Soetkin hoorde thuis een mix van klassiek en vooral
Rock ’n Roll. Haar eerste muzikale tranen liet ze toen Bing Crosby in 1977
stierf. Uiteraard was de reden hiervoor de jaarlijkse herhaling van de film White Christmas die steeds werd gespeeld
wanneer we met de hele familie samen zaten bij mijn/ons moeder thuis. Later
bracht ze samen met haar nichten regelmatig weekends door bij Oma die hen dan
de films Seven Brides for Seven Brothers,
Calamity Jane en Westside Story voorschotelde. De teksten van de liedjes zong ze dan
samen met haar nichten Sandra en Brenda. Grootste lieveling van Soetkin was
‘Gee Officer Krupte’ uit West Side Story.
“Dear kindly Sergeant Krupke
Ya gotta understand
It’s just our bringin’ upke
That gets us outta hand
Our mothers all are junkies
Our fathers all are drunks
Golly Moses natcherly we’re punks”
Ik
zal niet zeggen dat daar de basis werd gelegd voor haar punk zijn, maar ze
vereenzelfdigde zich behoorlijk met de ‘botsende’ jeugd, zoals ik het deed met
James Dean in Rebel Without a Cause
en East of Eden. Twee andere liedjes
die gekweeld werden, kwamen uit Calamity
Jane, ten eerste is daar ‘Just Blew
in From The Windy City’ waarbij Calamity in de film op heel wat ongeloof stuit,
maar vooral is daar ‘Secret Love’
“Once I had a secret love
That lived within the heart of me
All too soon my secret love
Became impatient to be free
So I told a friendly star
The way that dreamers often do”
Ja SoeSoe kon diep in de
put zijn wanneer het weer eens misliep met de liefde.
Samen met de beslissing
van Jeanne Brabants dat Soetkin na verschillende jaren balletschool ongeschikt was,
kwam de punk ons huis binnenstormen. Alle verstervingen van voorheen werden verleden
tijd, nu begon er een ander leven. Een leven van rebellie met niet opdagen voor
het eten en soms zelfs niet opdagen om te slapen. Maar de rebellie uitte zich
vooral in de muziek, Nadine en ik noemden het muziek die het meest leek op het
doortrekken van de jachtbak. Daarbij kwamen ook steeds meer de geladen en zeer
dikwijls nihilistische teksten aan bod en haar Engels nam een zeer hoge vlucht.
Ze ging zelfs schrijven in het Engels. Tegelijkertijd was er die andere Soetkin
die bij mij kwam aankloppen voor de Mahler-cd’s wanneer ze haar verdriet niet
kwijt kon. En Johnny Cash die alsmaar triester werd, werd voor haar inderdaad
‘the man in black’. ‘Chelsea Hotel’ van Leonard Cohen deed zijn intrede na haar
verschillende bezoeken aan New York. Ze droomde ervan een Bed & Breakfast
te openen in the city that never sleeps. Daarom vandaag Cohen…
Ik brand vandaag een kaarske voor haar. ��
BeantwoordenVerwijderenDank M V
VerwijderenZe is niet weg, ze is bij jullie. Het is een troostrijke gedachte, althans zo ervaar ik het. Mahler wist dat ook. En ook dat is een troostrijke gedachte.
BeantwoordenVerwijderenLieve groeten.
“Come away, O human child!
BeantwoordenVerwijderenTo the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than you can understand.”
W.B Yeats
Ik denk aan jullie twee en steun jullie in je verdriet.
BeantwoordenVerwijderenVeel moed en sterkte…
Hartelijk, Luc
Een dag om steeds te herinneren, een leven om nooit te vergeten.
BeantwoordenVerwijderenLiefs,
Kristien
Mooi die herinneringen aan Soetkin. Zo leer ik ze nog beter kennen.
BeantwoordenVerwijderenDymph
Is dat al 8 jaar geleden ! Tijd vliegt . Ik zie ze nog lopen in de stad . Het was een speciaal iemand . Ik wens u veel sterkte op deze triestige verjaardag .
BeantwoordenVerwijderenDank W DB
Verwijderen