NOMINATIES ARTHUR ELLIS AWARD

The national professional association for mystery and crime writers in Canada maakte de nominaties bekend voor de 2016 Arthur Ellis Award voor beste misdaadroman:

Peggy Blair, Hungry Ghosts, Simon & Schuster

Van haar verscheen voorheen al Schaduwzijde (The Beggar’s Opera) in het Nederlands

John Farrow, The Storm Murders, Minotaur

 

IJstijd (City of Ice), Onder her ijs (Ice Lake) en Damiaan (Damien the Leper) verschenen al een tijdje geleden in het Nederlands

Andrew Hunt, A Killing in Zion, Minotaur

Peter Kirby, Open Season, Linda Leith Publishing

Inger Ash Wolfe, The Night Bell, McClelland & Stewart

Voorheen verschenen van haar De dwaling (The Taken) en De roeping (The Calling) in het Nederlands

Those were the days my friend

Hoog tijd dat de vakbonden bij wet verboden worden.

DAG SOETKIN...

Dag Soetkin

Het is alweer drie jaar geleden dat je ons verliet. Ik heb even in wat ons nog resteert van je platencollectie - de rest hebben Nadine en ik weggeschonken aan een goede punkvriendin - gekeken en vond daar nogal wat van de Rolling Stones. Wij zijn het nooit echt eens geworden over the Stones, jij hield van de ‘rappe’ ik hield van de ‘trage’: Fool to cry, Angie, Little Red Rooster, Lady Jane de laatste is die waarvan ik je de dubbelzinnigheid van de tekst verklaarde, als je weet dat in het Victoriaanse Engeland Lady Jane synoniem was voor vagina: My sweet Lady Jane/When I see you again/Your servant am I/And will humbly remain/Just heed this plea my love/On bended knees my love/I pledge myself to Lady Jane.

Maar voor een dag als vandaag beperk ik mij tot:

As Tears Go By

Translation in progress. Please wait...It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Smiling faces I can see
But not for me
I sit and watch
As tears go by

My riches can't buy everything
I want to hear the children sing
All I hear is the sound
Of rain falling on the ground
I sit and watch
As tears go by

It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Doing things I used to do
They think are new
I sit and watch
As tears go by

Bij het verder kijken kwam ik een dubbel LP van Donovan tegen, die was zeker van voor je punk periode, wil ik zweren, mijn uitverkoren song van Donovan is Josie: Josie, I won't fail ya/I won't fail you have no fear/Josie, I won't fail ya/Give me one more chance to be as near.

Maar voor vandaag wil ik enkel voor je zingen:

"To Sing For You"

When you're feeling kind of lonesome in your mind
With a heartache following you so close behind
Call out to me as I ramble by
I'll sing a song for you
That's what I'm here to do
To sing for you

When the night has left you cold and feeling sad
I will show you that it cannot be so bad
Forget the one who went and made you cry
I'll sing a song for you
That's what I'm here to do
To sing for you

When you feel you just can't make it anymore
With your head bowed down you're staring at the floor
Search out to me with your weary eyes
I'll sing a song for you
That's what I'm here to do
To sing for you

Now every man he has his work you know
And to find out mine you ain't got far to go
Call out to me with your weary eyes
I'll sing a song for you
That's what I'm here to do
To sing for you

Ik herinner me nog dat je op een van mijn verjaardagen kwam aanzetten met een LP van Peter Koelewijn: Je wordt ouder papa, wat ik altijd een goede joke heb gevonden, maar meer plezier deed je me met een cd met daarop de oudere nummers van The Platters, en bijna dagelijks zing ik hun The Great Pretender:

Oh yes, I'm the great pretender
Pretending that I'm doing well
My need is such; I pretend too much
I'm lonely but no one can tell.

Oh yes, I'm the great pretender
Adrift in a world of my own
I play the game; but to my real shame
You've let me to dream all alone.

Too real is this feeling of make believe
Too real when I feel what my heart can't conceal.

Oh yes I'm the great pretender
Just laughing and gay like a clown
I seem to be what I'm not; you see
I'm wearing my heart like a crown
Pretending that you're still around.

Too real is this feeling of make believe
Too real when I feel what my heart can't conceal

Yes I'm the great pretender
Just laughing and gay like a clown
I seem to be what I'm not you see
I'm wearing my heart like a crown
Pretending that you're still around

Laat me eindigen met een korte strofe uit een song van Burl Ives, die grote acteur waarvan weinigen weten dat hij schitterende songs heeft opgenomen:

A little bitty tear let me down
Spoiled my act as a clown
I had it made up, not to make a frown
But a little bitty tear let me down

ZO KUN JE HET OOK BEKIJKEN

Waar zouden we zijn zonder een Doel?

In de Donkere Eeuwen waarschijnlijk!

ASSOCIATIEF

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als ik ergens een naam tegenkom, neem nu Michiels, dan mag die man of vrouw niet eens de voornaam Ivo hebben, toch denk ik aan Ivo Michiels. Deze week op een van mijn wandelingen zag ik een bestelwagen van glazenmaker Danny Lauryssens en haast onmiddellijk dacht ik aan Stan. Toen ik bemerkte dat Danny op de Leugenberg in Ekeren woont, wist ik bijna zeker dat hij familie van Stan moest zijn.

TOMMEKE, TOMMEKE, TOMMEKE

Tot spijt van wie het benijdt: "Tom Boonen moest één man laten voorgaan, maar hij liet er wel meer dan honderd achter zich." Als Boonen afgeschreven is, hoe zit het dan met die honderd anderen?

AGATHA NOMINEES 2016

AGATHA NOMINEES

Als men de lijst van de Agatha genomineerden bekijkt en tot de vaststelling komt dat nauwelijks 2 auteurs van de 15 al enkele tijd geleden – 2003 is hier van toepassing ‒ een of enkele boeken in het Nederlands zagen verschijnen, dan kan men zich wel vragen stellen over wat er op het gebied van misdaadromans wordt aangeboden in het Nederlands taalgebied. Zonder nog verdere vragen te stellen, kom ik tot de conclusie dat er veel in dezelfde auteurspoel wordt gevist door de gespecialiseerde uitgeverijen, die angstig blijven vasthouden aan wat ze kennen en zich aan geen avonturen wagen. Ja, er wordt veel rommel geschreven, maar dat geldt ook voor de Vlaemsche en Nederlandsche auteurs, en deze laatste vinden wel hun weg naar diezelfde uitgeverijen (natuurlijk vallen hier de hoge vertaalkosten weg!).

Best Contemporary Novel:

Bridges Burned, Annette Dashofy (Henery Press)
Long Upon the Land, Margaret Maron (Grand Central Publishing) In 1997 werd voor de laatste keer een boek van Margaret Maron gepubliceerd in het Nederlands
The Child Garden, Catriona McPherson (Midnight Ink)
Nature of the Beast, Louise Penny (Minotaur Books)
What You See, Hank Phillipi Ryan (Forge Books)

Best Historical Novel:
Malice at the Palace, Rhys Bowen (Berkley)
The Masque of a Murderer, Susanna Calkins (Minotaur Books)
Dreaming Spies, Laurie R. King (Bantam) In 2003 werd voor de laatste keer een boek van Lauri R. King gepubliceerd in het Nederlands
Mrs. Roosevelt’s Confidante, Susan Elia Macneal (Banntam)

Murder on Amsterdam Avenue, Victoria Thompson (Berkley)

Best First Novel:
Death of a Dishonorable Gentleman, Tessa Arlen (Minotaur Books)
Macdeath, Cindy Brown (Henery Press)
Plantation Shudders, Ellen Byron (Crooked Lane Books)
Just Killing Time, Julianne Holmes (Berkley)
On the Road with Del and Louise, Art Taylor (Henery Press)

BOVEN OP DE ANTWERPSE ZOO...

TOEN VLUCHTELINGEN NOG HUN EIGEN KAMEEL MEEBRACHTEN, KREGEN ZE EEN BEELDHOUWWERK BOVEN OP DE ANTWERPSE ZOO.

ZOU HET NIET BETER...

"Wij veroordelen in de meest krachtige bewoordingen de terroristische aanslagen, waarbij onschuldige slachtoffers het doelwit werden." Dat zeggen het Platform van Vlaamse Imams en de vereniging van Gentse Moskeeën in een persbericht. 

WAAROM STAAT DAAR:  "waarbij onschuldige slachtoffers het doelwit werden"?

Dus terroristische aanslagen mogen, maar er mogen geen onschuldige slachtoffers vallen?

IK BEN EEN OPRECHT MENS

Standbeeld van José Martí in Havana

Pete Seeger (auteur van Where Have All the Flowers Gone) zong zijn versie van Guantanamera, een bewerking van de basisversie van dichter José Martí[1] en componist Joseito Fernùandez en de eigen keuze van de strofen door Julián Orbón die dan werd gezongen door Héctor Angulo, in Carnegie Hall op 8 juni 1963 waar zijn concert We Shall Overcome werd opgenomen. Hij zong het met de intentie dat het lied zou gebruikt worden door de vredesbeweging ten tijde van Cubaanse rakettencrisis. Hij wilde dat de mensen het zongen als symbool van de eenheid tussen het Amerikaanse en Cubaanse volk, en vroeg om het in het Spaans te zingen om zo "to hasten the day [that] the USA... is some sort of bilingual country."

Toen de Amerikaanse president Obama gisteren uitstapte uit het presidentiële vliegtuig, zette hij voet op het José Martí vliegveld. De dichter Martí zijn standbeeld kun je tot in de kleinste Cubaanse dorpen vinden. Geen Castro’s maar Martí’s. Ik weet ook niet dat Obama het onofficiële volkslied van Cuba gezongen heeft:

Ik ben een oprecht mens (Yo Soy un Hombre sincero)

en kom van waar de palmen groeien, (de donde crece la palma)

alvorens te sterven heb ik één wens, (y antes de morirme quiero)

verzen uit mijn ziel te doen vloeien. (echar mis versas del alma)

maar het zou wel een goed idee geweest zijn.

---

[1]  José Martí: Een oprecht mens een uitgave van Boekenplan en in België verdeeld door uitgeverij De Vries-Brouwers is een korte maar zeker de beste inleiding op deze Cubaanse dichter.

HOERA! HOERA! HOERA!

Koning Filip is voor de eerste keer peter geworden van een zevende zoon binnen een Belgisch gezin. Het gaat om Haroun Mounadi uit Anderlecht, die geboren werd op 14 januari 2015 aldus kort nieuws van gisteren in Metro.
Als ik het goed begrepen heb, heeft de koning meer dan een jaar tijd genomen om dat peterschap te aanvaarden. Of is het een drukfout?

in turkije wordt het vrije woord beknot

OPPOSITIE KRANT

ZAMAN

TE LAAT

Foto HLN

Onder de titel "Afscheid van oud schepen Geldolf"

schreef HLN:

Een volle zaal in het crematorium van Wilrijk gisteren voor het afscheid van voormalig Antwerps sp.a-schepen en eresenator Wim Geldolf.

Hij overleed een tiental dagen geleden in een woonzorgcentrum in Aartselaar op 87-jarige leeftijd. Geldolf zetelde 30 jaar in de gemeenteraad voor de socialisten, waarvan 20 jaar als schepen. Maar zijn grote droom maakte het socialistische kopstuk niet waar: burgemeester worden.

Op zijn afscheid gisteren dus niet alleen familie en vrienden, maar ook ex-partijgenoten, zoals onder meer oud-burgemeester van Antwerpen Leona Détiège.

Ik was er dus niet. Ik weet niet of je dat kent, je agenda ligt open op 2 (links) en 3 (rechts) maart en je legt de uitnodiging om afscheid te nemen op de rechterkant. Voel je het al aankomen? Ik was er gisteren niet, maar vandaag dus wel om afscheid te, nemen van de aimabele man die vertrouwde op het schitterende layout werk dat Nadine leverde voor zijn
boeken die bij diverse uitgevers verschenen, en die ene die bij onze toenmalige uitgeverij Facet verscheen: Camille Huysmans en Lode Craeybeckx 1922-1968. Het verhaal van een politieke relatie in goede en kwade dagen. (Facet 1999).
Terwijl ik er dus toch was, ben ik nog even naar de strooiweide gelopen om dochter Soetkin even dag te zeggen en ben dan verder gelopen naar park R en heb even stilgestaan bij de graven van: Nic van Bruggen, Freddy De Vree, Gust Gils, Albert Szukalski, Michel Bartosik, Hubert Lampo, Jean-Marie Berckmans, Saint-Rémy, Ferre Grignard, Paul De Vree, het verse graf van Willem Dolphyn, Wilfried Adams en de kleurrijke en opzichtige laatste rustplaats van Herman De Coninck (Nicole Van Goethem zou waarschijnlijk andere kleuren hebben gebruikt), maar Herman kon ik al bij leven niet zo goed verdragen, e.v.a.
Hiermede bied ik onze oprechte gevoelens van deelneming aan, aan de echtgenote, zijn zoon en echtgenote en de twee kleinkinderen.

MEMORABELE FILMSHOTS

Tentoonstelling in EYE   Master of Light – Robby Müller Cinematographer of Jim Jarmusch, Lars von Trier, Wim Wenders and Steve McQueen

Amsterdam, woensdag 2 maart 2016

van links naar rechts: Björk & Catherine Deneuve in Dancer in the Dark (Lars von Trier, 2000), Johnny Depp in Dead Man (Jim Jarmusch, 1995) en Nastassja Kinski in Paris, Texas (Wim Wenders, 1984) In de zomer van 2016 presenteert EYE een grote tentoonstelling over Nederlands beroemdste director of photography Robby Müller. Björk dansend in een fabriek, Johnny Depp die in een kano de zee op drijft en Nastassja Kinski in haar felrode trui: cameraman Robby Müller is verantwoordelijk voor vele memorabele filmshots uit moderne klassiekers als Breaking the Waves, Dancer in the Dark, Dead Man, Down by Law, Barfly, 24 Hour Party People en Paris, Texas. De expositie toont op grote projecties het visuele vernuft en de emotionele gelaagdheid van Müllers beelden, aangevuld met materiaal uit zijn persoonlijke archief. Wim Wenders, Lars von Trier en Jim Jarmusch worden geïnterviewd over hun samenwerking met Müller en kiezen een aantal typische Müller scenes. Van 4 juni tot en met 28 augustus 2016 in EYE, IJpromenade 1, Amsterdam, eyefilm.nl/robbymuller Robby Müller (Willemstad, Curaçao, 1940) is internationaal gelauwerd om zijn baanbrekende camerawerk voor regisseurs als Wim Wenders, Lars von Trier en Jim Jarmusch. Hij heeft in grote mate bijgedragen aan het succes van een hele generatie onafhankelijke filmauteurs die vanaf de jaren zeventig opkwam in de wereld van de auteurscinema. Als geen ander weet Müller een eenheid tussen verhaal, sfeer en beeld tot stand te brengen. In zijn kenmerkende weidse shots en long takes maakt hij het liefst gebruik van natuurlijk licht. Hoewel hij virtuoos omgaat met licht en donker, schiet hij nooit louter mooie plaatjes; het verhaal en de sfeer van de film moeten elkaar aanvullen. Müller heeft altijd open gestaan voor technologische ontwikkelingen en slaat graag nieuwe wegen in. Voorbeelden daarvan zijn de ‘handheld’ camera bij Breaking the Waves, werken met video bij 24 Hour Party People en het gebruik van de 100 camera’s bij Dancer in the Dark. Hij improviseert veel en houdt tijdens het draaien altijd oog voor het toeval en verrassende gebeurtenissen. Robby Müller is in Hollywood onderscheiden met de International Award van The American Society of Cinematographers. Wim Wenders: “He’s a great painter, one of the Dutch Masters, a traveler from the great era of painting across the age of film and right into the digital kingdom. A pioneer.” Jim Jarmusch: “I learnt so much from this man; about filmmaking; about a lot of things in life in general; and about light and about recording things and about capturing things in the moment and about trusting instinct.” De tentoonstelling EYE presenteert de eerste tentoonstelling ooit die aan het werk van deze bijzondere cameraman en ‘beeldenmaker’ is gewijd. Wim Wenders, Lars von Trier en Jim Jarmusch zijn de regisseurs waar Robby Müller hecht mee heeft samen gewerkt. EYE heeft hen gevraagd om hun visie op de bijzondere kwaliteiten van Robby Müller te geven en een aantal – voor hen – typische Müller scenes te selecteren. Ook zijn zij geïnterviewd over hun samenwerking met Müller. Voor de tentoonstelling maakt EYE ook gebruik van het persoonlijke archief van Robby Müller. Dat bestaat uit tientallen Video8-, Hi8- en DV-tapes waarin hij op een dagboekachtige wijze zijn leven vastlegt. Ze verschaffen niet alleen inzicht in het leven op de set en locatie-shoots, maar geven vooral een indruk van de wijze waarop Müller door zijn camera naar de wereld kijkt. Müllers persoonlijke archief bevat brieven en notities van de regisseurs met wie hij samenwerkte, originele scenario’s, setfoto’s, lichtontwerpen en kleine relikwieën die hij van zijn reizen meenam. Bovendien heeft Müller zijn leven lang gefotografeerd en toont EYE een bijzondere selectie van zijn Polaroid-foto's die eveneens een beeld geven van de kwaliteiten van de 'master of light' Robby Müller. De tentoonstelling brengt een uitgekiende selectie van dit persoonlijke materiaal samen met belangrijke fragmenten uit de films die Müller met zijn verschillende regisseurs geschoten heeft in een ruimtelijke installatie met grote projecties. De tentoonstelling toont en passant de opkomst van de bijzondere auteurscinema van de jaren zeventig, en haar vervolg in de jaren tachtig en negentig. Müller ging ook samenwerkingen aan met filmers en beeldend kunstenaars die pas later wereldberoemd zouden worden, zoals Steve McQueen, wiens Carib’s Leap hij schoot. Ook van deze samenwerkingen is materiaal te zien. Bij de tentoonstelling is ook een uitgebreid zaalprogramma te zien met lezingen, filmvertoningen en muziek. Filmografie Robby Müller (selectie) 24 Hour Party People (Michael Winterbottom, 2002) Carib's Leap (Steve McQueen, 2002, kort) Dancer in the Dark (Lars von Trier, 2000) Ghost Dog: The Way of the Samurai (Jim Jarmusch, 1999) The Tango Lesson (Sally Potter, 1997) Breaking the Waves (Lars von Trier, 1996) Dead Man (Jim Jarmusch, 1995) Mystery Train (Jim Jarmusch, 1989) Barfly (Barbet Schroeder, 1987) Down by Law (Jim Jarmusch, 1986) Paris, Texas (Wim Wenders, 1984) Repo Man (Alex Cox, 1984) Der amerikanische Freund (Wim Wenders, 1977) Im Lauf der Zeit (Wim Wenders, 1976) Falsche Bewegung (Wim Wenders, 1975)

VERWARRING IS MOGELIJK

DECOR UIT BLADE RUNNER

GERECHTSGEBOUW IN HASSELT

TALENT HEBBEN ZE!

MOSLIM 1: Ze hebben me van het OCMW gegooid!

MOSLIM 2: Wel ga dan naar het meldpunt voor seksueel misbruik in de kerk, daar is nog geld te halen!

SERIEUZE DINGEN

Moslims, halal, haram, ramadan, respect, gediscrimineerd, negatief daglicht, islamitische gebedsoproep, speciale gebedsruimtes, sharia rechtspraak, imam, gescheiden zwemmen, haatpredikers, bouw van megamoskeeën, IS, chemische wapens, soennieten, sjiieten, burka, Mohammed, koran, Allah, zakat, offerfeest, Suikerfeest, bomgordel...

Wanneer gaan we het eens over serieuze zaken hebben, zoals schilders, beeldhouwers, dans - modern en klassiek - muziek, theater, strips, literatuur in al zijn aspecten...

WANNEER!

VAKBOND: SOLDATEN ZIJN VERMOEID DOOR TERREURDREIGING

Waar was de soldatenvakbond toen?