend en ontroerend verhaal over incest, dementie, racisme, materialisme…

 

Met de publicatie van deze roman wil Marc Pairon, verwijzend naar zijn eigen verleden, extra aandacht vestigen op de Internationale Dag van de Rechten van het Kind. In De Kinderspelen is één van de verhaallijnen de kinderrechten: het recht op veilig drinkwater, het recht om op te groeien bij familie, het recht op spelen, het recht op bescherming tegen mishandeling en (huiselijk) geweld, het recht op eigen geloof en cultuur…

 

De voorverkoop aan de boekhandels liep bijzonder goed en de uitgeverij ontving al diverse positieve reacties.  Pairons filosofische beschouwingen vallen duidelijk in de smaak. Dit is opmerkelijk want Marc Pairon is een autodidact. Door familiale omstandigheden zat de auteur slechts tot zijn vijftiende op de schoolbanken en zwierf hij de rest van zijn jeugd door Europa. In Frankrijk was hij ober en koeherder, werkte hij in de druiven en tomatenoogst, in Griekenland waren het citroenen en olijven en was hij receptionist in een hotel in Athene, in het Portugese Fatima was hij gids, in Amsterdam werd hij sandwichman voor een striptent en nachtportier in een hotel, in Zwitserland was hij achtereenvolgens tuinman, landbouwer, schoorsteenveger, krantenbezorger en barman.

Pairon is helemaal niet belezen, met uitzondering van de verplichte schoolliteratuur van destijds. Vanuit dat kennisisolement kwamen zijn geschriften tot stand.

 

In 2009 kreeg Marc Pairon omwille van enkele geslaagde populaire poëziepublicaties van de pers de titel ‘Het enfant terrible van de poëzie’ toebedeeld. In 2012 publiceerde hij Een doofpot is een Belgisch streekgerecht, een bundel met een duizendtal pittige spreuken. Sommige van deze spreuken werden naar het Engels, Italiaans en Arabisch vertaald en werden in meer dan 20 bloemlezingen opgenomen. Inmiddels gingen er in Vlaanderen van Een doofpot is een Belgisch streekgerecht al ruim 5.000 exemplaren over de toonbank. Onlangs verscheen bij de Nederlandse uitgeverij De Lantaarn Spreuken met een knipoog een kalender vol met citaten en wijsheden van Pairon, en citaten van een auteur is binnen het Nederlands taalgebied eerder zeldzaam.

 

 

Enkele commentaren op De Kinderspelen

 

 ‘In mijn hele carrière heb ik geen een tekst onder handen gehad waarvan ik zo genoten heb. Het is een mooi en ontroerend boek. Tijdens sommige passages stonden de tranen me in de ogen, op veel andere plaatsen (of zelfs dezelfde) schoot ik in de lach.’

Harrie Baken (NL), lector

 

‘De Kinderspelen vormen de schemerzone tussen de filosofische vermaningen van Bernard Mandeville en de wonderlijke avonturen van Alice door Lewis Carroll. In deze bijzonder bruisende vertelling overstijgt Bruegels schilderij alle schijnbare begrenzingen en verheft de argeloosheid tot eeuwige waarde.’

Lukas De Vos (B), auteur, journalist

 

‘Een aandoenlijke parabel boordevol bevrijdende fantasie, hilarische gedachtekronkels en poëtische verrassingen, waarin Pieter Bruegel en zijn 'Kinderspelen' een centrale rol spelen: hartverwarmende & hoopgevende stof tot (diep) nadenken...’

Luc Pay (B), essayist

 

‘De Kinderspelen is een aaneenschakeling van taaljuweeltjes.

Puur leesgenot.’

Lulu Wang (NL), romancière


'De Kinderspelen is een bijzonder vlot geschreven, ontroerende brok literatuur. Niettegenstaande sommige zware thema’s, zoals dementie en kindermisbruik, schuifelt over elke pagina een fluwelen humor. Een prachtige en sprookjesachtige roman.’ 

André Oyen (B), recensent

 

STRIKE EN STROKE

De mogelijkheid tot voorpublicatie is de laatste jaren weggevallen door het verdwijnen van de striptijdschriften. Dit is bijzonder nefast voor de jongere auteurs, die daardoor onvoldoende kansen krijgen om hun talent kenbaar te maken aan het grote publiek.Om hieraan te verhelpen heeft het Stripgilde (een vakvereniging die de belangen van stripauteurs, tekenaars en scenaristen behartigt )  nieuwe mogelijkheden gecreëerd.
Uniek aan deze magazines is dat er nooit eerder een brug werd geslagen tussen de traditionele strip en de 'graphic novel' strips. Met een frisse mix van bekende en minder bekende auteurs biedt het Vlaamse Onafhankelijke Stripgilde voor het eerst in het Nederlands taalgebied een platform van zowel auteursstrips als familiestrips.

Met de twee magazines, Strike en Stroke, neemt het Stripgilde de strip ook mee in de 21ste eeuw door af te stappen van het klassieke papieren concept en exclusief digitaal voor tablet (o.a. iPad en Samsung Galaxy tab) uit te geven via de app van ABOMENTUM, die ook de digitale versies van Ché, Menzo etc.. uitbrengt.
Elk magazine zal tweewekelijks verschijnen waarbij om de week ofwel Strike ofwel Stroke zal verschijnen. Per nieuw nummer worden ongeveer 40 pagina's aangeboden, waarbij de inhoud gevuld wordt door zowel doorwinterde en gelauwerde auteurs zoals Steven Dupré (Bronzen Adhemar 2011), Kristof Spaey, Marcel Rouffa en Marc Legendre (Bronzen Adhemar 2013) alsook aanstormend talent zoals Delphine Frantzen (studeerde af aan Sint-Lukas te Brussel in 2012), Pieter Rosseel en Isabelle Baele (Syntra 2013).


strike@stripgilde.be
Marcel Rouffa (Hoofdredacteur)
Ivan Claeys
Rik Dewulf
Patrick Van Oppen
Redactie STROKE
stroke@stripgilde.be
Peter Moerenhout (Hoofdredacteur)
Steven Dupré
Kristof Spaey
Ivan Claeys

DYLAN MARLAIS THOMAS

Dylan Marlais Thomas ( 27 oktober 1914 - 9 november 1953) wordt terecht beschouwd als een van de belangrijkste dichters van de 20e eeuw. En in Wales zijn ze hem nog niet vergeten. Vandaag, op de zestigste verjaardag van zijn dood, bij het tv-voorspel op de rugbymatch Zuid-Afrika - Wales werden er teksten van Thomas gebruikt als commentaar op de rugby van een historische rugbymatch. En dat het allemaal begon met plagiaat! Op twaalfjarige leeftijd verkocht Thomas zijn eerste gedicht, dat hij erg vrij had overgeschreven van een plaatselijke krant.
Het gedicht dat voor mij mijlenver voorstaat op al de andere is:

Do not go gentle into that good night
                                                                                               

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

ZEVEN NOVEMBER

* Albert Camus die stierf in 1960, zou vandaag 100 zijn geworden. In Frankrijk verschenen aan de lopende band herdrukken, en vieringen zijn niet van de lucht. Zijn boeken De Vreemdeling (L'Étranger) (1942) en De pest (La peste) (1947) moet men zeker gelezen hebben.

* Bij ons in Vlaanderen wordt de 100ste verjaardag van het uitbreken van de Grote Oorlog herdacht, met herdrukken en nieuwe titels, ik heb er méér dan honderd geteld. Ik koos er twee uit. Als Antwerpenaar moet ik natuurlijk gaan voor de oorlogsdagboeken van Virginie Loveling (de lovelingstraat is trouwens bij mij om de hoek), en daarnaast moet ik verwijzen naar Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans, die niet genoeg lof kan worden toegezwaaid voor zijn boek dat is gebaseerd op de authentieke dagboeken van zijn grootvader-frontsoldaat. Ook in het buitenland weten ze dat al: Duitse, Franse, Engelse, Australische en Deense vertalingen komen binnenkort op de markt.

Het artikel over de Eerste Wereldoorlog op Wikipedia kun je lezen in maar liefst 162 talen. De literaire agent van Hertmans heeft nog veel werk voor de boeg.

* 35 jaar geleden, 7 november 1978, stond er in de Boekenbeurs column van Piet Sterckx te lezen: Wie halverwege de beurs verstek moest maken is uitgever Walter Soethoudt. Hij werd overvallen door griep, om deze ziekte te bestrijden dronk hij een flinke hoeveelheid grog. De bacillen bezweken, maar Walter Soethoudt ligt nu te bed met een levercrisis.

Dit jaar valt het wel mee, maar keelpijn en niesbuien samen met een lopende neus, kondigen niet veel goeds aan, net nu ik mijn haar heb laten kortwieken. Het heerst, het is wel niet de pest maar het kan verdomd lastig zijn.

 

NOTWENDIG

Als je in het tramhokje net voor ingang één voor de Antwerpse Boekenbeurs staat, sta je voor een enorme boekenkast, met in het midden een reclame voor Grimbergen (bier). Natuurlijk een goed idee. Alleen gaat het hier om Duitse boeken. Niet dat ik daar iets tegen heb, integendeel, want een der eerste antiracisme affiches ging uit van de Duitse Boekhandelaars. Op deze affiche kon je een boekenkast zien met veel lege plaatsen en daaronder stond: Ausländer Rausch? en dan kon je zien wat er gebeurt wanneer je enkel nog de boeken van je heimat mag en kunt lezen. Wat me op deze gedachte bracht was het feit dat er in die kast een boek stond met de titel: Notwendige Geschichten en dat is  samengesteld door Marcel Reich-Ranicki. Deze Marcel die op 18 september van dit jaar stierf was een leven lang voorvechter voor het vrije woord en hij wist waarover hij sprak.
Wat me echter wel van het hart moet, is dat de uurregeling van de trams verdwenen is en er is toch een tweede hokje waarin die konden worden opgehangen.
In ieder geval ga ik morgen nog wat titels kijken.
Deze link kreeg ik van een vriend: http://www.youtube.com/watch?v=jsbhA64PvwA

BOEKENBEURSBERICHT

In een gesprek met dichter Marleen de Cree - aan de stand van uitgeverij P - kwamen we uit op enkele gemeenschappelijke kennissen, waar we van wisten dat ze echte Antwerpenaren waren die het echte Antwerps nog machtig waren. Ik noemde de naam van Michel Oukhov zaliger en Marleen verbond die aanstonds met Maurice Gilliams zaliger, die ik nooit heb gekend. Marleen vertelde dat ze nooit wist wie ze aan de telefoon had, Oukhov of Gilliams. We voegden er samen nog Frans Boenders bij. Thuis gekomen moest ik daar nog Ivo Michiels bijvoegen, ik was een van die enkelingen waarmee hij het Antwerps hanteerde. We kwamen tot de vaststelling dat je je dialect niet moet verloochenen om mooi Nederlands te schrijven en te spreken.
Ook moest ik van Marleen mijn woorden intrekken over het feit dat poëzie behoorlijk duur was: "Kijk" zei ze, "hoeveel keer lees je in veel gevallen een goede poëziebundel, ik reken minstens vijf maal, dus moet je de prijs delen door vijf, en dan komt poëzie veel goedkoper uit dan proza."
Dat is natuurlijk de redenering van een dichter. Wat is het geval wanneer de dichtbundel niet meevalt? Je hebt er veel meer nodig om het vuur brandend te houden. Eerlijk is eerlijk: proza brandt langer.

BOEKENBEURSBERICHTEN

De Affiche

"Wie de nieuwe titels op de boekenbeurs overloopt komt tot de vaststelling dat het dit jaar vooral een grote, volkomen perfecte en complete manifestatie is... Een boek dat zich respecteert kan immers geen gewoon boek meer zijn. Het moet tot het uiterste der dingen gaan. Een boek met als titel Groenteboek is te banaal geworden, daarom heet het nu Het complete groenteboek. Er is ook Het groot fondue- en barbecueboek, of Het volkomen visboek. Een boek over filmtrucs heeft als titel Perfecte filmtrucs. Alsof men na de beurs geen boeken meer zal moeten maken want alles werd groot, volkomen, perfect en compleet zwart op wit gezet."

Voorgaande verscheen in de Nieuwe Gazet van Vrijdag 10, Zaterdag 11 en zondag 12 november 1978 en de naam die daar onder stond was Piet Sterckx.
Is er na 35 jaar iets veranderd? Het antwoord daarop is neen. Is de boekenbeurs veranderd? Ja. 35 jaar geleden was er geen onderscheid tussen de diverse standen, want alles werd opgebouwd door de inrichters zelf, met hetzelfde materiaal voor iedereen. Vandaag worden er grote mastodonten van uitgeverijen met lichtjes kleinere stands genoteerd, terwijl er enkele kleinere uitgeverijen dan weer totaal uit hun voegen lijken gegroeid en weer andere met de inrichting van hun stand, plots van de middeleeuwen in de moderne tijd zijn aangekomen. Voor wie het vak niet helemaal volgt zijn er nieuwe uitgeverijen die hun gezicht aan het grote publiek tonen.
Deze voormiddag was het de beurt aan KNACK om het podium te betreden, met de uitreiking van de Hercule Poirotprijs, die eigenlijk prijzen zijn. De eerste, de oeuvreprijs ging naar Aster Berhof (93) die deze ochtend nog door de knieën was gegaan en dus niet aanwezig kon zijn. Dan werd de publieksprijs bekend gemaakt, hiervoor kon men een maand lang stemmen op de KNACK-website, die ging naar Als alles duister wordt van de 43-jarige Hilde Vandermeeren, de met vele prijzen overladen kinder- en jeugdboekenauteur. Vandermeeren heeft zich duidelijk een publiek opgebouwd in de loop van haar schrijversjaren en dit zal er zeker hebben toe bijgedragen dat ze in deze populariteitspoll (wat een publieksprijs in se is) torenhoog uitstak boven de vier andere (mannelijke) kandidaten. Hierna volgde een gesprek met de vijf kandidaten voor de hoofdprijs en verschillende van hen hielden een pleidooi voor de door Vlamingen geschreven misdaadromans (alle genres dus). Rudy Soetewey haalde uit naar die uitgevers die de grote Amerikaanse markt afschuimen en veel minderwaardige thrillers op de markt brengen.

Toen werd de Hercule Poirotprijs bekend gemaakt, het werd Bavo D'Hooge met Santa Monica, een erg goed geschreven misdaadroman die zich - net als zijn vorige vijf titels- helemaal in Amerika afspeelt en alle gelijkenissen vertoont met het werk van de Amerikaanse pulpfiction schrijvers William P. McGivern (The Big Heat) en David Goodis (Dark Passage - verfilmd met Humphrey Bogart/Down There - verfilmd als Tirez sur le pianiste/Of Missing Persons - verfilmd als Section des disparus/The Moon in the Gutter - verfilmd als La Lune dan le Caniveau). Ook het omslag van het boek deed erg aan de Amerikaanse pulpromans van de jaren vijftig denken. Tot zover het pleidooi voor de Vlaamse thriller. Ik zit te wachten op de nieuwe Patrick Conrad die er schijnt aan te komen in het voorjaar van 2014, om weer eens echt te kunnen genieten.

MICHEL SEUPHOR

Het bestuur en de directeur van het

 

FeliXart Museum

nodigen u uit op de vernissage van de tentoonstelling

MICHEL SEUPHOR

17.11.2013

16h

Verwelkoming door Steve Roobaert, schepen van Cultuur in Drogenbos

Inleiding op het oeuvre van Michel Seuphor door Sergio Servellón, 

 

 

VOOR HET OVERIGE NIETS DAN LOF

Ludo Simons publiceerde recent HET BOEK IN VLAANDEREN SINDS 1800. EEN CULTUURGESCHIEDENIS (Lannoo). Een ongelooflijke schat aan informatie over uitgeverijen die niet genoeg kan worden gewaardeerd. Maar om het met een parafrase op William Shakespeare te zeggen "I come to praise Ludo, not to bury him", er moet me toch iets van het hart. Hij vergeet namelijk te vermelden dat ik ooit even langs uitgeverij BMP passeerde en tijdens mijn passage toch enige invloed op het uitgeefbeleid uitoefende, met wat opzoekingen zou hij daar zeker achter zijn gekomen. Vooreerst was daar het debuut van de toen alleen als journalist gekende Dirk Martens: DE MAN DIE OP HET PERRON SPRONG (1998), een verhalenbundel die nu, vijftien jaar later, nog best leesbaar is. Er was NA DE WAKE van de Ier Brendan Behan in een sublieme vertaling van Ernst van Altena, die sommige critici deed verlangen naar meer vertalingen van deze auteur. Er was Staf Schoeters die er zijn trilogie met als eerste deel DE SCHADUW VAN DE ADELAAR publiceerde en tegelijk de voor het eerst uitgereikte Hercule Poirotprijs vóór Pieter Aspe's en Patrick Conrads neus wegkaapte, gevolgd door DE WANDELGANGEN VAN DE MACHT en DE WEGEN NAAR ONTVOOGDING. Hierin reconstrueert Schoeters op buitengewoon geloofwaardige wijze het leven van Antwerpen onder het bewind van Napoleon en schrijft tegelijk een geschiedenis van de vrijmetselarij. En er was Marc Andries die maar liefst vier titels zag verschijnen en John Vermeulen met drie thrillers en Rudy Soetewey die er zijn beste boeken DUBBEL KRIJT en INBRAAK het licht liet zien. Jammer dat je daaraan voorbijging heer Simons, maar zoals al gezegd, voor het overige niets dan lof van deze kant.

TRIVIA

*** Anton Pavlovitsj Tsjechov (1860-1904), de Russische theaterauteur en schrijver van korte verhalen, deed in eerste instantie medische studies, maar werd door omstandigheden gedwongen om als schrijver zijn brood te verdienen. Tsjechov studeerde in Moskou met een studiebeurs, maar toen zijn familie een flinke financiële dreun kreeg, werd hij de enige geldverdiener. Hij begon humoristische verhalen te schrijven voor bladen in Moskou en Sint-Petersburg en zijn populariteit nam met iedere nieuwe publicatie toe. Toen hij zijn medische studie afrondde verkoos hij uiteindelijk toch een literaire loopbaan.

*** John Cleland zat een gevangenisstraf uit in de Londense Newgate gevangenis toen hij Fanny Hill schreef. Hij zat daar omdat hij zijn schulden niet kon betalen, maar Fanny heeft hem wel duidelijk uit die financiële put geholpen.

*** In Richard Condons The Manchurian Candidate dragen alle personages de namen van luitenant Shaws U.S. Army sectie uit de televisieserie You'll Never Get Rich met Phil Silvers. Dat hij het niet ver ging zoeken, bewees Condon ook in A Talent for Loving in welke de Chinese kok de naam van zijn literaire agent, Harold Matson, meekreeg.

DIE VAN DE GROENE FLESJES MET PIS

ROLVERDELING INTERNATIONALE STERRENCAST BEKEND

KIDNAPPING FREDDY HEINEKEN gebaseerd op bestseller PETER R. DE VRIES  

De rolverdeling van de acteurs in de speelfilm KIDNAPPING FREDDY HEINEKEN  is bekend. Jim Sturgess (Cloud Atlas, 21) speelt de rol van Cor van Hout, Sam Worthington (Avatar, Clash of the Titans) is Willem Holleeder, Mark van Eeuwen (App, Finn, De Eetclub en GTST) is Frans Meijer (Spikes), Ryan Kwanten (True Blood) is Jan Boellaard (Cat) en de Australische acteur Tom Cocquerel is Remmetje, Martin Erkamps (Brakes). Eerder werd al bekend dat Anthony Hopkins in de rol van Freddy Heineken kruipt. Op dit moment vinden de laatste castings plaats.

De regie van deze internationale actiethriller is in handen van Daniel Alfredson The Girl Who Played with Fire, The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest.

Peter R. De Vries

Het script van de Engelse scriptschrijver William Brookfield (Rough Magic) is gebaseerd op de bestseller van de Nederlandse misdaadjournalist en Emmy winnaar Peter R. de Vries. Zijn gedetailleerde verslag van de ontvoering van biermagnaat Freddy Heineken, staat al twee decennia hoog genoteerd in de bestseller lijsten. Hij is tevens creatief consultant van de film KIDNAPPING FREDDY HEINEKEN. 

Peter R. de Vries: ‘Ik werk nu al meer dan twee jaar samen met het team van Informant Media en ik kan niet anders zeggen dan dat ik behoorlijk onder de indruk ben van hun inzet en kunde. Regisseur Daniel Alfredson is een schot in de roos. Ik heb hem ontmoet en ik ben ervan overtuigd dat hij en de fantastische cast iedereen gaan verrassen”.

De opnamen van KIDNAPPING FREDDY HEINEKEN starten eind oktober in België, daarna zijn Amsterdam en New Orleans aan de beurt.

Over de film

De film vertelt het verhaal van de meest geruchtmakende ontvoering van de 21ste eeuw met de hoogste losgeld eis die ooit is betaald in die tijd. Freddy Heineken (Hopkins) en zijn chauffeur  Ab Doderer, worden in 1983 gekidnapt en vrijgelaten nadat er een bedrag van 35 miljoen gulden is betaald. Een groot deel van het losgeld is nooit terug gevonden  

MISPLAATSTE TROTS

Toen gouverneur Camille Paulus (liberaal) de bekende Wodca acties in het leven riep, ging er een golf van voorzichtigheid in het verkeer doorheen de provincie Antwerpen, er werd erg opgelet met het bekende pintje en daardoor waren er ook steeds minder ongelukken.
Nu aan de vooravond van een nieuwe wodca actie slaat gouverneur Cathy Berx (CD&V) zich op de borst omdat er zich de eerste negen maanden van dit jaar nog minder verkeersongevallen voordeden en doet net alsof zij hiervan de oorzaak is. En dan zeggen ze dat ze nog niet met de verkiezingen van volgend jaar bezig zijn.

BOEKET

***

What's in a name? that which we call a rose    
By any other name would smell as sweet;
(William Shakespeare)

***
Rose is a rose is a rose is a rose
(Gertrude Stein)

***
A rose is still a rose
(gezongen door Aretha Franklin)

***
I never promised you a rose garden
(tekst: Martina McBride, gezongen door Lynn Anderson)

***
De roos is zonder waarom; zij bloeit omdat ze bloeit
zij let niet op zichzelf, vraagt niet of men haar ziet.
(Angelus Silesius)

CENSUUR STEEKT OVERAL DE KOP OP

 

 

Het is u allicht niet ontgaan. Vanmorgen is in de boekenbijlage van De Morgen het startschot gegeven van Koop Censuur, de grootste PEN-campagne van de afgelopen jaren. Het bestuur vond dat je het best tegen censuur kan strijden door ervoor te zorgen dat verboden boeken toch gelezen worden.

Daarom sloegen PEN-Vlaanderen, De Morgen en het verbond van onafhankelijke boekenwinkels Confituur de handen in elkaar. Ze kozen vier boeken uit, geschreven in de laatste vijf jaar door auteurs die in eigen land niet gelezen worden. Geen evidente zaak: twee van de vier boeken moesten speciaal herdrukt worden. Kunstenaar Michaël Borremans stond bovendien één van zijn werken af voor het ontwerp van een box.

Maar het is gelukt! De vier boeken en de box van Borremans worden vanaf vandaag aan de lezer aangeboden via de webshop van de Morgen en in de 26 boekhandels die lid zijn van Confituur.

Het Koop censuur-pakket kost 29,95€ en bevat Het continent van de gave van de Marokkaanse dichter Abdellatif Laâbi; Ik heb geen vijanden, ik ken geen haat van de Chinese dissident en Nobelprijswinnaar Liu Xiaobo; Dagboek van een halve indiaan van de Amerikaans-Indiaanse schrijver Sherman Alexie en de graphic novel Persepolis van de naar Frankrijk uitgeweken Iraanse auteur en filmmaakster Marjane Satrapi.

De vier gecensureerde boeken hebben elk een PEN-lid als peter of meter tijdens deze campagne.Elke week vertelt één van hen waarom ze “hun” boek geweldig vinden en waarom ze het belangrijk vinden dat het gelezen wordt. Na de boekenbeurs wordt rond elk boek een literair event georganiseerd in een Confituur-boekhandel, met de PEN-peter als centrale gast.

Annelies Verbeke is meter van Liu Xiaobo’s boek, Judith Van Istendael koestert Satrapi’s graphic novel, Tom Lanoye neemt het op voor het boek van Sherman Alexie en David Van Reybrouck doet hetzelfde voor Abdellatif Laâbi’s bundel.

PEN-Vlaanderen nam het initiatief, De Morgen en Confituur stapten gretig aan boord. Tel daarbij de vier deelnemende uitgeverijen (De Geus, Lemniscaat, Uitgeverij P en Atlas) en u begrijpt dat dit een uniek project is.

 

 

PERSBERICHT

 

Brugge - 9 Oktober 2013   Viert Feest! Het Razor Reel Fantastic Film Festival is eindelijk bereid zijn geheimen prijs te geven. Het programma voor het komende festival staat online, maar voor we hierop ingaan, moeten we het eens hebben over de crisis. Jazeker, het is crisis, en we zullen het allemaal geweten hebben, maar bij Razor Reel geven we daar niet aan toe! En voor het zesde jaar op een rij hanteren we onze prijzen. Zes euro voor een filmticket, 70€ voor een abonnement en voor 25€ mag je vijf films naar keuze bekijken. En de films. Je zou het niet aangeven dat we onze eigen boontjes doppen. Zonder overheidssteun en met een kleine tussenkomst van de Stad en de Provincie West-Vlaanderen blazen we iedereen weer van z’n sokken met ons programma. Bedankt aan alle sponsors, ook dit jaar zal het RRFFF13 weer niet te stuiten zijn. Het complete programma is online te raadplegen op www.RRFFF.be, maar in een notendop toch dit: het algemene thema is geloof en rituelen als inspiratiebron in de genrefilm. Tevens is er dit jaar ook een focus op Israëlische genrefilms: Goldberg & Eisenberg, Cannon Fodder en uiteraard niet te vergeten, de schitterende film Big Bad Wolves. Deze laatste is van de makers van Rabies, de festivalhit die we twee jaar terug op het RRFFF draaiden en die de eerste Young Blood Award binnenhaalde. De zombiekomedie Stalled, The Dead 2: India, Sadik 2, een kleine, maar hoogst vermakelijke Franse horrorproductie, The Curse of Chucky, I Spit on your Grave 2, Bring me the Head of the Machine Gun Woman, Blue Ruin, Sharknado, The Battery, de XXX-documentaire Kink en nog zoveel meer. Tussen de genodigden van dit jaar vind je alvast Aharon Keshales, Navot Papushado, Richard Stanley, Simon Boswell, Kate Shenton, Howard en Jonathan Ford, Robin Enteinger, Richard Stanley, en Patrick Duynslaegher in de jury! Naast het filmfestival kun je ook terecht op de gratis Fantasy film & boeken beurs, de face-painting-wedstrijd, workshops, lezingen, luisteren naar de Brugse beiaard met een speciale ode aan de filmmuziek in Bells from Hell of ‘s morgens vroeg, terwijl het complete Razor Reel team nog ligt te genieten van een welverdiende slaap, kuieren in onze geliefde stad. Ongelovigen toon berouw, gelovigen sta op en zing Uw psalmen, want dra is het hoogmis en het zal een mooie viering zijn

HAIKU

Verstand komt niet voor
de jaren, zegt men wel eens,
pijn kent geen leeftijd.

VOOR HEN DIE DIT WEL EENS VERGETEN

 

Wie op de grond spuwt,
spuwt op zichzelf.

Chief Seattle, 1854