GROEN WINT IN ANTWERPEN

Misschien toch een kleine uitleg, dit zijn de leden van Groen die voortaan in de Antwerpse gemeenteraad zetelen.

FILMFESTIVAL GENT

Het 39e Filmfestival Gent loopt van 9 tot en met 20 oktober in Kinepolis Gent, Studio Skoop, Sphinx, Vooruit, KASKcinema, Caermersklooster en Kuipke Gent.

YE Tunes zet ook dit jaar de muziekfilm in de kijker!

De onbekende vrouwen uit de Amerikaanse jazz. De doodgeboren carrière van een openlijk homoseksuele glamrocker. Een muzikale fantasie gebaseerd op de platenhoezen van David Bowie. De rol van de hiphopmuziek in de rellen van Los Angeles. De rebellie van een mentaal gehandicapt Fins punkrockcollectief. De teruggevonden charme van de vinylplaat. Met het Eye Tunes programma verkent Filmfestival Gent opnieuw de grenzen, de taboes, de geneugten en de mythes van de muziekfilm.

HET PROGRAMMA

Dave – Wim Reygaert

Radio Soulwax, het laatste project van David en Stephen Dewaele, is een online radiostation waarop een doorlopende mix speelt, begeleid door een reeks visuele effecten. Elk uur duikt een nieuw muzikaal en visueel thema op, resulterend in een gevarieerd dagprogramma. De nieuwste toevoeging aan het project is ‘Dave’, een één uur durend eerbetoon aan David Bowie. Ondersteund door een prikkelende auditieve collage van originele nummers, covers en remixes, volgen we Dave (een androgyne Hannelore Knuts) doorheen een koortsdroom over zijn eigen leven en carrière, die bijzonder inventief tot leven komt via geanimeerde platenhoezen. In die droom is Dave een door de tijd reizende privédetective die komaf moet maken met drie dubbelgangers. Het resultaat is een gedurfde hommage aan Bowies oeuvre en zijn unieke gave om zich te transformeren en tegelijkertijd zichzelf te blijven.

The Girls in the Band – Judy Chaikin

In augustus 1958 legde fotograaf Art Kane jazzgrootheden als Charles Mingus, Dizzy Gillespie en Thelonious Monk vast in het iconische groepsportret ‘A Great Day in Harlem’. Wat bijna niemand opviel is dat er zich tussen het gezelschap van 57 legendarische muzikanten ook enkele vrouwen bevonden. Nieuwsgierig naar hun onvertelde verhalen, gebruikte de Canadese Judy Chaikin de foto als uitgangspunt voor een revisionistische documentaire over de rol van de vrouw in de jazzgeschiedenis.

Jobriath A.D. – Kieran Turner

Weinig mensen herinneren zich nog glamrocker Jobriath. De carrière van de eerste openlijk homoseksuele rockster was dan ook van erg korte duur en liep niet altijd over rozen. De critici vonden hem meer verpakking dan inhoud, de homogemeenschap had het meer voor Bowie en zijn platen verkochten voor geen meter. Jobriath overleed in 1983 als een van de eerste beroemde aidsslachtoffers. Kieran Turner ontleedt aan de hand van een reeks interviews en archiefmateriaal nauwgezet Jobriaths aandoenlijke verhaal.

Neil Young Journeys – Jonathan Demme

‘Neil Young Journeys’ is het slotluik van Demme’s trilogie over de Canadese bard, na ‘Neil Young: Heart of Gold’ en ‘Neil Young Trunk Show’. In dit derde deel rijdt Demme mee met Young van zijn thuisbasis Omemee, Ontario naar Toronto, waar hij zijn wereldtournee zal afsluiten met twee intieme shows in Massey Hall. Onderweg is Young bijzonder openhartig, en neemt Demme mee naar de sleutelplekken uit zijn jeugd. Die ontwapenende momenten vermengt Demme met beelden van het optreden, waar Young, solo op het podium, vanuit verschillende standpunten wordt gefilmd.


The Punk Syndrome – Jukka Kärkkäinen & J-P Passi

In deze documentaire volgen we het Finse punkrockcollectief Pertti Kurikan Nimipäivät, dat uit vier mentaal gehandicapte muzikanten bestaat. Net zoals in andere punkbands het geval is, vliegen de leden elkaar al eens in de haren, al gaan hun ruzies dan wel over wie vooraan in de tourbus mag plaatsnemen. Deze in veritéstijl gefilmde en klassiek opgebouwde concertfilm over andersvaliden die rebelleren tegen de mainstream toont dan ook vooral aan dat de kloof tussen zogenaamde gehandicapten en schijnbaar normale mensen helemaal niet zo breed is.

The Sapphires – Wayne Blair
“The Australian answer to the Supremes”, zo luidde destijds de reactie op The Sapphires, de Aboriginal soulband die eind jaren 60 de hitlijsten bestormde en furore maakte op een tournee door Zuid-Vietnam waar ze in de Mekongdelta voor de Amerikaanse marine optraden. Deze documentaire belicht hun merkwaardige carrière, van hun woelige beginjaren als matige countryband, hun succesvolle switch naar soul onder invloed van de Ierse muzikant Dave tot hun legendarische tour door Vietnam.

Searching For Sugar Man – Malik Bendjelloul

Sixto Rodriguez, een Amerikaans-Mexicaanse folkzanger, scoorde in 1969 met de plaat “Cold Fact”, maar verdween even snel weer uit beeld. In de jaren 70 pikte de blanke Zuid-Afrikaanse tegencultuur echter een bootleg van het album op, waarna hij tot de stem van een generatie anti-establishment uitgroeide. Rodriguez zelf leek evenwel van de aardbol verdwenen – de geruchten deden zelfs de ronde dat hij zelfmoord had gepleegd op het podium door zichzelf in brand te steken – waarop twee Zuid-Afrikaanse fans een zoektocht op poten zetten. Met de camera van Bendjelloul in hun kielzog en weinig meer dan Rodriguez’ teksten als aanwijzing, levert dat een verrassend portret op.

Turning – Charles Atlas

In 2006 trokken Antony and the Johnsons samen met Charles Atlas door Europa met de show “Turning”. Deze muziekdocu is meer dan de neerslag van die concertreeks, waarin de kwetsbare teksten en unieke falsetstem van Antony naadloos samenvloeien met Atlas’ gemanipuleerde livebeelden van de performances van dertien beeldschone transseksuele danseressen. In de film puurt Atlas de achtergrondverhalen van de vrouwen immers verder uit. Hij volgt hen ook backstage, wat leidt tot een reeks intieme videoportretten, waarin ze openhartig spreken over hun leven en de impact van de show.

Uprising: Hip Hop & The LA Riots – Mark Ford

Op 29 april 1992 braken in Los Angeles zware rassenrellen uit nadat bekend werd dat vier blanke agenten onschuldig werden bevonden voor de mishandeling van de Afro-Amerikaanse Rodney King. Mark Ford probeert in deze door Snoop Dogg vertelde documentaire aan te tonen op welke manier hiphopmuziek de rellen voorafschaduwde, documenteerde en volgens sommigen zelfs mee aanstookte. Hij kan daarvoor bogen op heel wat getuigenissen van slachtoffers, relschoppers, journalisten, politieagenten en hiphopartiesten als Ice-T, KRS-One en Nas.

Vinylmania: When Life Runs at 33 Revolutions per Minute – Paolo Campana

‘Vinylmania’ is een nostalgische ode aan de vinylplaat, de enige analoge drager die aan de explosive van de digitale media lijkt te weerstaan. Paulo Campana, een Italiaanse deejay en filmmaker, gaat in deze docu op zoek naar de redenen voor het overleven van de vinylplaat. Hiervoor onderneemt hij een roadtrip van Japan naar Londen, en laat onderweg in acht verschillende landen internationale artiesten, deejays, verzamelaars, hoesontwerpers en muziekliefhebbers aan het woord.

The Sound of Belgium – Jozef Devillé

Volgens regisseur Jozef Devillé weten we te weinig over onze vaderlandse muziekgeschiedenis. Velen zijn namelijk de New Beat vergeten, het surreëel elektronische muziekgenre dat in België ontstond, en eind jaren 80 razendsnel een internationale hype werd. In ‘The Sound of Belgium’ gaat Devillé op zoek naar het verhaal achter de muziekstroming die acts als Lords of Acid, Confetti’s en Corruption House voortbracht.

Het volledige programma wordt bekendgemaakt op woensdag 26 september.

Tickets en info op www.filmfestival.be .

COLLECTIE/COLLECTION XXXI

GUILLAUME BIJL (1946) is Antwerpenaar en autodidact als kunstenaar, maar na zijn theateropleiding leerde hij met zijn handen werken als decorbouwer en schilder. Het maken van ruimtelijke objecten maakte de jaren zeventig voor hem vol. Hij week even uit naar Münster om er hoogleraar beeldhouwkunst te worden aan de Kunstakademie aldaar. Zijn ‘Archeological Site’ (2007) voor Skulptur.Projekte 2007 in Münster vind ik een van zijn leukste werken.

PAUL DE VREE zat samen met Robbe de Hert aan tafel toen ze het filmcollectief Fugitive Cinema oprichtten, hij was medestichter van het tijdschrift De Tafelronde, was de schepper van concrete poëzie en was lid van het illustere gezelschap van gelijkgezinden de Pink Poets.

GORDON MATTA CLARK werd vooral bekend om zijn ‘Cuttings’ waarbij hij geometrische vormen uit de muren en plafonds van leegstaande panden sneed. In Antwerpen realiseerde hij ‘Office Baroque’ en ‘Splitting’ waarvoor hij een volledige woning in twee zaagde. Clark stierf in 1978 op 35-jarige leeftijd aan kanker.

ANTONI MUNTADAS (1942, Barcelona) wordt wel eens als Antonio Muntadas of gewoon Muntadas bewierookt, maar deze Drievuldigheid is alleen maar een multidisciplinaire kunstenaar. Tegenwoordig woont hij in New York. Hij heeft als een van de eersten een internetproject opgezet, werkt ook graag met taal en vertalen, interpreteren en transcriptie zijn zijn stokpaardjes.


ORLAN (1947, Saint-Etienne) is het pseudoniem voor Mireille Suzanne Francette Porte, ze leeft en werkt in Los Angeles, New York en Parijs. Haar Body Art is bekend over de hele wereld en daarvoor modificeerde zijn haar eigen lichaam bij middel van plastische chirurgie.

Deze 5 kunstenaars zijn vanaf 5 oktober te zien in het MuHKA – je hebt de tijd tot 20 januari 2013. Op 4 oktober om 20.30 is de officiële opening met blabla van Joke Schauvliege, toelichting door Wim Van Mulders en dankwoord – waarschijnlijk voor het talrijk opgekomen publiek - door Bart De Baere, directeur van het MuHKA

Ghosts of Cable Street

The British fascist party with Oswald Mosley marches through London with the goal to take over the power such as the fascists did in Germany and Italy. But the workers, united without a doubt, put up barricades and fought back on the streets.

http://youtu.be/GzKv5gjOzTA

A video showing the 1936 cable street riots set to music by The men they couldn't hang
This video teaches us that we should not stay at home nor be indifferent. It's all about invading the streets and fight for your right and against fascism, wherever it comes from, religious fanatism included.

EUROPEAN FILM ACADEMY ANIMATED FEATURE FILM

Illustratie uit Alois Nebel

The European Film Academy proudly announces the three nominations in the category EUROPEAN FILM ACADEMY ANIMATED FEATURE FILM 2012.

A committee consisting of EFA Board Member Antonio Saura (producer, Spain) and EFA Member Per Holst (producer, Denmark) as well as representatives of CARTOON, the European Association of Animation Film, Brigitte Baronet (France), Tony Loeser (Germany), and Tomm Moore (Ireland) decided on the following nominations:

ALOIS NEBEL, Czech Republic/Germany/Slovakia
directed by Tomáš Luňák
A black & white tale about the hallucinations of a lonely train dispatcher at the Czechoslovak border.

ARRUGAS (Wrinkles), Spain
directed by Ignacio Ferreras
The story of Emilio and Miguel’s newly formed friendship at their nursing home and the discovery of new beginnings in the most unusual of places

THE PIRATES! IN AN ADVENTURE WITH SCIENTISTS, UK/USA
directed by Peter Lord
In a quest from exotic Blood Island to the foggy streets of Victorian London, a pirate captain fights his rivals for the ‘Pirate of the Year’ award.

The winner will be presented at the European Film Awards Ceremony in Malta on Saturday, 1 December.

THE 25th EUROPEAN FILM AWARDS: Malta, 1 Dec 2012
Live on www.europeanfilmawards.eu

LEZEN KAN GEVAARLIJK ZIJN!

http://thesoundandnoise.com/2012/09/14/young-persons-called-to-private-grand-jury-for-owning-books/

FRIEDA! FRIEDA! FRIEDA!

Sinds 2005 heeft Spar al een vijftiental kunstzinnige winkeltassen uitgebracht, met prints van bekende namen als Van Gogh, Raveel, Panamarenko en Nick Andrews. Een aantal ervan zijn nog steeds verkrijgbaar in de winkels. Sommige klanten kijken er echt naar uit en zien de tassen als een waar verzamelobject.
En nu is er een nieuwe, een herbruikbare winkeltas gemaakt van geweven rPET of gerecycleerde pet-flessen. De CO2-neutrale winkeltas is bedrukt met een trendy reproductie van ‘Zomermiddag 2010’ van de Belgische kunstenares Frieda Van Dun. Typisch zijn de abstracte tekens, lijnen en (kleur)vlakken die zich herhalen en met elkaar vervlechten tot herkenbare, organische vormen zoals bloesems, vruchten en bloemen.
De tas wordt voorgesteld op woensdag 19 september tussen 11 en 13u. in Galerie De Zwarte Panter, Hoogstraat 70 – 72 – 74, 2000 Antwerpen. U kan er kennismaken met de kunstenares Frieda Van Dun en genieten van een hapje en een drankje.

ZONDER TWIJFEL

*** Een Egyptenaar, Nikoula Bassily Nikoula, die net is vrijgelaten uit een Amerikaanse gevangenis, waar hij opgesloten zat omdat hij een oplichter is, plaatst een anti-islam filmpje op het internet en de hele islamwereld tuint erin. Die man wilde enkel wraak nemen op de USA omdat ze hem in de gevangenis stopten, en de hele domme zwik van aanhangers van de profeet - niet eens van Allah dus, want die is veel vredelievender - begint te moorden en te branden. Omdat ze in Antwerpen niet konden achterblijven werd ook daar een poging tot betoging gedaan.
De politie grijpt in en ja hoor, sharia4belgium zit er uiteraard weer bij. Er worden er een hele rist aangehouden en die krijgen een GAS-boete, terwijl de minderjarigen zoiets als een combi-boete aangesmeerd krijgen. Iemand zou voor mij eens moeten uitrekenen wat dat hele boeltje aan de stad - dus alle belasting betalenden burgers - heeft gekost en dat delen door de 230 aangehoudenen en die dan het zootje laten betalen.
Datzelfde zootje ongeregeld heeft ervoor gezorgd dat ik deze ochtend naar een bakker van ONS ben gegaan en de Marokkaanse-Antwerpse bakker links heb laten liggen. Misschien als wij dat allemaal voor enkele weken doen dat die handelaars zich ook tegen dat zootje zullen keren, want uiteindelijk zitten die ook in HUN zakken.

*** De 19jarige ex-lover, wiens naam niet wordt genoemd, die werd aangehouden in de zaak van het meisje Ziena Kemous, dat begraven werd - al dan niet levend - in een bos in Leuven, en die een kind had bij de vermoorde, mocht niet met haar trouwen omdat hij aan een ander was beloofd. Een eremoord dus! De hele familie moet gewoon de gevangenis in, want ze zijn allemaal zo schuldig als de pest!

*** Citroën Antwerpen wordt 10 jaar, Jip en Janneke hebben de kaap van 60 bereikt, Opel bestaat 150 jaar, Belisol blaast 35 kaarsjes uit, koningin Paola (je zou het niet zeggen) is 75, en ik word deze week 73.

GEEN GOEDE FOTO, MAAR WEL HAAR OP DE TANDEN

http://news.yahoo.com/secretary-clinton-delivers-powerful-religion-speech-middle-east-034054319--abc-news-politics.html

AKO Literatuurprijs 2013

Patrick Janssens voorzitter jury AKO Literatuurprijs 2013? Patrick Janssens is een groot literatuurliefhebber, staat er in het persbericht.
Iemand die tegen de vaste boekenprijs is, kun je deze taak toch niet toevertrouwen!
Maar ja, vanaf eind van dit jaar zal hij tijd genoeg hebben, denk ik dan.

WAAR ZIJN ZE GEBLEVEN?

Als ik veel van de zwarte zangers van de laatste jaren hoor vraag ik me af waar ze die verwijfde stem halen, zijn het misschien allemaal klonen van Billy Ward and his Dominoes? Waar is de tijd dat Sam Cooke, Fats Domino, Brook Benton, Little Richard, Llyoyd Price, Nat King Cole en Ben E. King uit de luidsprekers klonken?

NO SHIT

MEDEDELING VOOR FILMFREAKS

Eerste editie “Dag van de Jonge Filmmaker” – Een dag in het teken van de amateur -en semi-professionele filmmaker

Illustratie; Colt 45, regie Fabrice Du Welz, D.O.P. Benoit Debie met Ymanol Perset, fotografie door Kris Dewitte!

Tijdens de lustrumeditie van het Razor Reel Fantastic Film Festival vindt op 2 november 2012 de eerste editie van de “Dag van de Jonge Filmmaker” plaats, een dag in het teken van de amateur-en semi-professionele filmmaker.
Op 2 november 2012 is elke amateur-en semi-professionele filmmaker, filmstudent of filmliefhebber, in het CC De Biekorf te Brugge, welkom voor de eerste editie van de “Dag van de Jonge Filmmaker”. Tijdens deze dag worden er een aantal doelgerichte lezingen en workshops georganiseerd met betrekking tot het filmberoep en wordt een uitwisseling van kennis, ervaringen en ideeën vooropgesteld. De eerste editie zet volgende thema’s in de schijnwerpers: SCENARIO SCHRIJVEN, FILMPRODUCTIE, STORYBOARDS ONTWERPEN en DIGITAL STORYTELLING.
In de voormiddag worden er lezingen georganiseerd met betrekking tot de basisprincipes van het scenario schrijven, originele financieringsmogelijkheden en “Digital storytelling”, terwijl in de namiddag elke amateur -en semi-professionele filmmaker een keuze kan maken uit verschillende workshops met betrekking tot filmproductie, scenario schrijven en het ontwerpen van storyboards.
De “Dag van de Jonge Filmmaker” wordt afgesloten met een vertoning van de beste inzendingen uit de “Razor Reel Creative Open Screenings”.

Programma:

• 10u00 – 10u15: Ontvangst in Cultuurcentrum De Biekorf
• 10u15 – 10u30: Welkomstwoord
• 10u30 – 11u30: Lezing “Wegwijs in het scenario schrijven”, door Geert Bouckaert (De Scenaristengilde)
• 11u30 – 11u45: Pauze
• 11u45 – 12u45: Keuze uit lezing “Originele financieringsmogelijkheden: ‘crowdfunding’ en FilmAngel.tv”, door Katelijne Tailly (FilmAngel.tv) OF lezing “Digital Storytelling”, door Het Entrepot en Lessius Hogeschool Mechelen
• 12u45 – 13u45: Vrije of betalende broodjeslunch in de festivalbar (Foyer van de Cinema Liberty)
• 13u45 – 16u00: Middagworkshops, vooraf te kiezen uit:

o Workshop “Scenario Schrijven”, door Geert Bouckaert (De Scenaristengilde)
o Workshop “Filmproductie”, door Piet Sonck (De Scenaristengilde)
o Workshop “Storyboards ontwerpen en animatics”, door Roman Klochkov

• 16u00 – 16u15: Pauze
• 16u15 – 17u30: Razor Reel Creative Open Screenings
• 17u30 - ...: Slot met mogelijkheid tot het ontmoeten van andere “Jonge Filmmakers” en audiovisuele professionelen in de festivalbar (Foyer Cinema Liberty)

Praktisch?

De “Dag van de Jonge Filmmaker” vindt plaats in het Cultuurcentrum De Biekorf (Sint-Jakobsstraat 20, 8000 Brugge) en is gratis toegankelijk voor elke amateur-en semi-professionele filmmaker, filmstudent of filmliefhebber, jong en oud.

Parkeren kan in Parking Biekorf (Naaldenstraat, 8000 Brugge), op wandelafstand van het Cultuurcentrum De Biekorf.
Om praktische en organisatorische redenen werken wij met inschrijvingen. Inschrijven kan, tot en met 20 oktober 2012, via het inschrijvingsformulier dat kan opgevraagd worden bij projectcoördinator Joke Ruysschaert (joke@razorreel.be). Uitgebreide informatie over het programma is terug te vinden op de websites http://www.rrfff.be en http://www.wix.com/razorreel/dagvandejongefilmmaker
Meer info?

VZW Razor Reel
Joke Ruysschaert
Sint-Arnolduslaan 47
B-8200 Brugge
E: joke@razorreel.be
T: +32 (0) 486 57 68 04
W: http://www.rrfff.be en http://www.wix.com/razorreel/dagvandejongefilmmaker

EEN DATUMPJE PRIKKEN?

Natuurlijk waren er al godsdienstoorlogen in de oudheid. De bekendste voorbeelden zijn te vinden in het Oude Testament, waarin het volk Israël soms strijd voerde die goddelijk gelegitimeerd leek. In de koran vind je het begrip jihad en die kan worden gebruikt om een heilige oorlog te beginnen en vele zijn er gevoerd en worden er gevoerd. Dan heb je de kruistochten, de reformatieoorlogen – Ridderoorlog en Boerenoorlog - de Kapeloorlogen, de Schmalkaldische oorlog, de Hugenotenoorlogen en de Dertigjarige Oorlog. Op al deze oorlogen kun je een begin- en een einddatum plakken en dan stel ik me de vraag: wanneer is de islam de nieuwste godsdienstige oorlog begonnen? Kan er iemand een datum op plakken, of is islam (het woord betekent onderwerping) gewoon een synoniem voor oorlog?

VAN EEN CORRESPONDENT

Het wordt hoog tijd dat ze Merckx, Hinault en Anquetil ook hun overwinningen afnemen. En binnen een paar jaar kunnen ze dan ook de nieuwe "winnaars" van die vijftien Tours diskwalificeren. Zo blijven ze bezig.

Het interesseert me verder eigenlijk geen lor, maar dit lemminggedrag van officiële wielerinstanties is wel zéér achterlijk. Geen betere manier dan deze om de sport in haar geheel definitief de das om te doen.

Er zijn duidelijk parallellen met de samenleving in haar geheel, maar dit is de eerste keer dat je een soort "overheid" zichzelf zodanig manifest in de voet ziet schieten. Het belooft niet veel goeds voor wat komen gaat.

http://www.inmemoriam.be/nl/2009-08-23/john-vermeulen/rouwregister/
Als je bovenstaande link aanklikt, zie je het rouwregister voor John Vermeulen die ons vandaag 3 jaar geleden uit eigen wil verliet. Benieuwd of die 28 vandaag ook een dag van ingetogenheid kennen?
Heb ondertussen zijn laatste thriller 'Kolonels en Diamanten' gelezen. Niet zijn beste werk, maar het had een sterke serie kunnen worden.

Nobelprijs voor Leonard Nolens?

LAAT ME NIET LACHEN!

FIETSPAD

Ik erger me dood aan diegenen die te lui zijn om de pedalen te gebruiken om zich voort te bewegen op een fietspad, maar wel met hun brommers, met een te grote cylinderinhoud, rakelings langs recreatieve fietsers scheren. Fietspaden worden zo genoemd omdat fietsers er gebruik van moeten maken. Trouwens al die fietsers zijn ook geen heiligen, ze rijden op fietspaden in beide richtingen en schelden je voor verrot als je er iets over zegt, dan heb je die fietsers die ieder verbodsteken negeren en in de verboden richting rijden, liefst zelfs nog op het trottoir omdat het te gevaarlijk is op de rijweg - daarvoor hangt dat verbodsteken er verdomme!
In België zijn er duizenden wetjes die vanalles verbieden maar er is niemand die ze doet naleven.

NIEUWE ANTWERPENAREN?

Als ik de vuilniszakken, wit, blauw en groen, vandaag 15 augustus, zie buiten staan in die straten die op woensdag worden bediend, komt de gedachte bij me op dat die nieuwe Antwerpenaren er weinig aan doen om zich aan te passen, ten eerste aan onze taal, ten tweede aan onze kerkelijke feestdagen (waarvoor ze toch ook een dag gratis voor niks krijgen uitbetaald!)

HET VARKEN SAUVILLER

Raf Sauviller, een zich onderzoeksjournalist noemende aan elkaar plakkende, rovende persmuskiet, ooit auteur van 'Berlusconi is een varken' kan zijn volgende boek beter 'Sauviller is een Varken' als titel meegeven.
Hij slaagt erin in een artikel van P-magazine het boek van Carine Cuypers 'Het paviljoen van de menselijke driften' te gebruiken als basis om alles af te schrijven en daarna te claimen dat hij het allemaal zelf heeft uitgevonden. Als je het boek van Cuypers kent, weet je dat daar vele jaren onderzoekingswerk is ingekropen en dan word ik boos. Hoofredacteur van P-magazine, de zichzelf verheerlijkende PDW is een even groot varken als hij hier van op de hoogte was. Minstens een bronvermelding had volstaan.

OLYMPISCH

* Wat ik onthoud van de O.S. is dat ex-doper Vinokourov de wegrit heeft 'gewonnen' toen zijn medevluchter de verkeerde kant uitkeek en dat Roger Federer met zulke ongeloofwaardige cijfers van Murray verloor, dat niemand het nog gelooft dat Murray echt heeft gewonnen.

* Wat ik ook onthoud is dat Usain Bolt de meest innemende winnaar is, hoe hij dolde met de diverse vrijwilligers(ters) is legendarisch en dan is er ook de 'Brit' Mo Farah en de Britse Jessica Ennis. De sympathiekste winnaar is volgens mij David Rudisha de winnaar van de 800 meter, de sympathiekste verliezer is Yohan Blake die in de schaduw van Bolt nog steeds zijn glimlach blijft behouden.

HOE LANG NOG?

Rituele besnijdenis in opmars in België
De ziekteverzekering (Riziv) kwam vorig jaar tussenbeide voor 25.286 besnijdenissen, goed voor een totale kost van 2,476 miljoen euro.
HOE LANG NOG WILLEN WIJ BETALEN VOOR DEZE MISDADEN TEGEN DE MENSHEID.

BERICHT UIT AUSTRALIË

VLAG

http://www.knack.be/nieuws/belgie/rel-rond-vlaamse-leeuwenvlag-op-jeugdkampen-in-ardennen/article-4000158396456.htm?nb-handled=true&utm_medium=Email&utm_source=Newsletter-04/08/2012&utm_campaign=Newsletter-Site-Knack-NL-nl

En is dit ook geldig voor Amerikaanse, Duitse, Marokkaanse, Turkse, Iraanse, Irakese, Franse vlaggen? Is men daar wel verdraagzaam voor?

ALLEMACHTIG

* Deze ochtend Meyrem Almaci op de radio een pleidooi horen houden voor deelname van in België wonenden en belasting betalenden vreemdelingen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Mooi, maar waarom moeten die worden toegesproken in hun eigen taal! De eerste vereiste vind ik, en velen met mij, is nog steeds het spreken van de taal van diegenen die je liefdevol (hmm... niet allemaal, maar tja) hebben opgevangen, dat is een kwestie van beleefdheid.

* Ik denk dat wanneer je niet weet dat de Zomer van Antwerpen een samenraapsel is van cultuur, echte en die voor het volk, dat de volgende krantentitel wel erg vreemd moet klinken: Zomer van Antwerpen lijdt onder slecht weer.

TERMINOLOGIE

* De eerste keer dat ik deze maandagochtend het sportnieuws hoorde, wist men te vertellen dat de Belgische vier zwemmers achtste en laatste waren geworden. De tweede maal had iemand er waarschijnlijk duidelijk op gewezen dat achtste voldoende was, België was achtste op de 194 internationaal erkende onafhankerlijke staten; als dat geen prestatie is, wat is het dan wel?

* Als een doelman de bal pakt bij een penalty, kun je toch niet zeggen dat diegene die hem schopte heeft gemist! De doelman redde een penalty klinkt veel beter en juister.

GESPLETEN TONG

Patrick Dewael (Lier, 19/10/1955) en Marleen Vanderpoorten (Lier, 21/7/54) zul je nu waarschijnlijk niet horen, nu Jacky Smeets (ex-VB en ex LDD) naar de liberalen is overgelopen. 't Ja, als je grootvader zich maar niet omdraait in zijn graf, zeg ik dan.

THE BLUES ON MONDAY

* Gisteren een lange wandeling gemaakt. Hierbij heb ik Park Noord (ik blijf erbij dat het geen park maar een grote weide is, in een park staan bomen!) aangedaan. Overal had ik affiches voor de Pietas van Jan Decorte gezien. In de Nieuwe Antwerpenaar werd er ook over geschreven. Oké, tot zover. Ik stap naar binnen en loop naar de zaal toe, waarop een stem zegt: het is wel betalen. Ik antwoord: Als je als Antwerpenaar nu ook moet betalen, waarom betalen wij dan stedelijke belasting. Ik heb het nog eens nagekeken, nergens wordt ook maar een prijs vermeld, niet in de Nieuwe Antwerpenaar, niet op de affiches. Is dat niet strafbaar?

* Toch nog wat positief te melden. Het boekje Literaire Vogelvlucht over Mortsel, Edegem, Boechout, Hove en Kontich van John Rijpens is een erg leesbaar ding. Nu denk je dat met het noemen van deze steden en dorpen dat er beperkingen zijn, natuurlijk zijn die er, maar het boekje treedt duidelijk buiten de grenzen, als je de auteurs ziet die worden behandeld.Je hebt er bijvoordeeld naast de Frans schrijvenden Marie Gevers en Paul Willems, de onvolprezen Paul van Ostaijen, Alstein, Ernest Claes, jeugdschrijver Luc Descamps, Paul Koeck, Jaap Kruithof, Ivo Michiels, Alice Nahon, Bart Plouvier, Ward Ruyslinck, Clem Schouwenaars (maar waar woonde die niet?), Nic van Bruggen, Jos Vandeloo, Marc Andries, Abraham, Annie, Willem en Helena Hans (een stokpaardje van Rijpens die er een heel boek aan wijdde) en Gerard Bodifée.
Emiel van Hemeldonck passeerde er ook en zelfs Sus Verleyen vereerde het dorp Hove met zijn aanwezigheid. Het boekje is uitgegeven bij 't Periodiekske in Mortsel en je kunt het vinden bij Boekhandel De Boekuil op dirk@boekuil.be

MAANDAG BLUES

Gisteravond, bij de uitzending van ‘Zomergasten’ vermeldde Kristien Hemmerechts (27/8/1955) met een ietwat wrange lach (maar die is meestal zo) dat in Vlaanderen geen hond had gekeken naar de ‘Zomergasten’ waarin zij de gaste was. Wat had ze verwacht? In Vlaanderen waren ze haar puberachtige, gespeelde feminisme al na haar eerste boek zo moe als koude pap.
------------
Patrick Dewael (Lier, 19/10/1955) en Marleen Vanderpoorten (Lier, 21/7/54) hebben het weer eens bruingebakken vandaag in De Morgen, die wat graag zijn pagina’s ter beschikking stelt van N-VA bashers. Ze verwijten de N-VA dat ze een hele rist Blokkers op de lijst hebben opgenomen. Goed zo, daar moest een einde aan komen! Alleen zijn de blauwen vergeten dat toen de heren van de Volksunie naar hen overliepen, dat ook deze vrouwen en mannen een strontgeurtje met zich meedroegen, en ze maakten een ervan wel partijvoorzitter en een andere minister. Het is maar zoals het je uitkomt, denk ik dan.
Zijn er nog politici met een uitgesproken mening? Als je ziet dat er kartellijsten bestaan waarop sp.a, CD&V, een groene en enkelen die zich onafhankelijk noemen staan, twijfel je daaraan. Ik heb de tijd nog gekend dat kinderen van een katholieke school de straat moesten oversteken om niet voorbij het socialistische bondshuis te moeten, toen wist je wel waar je stond, een tijd toen de liberalen nog PVV (Partij voor Vrijheid en Vooruitgang) heetten en dat was ooit de afkorting voor Pest Voor Vlaanderen, nu draagt Geert Wilders de banier verder als Partij voor de Vrijheid. Wat is links, wat is rechts? Ik weet het niet meer.

AARSKAAS

Vorige maand, bij mijn eerste trip naar Wales ontdekte ik in een dagbladhandel in het kustplaatsje Tenby het boek ‘Etymologicon: A Circular Stroll through the Hidden Connections of the English Language’ van ene Mark H. Forsyth (Sunday Times Number One Bestseller). Als er iemand is die op een prettige en humoristische manier over de Engelse taal kan schrijven is het die Mark wel. Ik leerde uit het boek dat het de neerslag was van zijn columns op de blog http://blog.inkyfool.com/ en ik heb meteen mijn laptop gepakt en ben gaan kijken. Nu volg ik hem haast dagelijks. Enkele dagen geleden had hij een stukje onder de intrigerende titel ur5 kisim gu-du-ka wat Soemerisch is, een taal die werd gesproken door de Soemeriërs en geschreven als spijkerschrift. Wat betekent nu dat ur5 kisim gu-du-ka volgens Mark? Letterlijk zou dat … smells, cheese of the anus betekenen. Nu hebben ze in het Engels weliswaar de weinig gebruikte arse-cheese uit de jaren negentig van vorige eeuw, wat hij terugvond in de Urban Dictionary. De betekenis ervan kan zowel letterlijk als figuurlijk wel worden geraden.
Ik dus op zoek naar aarskaas in Van Dale, maar het enige wat ik daar vond is tenenkaas. Een tip, kunnen ze in het groot woordenboek der Nederlandse taal misschien naast tenenkaas ook aarskaas en navelkaas opnemen, want die bestaan dus ook en ze stinken even erg als tenenkaas.

MORGEN 21 JAAR GELEDEN GING EEN DICHTER HEEN

De wereld is vol roerloze objecten die op een artiest wachten om tot dromen te ontluiken.
Henri-Floris Jespers

Nic van Bruggen en Walter Soethoudt 1984

Nic van Bruggen was kunstcriticus, sportjournalist, reclametekstschrijver, beeldend kunstenaar, maar in de eerste plaats dichter.
Vijfendertig jaar geleden, 1977, verscheen bij mijn uitgeverij ‘100 gedichten’ van Nic van Bruggen pp (1938- 14 juli 1991), een selectie uit vorige bundels, aangevuld met nooit eerder in boekvorm gepubliceerde gedichten. Dichter, redacteur en prozaschrijver Henri-Floris Jespers (1944) haalde in zijn woord vooraf schrijver, vertaler en criticus Eugène van Itterbeek (1934-2012) aan: “Dichten is in de eerste plaats het ‘registreren van taal’ en niet zozeer het optekenen van ervaringen of het in kaart brengen van de voorwerpen uit onze omgeving bij middel van taal. Het hele denken en voelen van Nic van Bruggen geschiedt in de wereld van de taal. Het is ermee versmolten, zodanig zelfs dat de tastbare dagelijkse werkelijkheid niet meer bestaat.”
In datzelfde woord vooraf staat: “De kracht van Nic van Bruggen pp is steeds geweest dat hij een eigen poëtische werkelijkheid wist op te roepen – met de woorden van Paul Snoek pp (1933-1981) – ‘gedichten zoals elke dichter er zou willen geschreven hebben, zoals men er zelden ontmoet in een letterkunde.’”

Gedicht

Die in dit oord van woorden woont
is de totem en de rite
mijn lichaam ingelegd en opgelegd.

Het westers mos der bomen.
Het oosters licht der ochtend.
Het oorlogsbloed der liefde.

Wat ik het meest van Nic van Bruggen heb geleerd is dat weemoed een ziekte is die eeuwig is.

EEN LANG STUK OVER THE YELLOW ROSE OF TEXAS

De Mexicaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1810-1821) maakt een einde aan de Spaanse overheersing, ook op het Noord-Amerikaanse grondgebied. Het nieuwe Mexico omvat een groot deel van het grondgebied van het voormalige vicekoninkrijk Nieuw-Spanje. Op 4 oktober 1824 krijgt Mexico een nieuwe grondwet, het land wordt een federale republiek opgedeeld in negentien staten en vier territoria. Texas is een deel van de staat Coahuila y Tejas, met als hoofdstad Saltillo.
De Mexicaanse regering staat in deze periode de immigratie van (Anglo-) Amerikanen naar het schaars bevolkte Texas toe, onder voorwaarde dat zij katholiek worden. Al snel ontstaan er culturele en politieke spanningen, want de meeste immigranten blijven bij hun protestantse godsdienst. Ook willen zij, tegen de Mexicaanse grondwet in, slaven naar Texas brengen. Op hun beurt beschuldigen de immigranten Mexico ervan dat ze hun eigen grondwet niet naleven en bevoegdheden die voorbehouden zijn aan de staten centraal proberen te regelen.
President Anastasio Bustamante poogt de immigratie naar Texas in te dijken, zonder veel succes want op dat ogenblik wonen er al 30.000 Anglo-Texanen tegenover 7.800 Mexicaanse Texanen. Antonio López de Santa Anna komt roet in het eten gooien en roept zich uit tot alleenheerser van Mexico en verwijst de grondwet van 1824 naar de prullenmand. Gevolg: Texas verklaart zich onafhankelijk en vormt een voorlopige regering.
De Texaanse Revolutie tegen de dictatuur begint. Een rebellenleger - of beter gezegd, verschillende eenheden - vormt zich en Mexicaanse soldaten worden bijna dagelijks slachtoffer van kleine guerrillagroepjes. Honderden vrijwilligers komen naar Texas om te helpen en vormen weldra twee regimenten die de basis gaan vormen van het Texaanse leger. Andere vrijwilligers, onder wie Anglo-Texaanse en Mexicaans-Texaanse kolonisten, organiseren zich in compagnies. Kleine Mexicaanse eenheden worden aangevallen en uitgeschakeld en in San Antonio worden de laatste Mexicaanse soldaten uit Texas verjaagd.
President-generaal Santa Anna kan dit niet over zich laten gaan en wanneer hij van een spion verneemt dat het centrum van de Texaanse onafhankelijksheidsbeweging zich in de Alamo bevindt - een katholiek

The Alamo

missiegebouw - besluit hij aan te vallen. Met een leger van meer dan 5000 soldaten overvalt hij het garnizoen dat uit nauwelijks 200 man bestaat. De belegering loopt van 23 februari 1836 tot 6 maart, toen de laatste Texaan sneuvelde, onder wie James Bowie en Davy Crocket. Als we de legende moeten geloven liet Santa Anna elke avond de degüello (het Spaanse woord voor ‘Onthoofding’) spelen alvorens het vuur te openen. Deze muziek gebruikten de Spanjaarden in hun strijd tegen de Moren, om aan te geven dat niemand aan de dood zou ontsnappen.
Het volgende wapenfeit van de Mexicanen heeft ongeveer een maand later plaats. Op 19 en 20 maart winnen zij de Slag bij Coleto. Coleto is een kreek in Goliad County in Texas. Deze slag, ook wel ‘the battle of the prairie’ genoemd, wordt gestreden tussen de troepen van de Mexicaanse generaal José Urrea en de Texaanse rebellen onder leiding van James Fannin. Na twee dagen geven de Texanen zich over, samen met hun 9 doden en 60 gewonden. De Mexicaanse president Santa Anna geeft Urrea het bevel alle gevangenen van Goliad (Coleto) – ongeveer 350 - op 27 maart (Palmzondag) te executeren. Urrea weigert in eerste instantie en laat vervolgens de dokters gaan, maar zal dan de orders uitvoeren. Hij vertelt de gevangenen dat ze naar een andere plek worden overgebracht en in één lange file, naast iedere Texaan een Mexicaanse soldaat gaan ze op weg. Op een bepaald ogenblik wordt dan het bevel uitgevoerd en de soldaten vermoorden de Texanen, met geweer, zwaard of bajonet. Achtentwintig Texanen kunnen ontsnappen en zes van hen vertellen hun verhaal aan de ongeveer 900 man tellende militie van Sam Houston. Die zal een maand later, 21 april 1836, tegenover het leger van Antonio López de Santa Anna staan. Houston heeft positie gekozen in het woud aan de samenvloeiing van de San Jacinto Rivier en de Buffalo Bayou. Santa Anna, die zichzelf dikwijls vergeleek met Napoleon, zet zijn kamp op in een grasveld dat ongeveer negenhonderd meter lager is gelegen. Dan laat hij de brug, de enige weg tot aanvoer van materiaal en voedsel voor beide legers, in de fik steken.
Maar Santa Anna hield van de vrouwtjes en zeker op de avond voor een aanval. Hij had in de Texaanse nederzetting, New Washington, een mooie mulattin met een vrijbrief van de Texaanse militair en grondeigenaar Morgan gevangen laten nemen en die avond sommeerde hij haar naar zijn tent. Emily D. West zoals ze heette, zond echter vooraleer ze de tent betrad, een andere bediende van Morgan naar Sam Houston om hem de positie van Santa Anna te verraden.

Sam Houston bij San Jacinto River

Verwijzend naar recent verloren slagen joeg Sam Houston zijn manschappen onder de strijdkreten ‘Remember the Alamo!’ en ‘Remember Goliad’ naar de overwinning. De strijd zelf duurde 18 minuten, maar het afslachten van de Mexicanen ging nog wel een uurtje door. Er stierven 630 Mexicanen en 9 Texanen. Het Mexicaanse leger werd omsingeld door de Texanen. Santa Anna werd daarbij gevangengenomen, omdat hij - althans volgens de legende - het te druk had met zijn ‘Yellow Rose’, de mulattin Emily.
In ruil voor zijn vrijlating gaf hij de Mexicaanse troepen het bevel zich terug te trekken tot voorbij de Rio Grande, maar de Texanen hielden een troef achter de hand en Santa Anna bleef gevangen en moest pleitbezorger worden voor de onafhankelijkheid van Texas,maar de Mexicaanse regering weigerde deze te erkennen en het zou nog tot 1848 en het Verdrag van Guadaloupe Hidalgo duren voor ze zich erbij neerlegde.

VERWANTE FILMS

* In 1911 werd de korte (20 minuten) stomme film ‘The Immortel Alamo’ in zwart-wit gedraaid. Nergens is er nog een kopie te vinden. William F. Haddock was de regisseur.

* Eveneens in de mist van de tijd verdwenen is de in 1914 uitgebrachte ‘The Siege and Fall of the Alamo’ een speelfilm met Ray Myers. Men weet wel dat dit de enige film is die gedraaid in The Alamo zelf. The Library of Congress heeft 4 setfoto’s en een bespreking in stock, dat is het enige wat resteert van deze film.

* Het is 1915 en de 71 minuten durende ‘Martyrs of the Alamo’ wordt uitgebracht. Christy Cabanne regisseerde en schreef het scenario naar het boek van Theodosia Harris, haar enige werk van lange adem, voor de rest waren het korte verhalen die werden verfilmd. Alan Sears is Davy Crocket, Alfred Paget neemt James Bowie voor zijn rekening en Tom Wilson is Sam Huston. In een bijrolletje zien we Douglas Fairbanks in zijn tweede film.

* 1926 is het jaar dat ‘Davy Crocket at the Fall of the Alamo’ in de Amerikaanse bioscopen komt. Deze speelfilm heeft Cullen Landis als Davy Crocket, hij speelde datzelfde jaar in nog 13 andere films.

* 1935 brengt ons de korte film ‘The fall of the Alamo’ van regisseur Stuart Paton. Drie jaar later, 1938, draait diezelfde Paton ‘The Alamo: Shrine of Texas Liberty’ in San Antonio (Texas) naar een script van Norman Sheldon, die later nog scenario’s afleverde voor wildwestfilms. Dayton Faulkner speelde de hoofdrol, het zou zijn enige rol worden.

* Het is 1937 en de Amerikanen hebben wat peptalk nodig, want Hitlers Europa kondigt gure tijden aan. De 75 min. Durende ‘Heroes of the Alamo’ wordt op het Amerikaanse publiek losgelaten, opnieuw worden Crocket, Bowie en Houston de helden, jammer genoeg is de film zo amateuristisch gemaakt door de nochtans doorgewinterde Harry L. Fraser dat geen hond er naar gaat kijken.

De 1939 film ‘Man of Conquest’ is een biografische film over Sam Houston van George Nichols Jr. Met wat romance doorheen de geschiedenis gemengd was hij goed voor 3 Oscarnominaties, maar daarbij hoorden zeker niet de acteursprestaties.

* In 1956 draait Byron Haskin ‘The First Texan’. Het verhaalt hoe advocaat Sam Houston een schandaal wil vermijden en verhuist naar Texas waar hij zich ver van alle politiek wil houden. Maar president Jackson beveelt hem de leiding te nemen in de Texaanse Revolutie en hij zal zijn troepen leiden naar de uiteindelijke overwinning. Joel McRea (Sam Houston), Jeff Morrow (Jim Bowie) en James Griffith (Davy Crocket) spelen in deze mix van western en oorlogsdrama.

* In 1960 liet all American John Wayne – opeenvolgend gehuwd met drie Spaanssprekende vrouwen, Josephine Alicia Saenz (dochter van de Panamese Consul Generaal in de USA), Esperanza Bauer (Mexico) en Pilar Palette (Peru) - zich verleiden door het originele script van James Edward Grant om ‘The Alamo’ te draaien. Natuurlijk nam hij de hoofdrol voor eigen rekening, hij werd Davy Crocket, terwijl Richard Widmark de rol van Jim Bowie op zich nam. Naast hen zien we nog Laurence Harvey, Frankie Avalon en Patrick Wayne. Richard Boone en Ruben Padilla respectievelijk Sam Houston en Santa Anna krijgen nauwelijks een plaatsje toebedeeld.

* De 144 min. durende tv-film ‘Houston: The Legend of Texas’ heeft Sam Elliot in de hoofdrol. Het moet gezegd dat regisseur Peter Levin weinig of niets heeft begrepen van de werkelijkheid, want Sam Houston zou niks hebben betekend als hij niet omringd was door mensen die hem de strijd hielpen winnen. Levin concentreert zich te veel op Sam Elliot en daardoor zijn alle acteurs rondom hem bleke aftreksels geworden. Er werd nochtans geld nog moeite gespaard om deze film tot een succes te maken.

* In 1987 draaide Burt Kennedy met sterren James Arness, Brian Keith, Alec Baldwin ‘The Alamo: Thirteen Days of Glory’ voor TV.

* 1988 brengt ons ‘Alamo: The Price of Freedom’ met een rist onbekenden en Merrill Conally (Davy Crocket) en Steve Sandor (James Bowie). De opnamen gebeurden in de buurt van de echte plaats van gebeurtenis.

* In 1996 maken Nina Gilden Seavy en Paul Wagner een gespeelde tv-documentaire ‘The Battle of the Alamo’ voor Discovery Channel Pictures e.a., duur 47 minuten. Hal Holbrook is de verteller. Onder de acteurs geen enkele bekende naam.

In 1998 krijgt Kris Kristofferson de gelegenheid om een aan the Alamo verwante film te draaien, wanneer hij samen met een vriend ontsnapt uit de gevangenis en dienst neemt in het leger van Sam Houston. Zij zullen de finale aanval leiden op de troepen van Santa Anna. De 96 minuten durende film kreeg de titel ‘Two for Texas’ mee.

2003 brengt ons ‘Remember the Alamo’ een tv-documentaire geschreven en geregisseerd door Joshua Alper. In hetzelfde jaar verschijnt een 2 uur durende video ‘The History Channel Presents: The Alamo’ waarin we Dennis Quaid volgen op zijn tocht door de geschiedenis.

* Het is 2004 en ‘The Alamo Documentary: A True Story of Courage’ komt uit op video.

* In 2004 draaide John Lee Hancock ‘The Alamo’ met Dennis Quaid(Sam Houston), Billy Bob Thornton (Davy Crocket) en Jason Patric (James Bowie). Datzelfde jaar komt de videodocumentaire ‘The Alamo Documentary’ in de handel. Hij is van Lyn Stevenson naar een scenario van haarzelf en Jason Freeman. De interviews met mensen die zich hebben verdiept in de echte geschiedenis maken dat je aan het scherm gekluisterd blijft.

* In 2009 draaien Andrew Lee en Matt Wallach een korte film (7 min.) met de titel ‘The Alamo’. Het wordt een hilarische, nagespeelde documentaire met kinderen in de hoofdrol met waterballonnen als wapens.

VERWANTE MUZIEK

Een vroege met de hand geschreven versie van de song ‘The Yellow Rose of Texas’ dateert waarschijnlijk van net na de slag bij San Jacinto. De auteur is onbekend. Met de yellow Rose wordt verwezen naar Emily D. West, die zoals gezegd een kleurtje had. Later waren er nog versies, zoals eentje van Gene Autry en Jimmy Long. Nog later herwerkte Don George de originele versie van de song en Mitch Miller maakte er in 1955 een nummer één hit van, Bill Haley van zijn Rock around the Clock troon stotend. Deze Miller versie werd gebruikt in de 1956 film ‘Giant’ met James Dean, Rock Hudson en Elizabeth Taylor, Carroll Baker, Dennis Hopper, Sal Mineo, en stond heel toevallig op nummer een op de dag dat

James Dean verongelukte. Naar het einde van de film toe heeft Rock Hudson het verwerkt dat zijn zoon met een Mexicaanse is getrouwd. Wanneer de restauranteigenaar van Sarge’s Place weigert enkele Mexicaanse klanten te bedienen, bemoeit Hudson zich ermee, er ontstaat een gevecht tussen Rock en de potige eigenaar. Die slaat Rock van het kastje naar de muur en terug en wanneer Rock tegen de jukebox valt, begint die plots “The Yellow Rose of Texas’ te spelen. Waarna de eigenaar op de halfbewusteloze Hudson een bordje werpt met de tekst: we reserve the right to refuse anyone.
http://www.youtube.com/watch?v=e4ptm6F2KHQ

* In 1963 was er de documentaire ‘A nation sings’, een muzikale herdenking van liederen van de Burgeroorlog, met de U.S. Army Band en koor en de Rose is er een van. Beroemde performers waren Elvis Presley, Hoy Axton, Waylon Jennings e.v.a.

‘Remember the Alamo’ is een song geschreven door de Texaanse singer-songwriter Jane Bowers. In de tekst worden de namen genoemd van alle Texaanse helden en ook deze van Santa Anna.
Hey up Santa Anna, their killing your soldiers below
So the rest of the Texas will know
And remember the Alamo
Tex Ritter bracht de song in 1955 als allereerste, het werd de b-zijde van zijn hit ‘Gunsmoke’. Een jaar later werd zijn versie gebruikt in de film ‘Down Liberty Road’. The Kingston Trio nam een versie op met lichtjes afwijkende tekst, waarna Johnny Cash weer naar de versie van Tex Ritter overstapte. Maar de versie van de Schotse singer-songwriter Donovan is in Europa wel de meest bekende geworden, alhoewel de single die ervan werd uitgebracht maar enkele dagen in verkoop bleef, zodat het zijn LP ‘What’s Bin Did and What’s Bin Hid’ was die voor het succes van deze song zorgde.

ERNEST BORGNINE GEEFT HET OP OP ZIJN 95STE

Toen Ernest Borgnine in 1955 gestalte gaf aan Marty Piletti in de film ‘Marty’ kreeg hij hiervoor een Oscar, wat zijn carrière de boost gaf die hij nodig had. Was Marty een Lucky shot? Ja en nee, want hierin kon Borgnine bewijzen dat hij een dramatische rol aankon als geen ander en was hij helemaal weg van de bullebakken die hij tot dan toe speelde.
In 1953 stond hij al in de beste oorlogsfilm aller tijden ‘From Here to Eternity’ als Sergeant Fatso Judson, een bullebak en juist diegene die Frank Sinatra een pak slaag geeft. In 1954 stond hij in ‘Johnny Guitar’ naast Joan Crawford en speelde weer een onbehouwen bullebak, wat een beetje zijn trademark was geworden. Ik herinner me deze film alsof het gisteren was, hij speelde in zaal Capitole aan de Antwerpse De Keyserlei en mijn ouders namen me mee naar de film op de dag net voor mijn zestien jaar en ik mocht niet binnen, want de film was 16 plus.
In hetzelfde jaar als ‘Marty’ speelde hij ook naast de eenarmige Spencer Tracy in ‘Bad Day at Black Rock’ en is hij eveneens een bullebak die samen met enkele anderen Tracy het leven zuur maakt. In 1956 maakt hij ‘Jubal’ naast Glen Ford en Rod Steiger – die op het theater de rol van Marty Piletti speelde - waarvoor hij helemaal niet moet onderdoen. Deze film is het verhaal van de schaapherder en de farmers die het niet met elkaar kunnen vinden.
Volgt een periode die nauwelijks een rimpel maakt in de filmwereld, zoals er diverse periodes in Ernest Borgnine’s carrière waren. Het vermelden waard zijn de jaren zestig, waarin hij ‘The Flight of the Phoenix’ (1965) maakt naast James Stewart, Richard Attenborough, Peter Finch en Hardy Krüger, in ‘The Dirty Dozen’ (1967) wordt opgenomen in de sterrenparade, en mag meespelen in het hoogtepunt ‘The Wild Bunch’ (1969) van Sam Peckinpah, die met deze brutale kijk op het verdwijnen van het Wilde Westen de toen alleenheerser Sergio Leone, meteen knockout slaat. Peckinpah zal Borgnine opnieuw een glansol aanbieden in zijn ‘Convoy’ (1978) waarin hij Sheriff Lyle ‘Cottonmouth’ Wallace gestalte geeft, de sheriff die er de oorzaak van is dat zich achter Kris Kristofferson een hele schare truckers verzamelt die het getreiter van de corrupte Lyle moe zijn. Ik zag de film enkele dagen geleden terug en hij blijft zo fris als toen en als je de politieke schertsfiguren om je heen ziet, weet je dat Peckinpah hen meer dan 30 jaar geleden al tekende zoals geen cartoonist dat kan.
In 1981 kon Borgnine nog eens glanzen in ‘Escape from New York’ waarin hij de druk pratende Cabbie is naast Kurt Russell en Lee van Cleef.
Ging er een groot acteur heen? Niet echt, maar wel een die af en toe wat geluk had en het juiste lelijke smoeltje.

ERGERNISSEN EN ANDERE VASTSTELLINGEN VAN VANDAAG

* Ik heb wat langer geslapen, zodat ik omstreeks negen uur naar de Spar kon, om verse broodjes, pistolets en brood te halen. Ik was als vierde binnen en kwam als zevende aan de kassa. Daar kwam ik tot de vaststelling dat mijn zes voorgangers van de eerste tot de laatste carapils, maes pils, een klein flacon whiskey en twee flesjes van de betere soort bier, over de rol lieten lopen. Tja, het zijn slechte tijden, maar er zijn nog genoeg lieden die geld hebben voor een glazen boterham.

* Nu en dan even naar Canvas gekeken naar het Wimbledon tennis. Ik kijk haast nooit naar het tennis op Canvas, dat omwille van de '.......' commentaar die je uit Sabine Appelmans' mond moet horen. Maar Canvas ligt net naast Eén en de Tour de France, dus dan maar even water bij de wijn gedaan. Gelukkig was er de regen, zodat ik de rest van de match verder op BBC 1 kon volgen. Hoewel...

* Iedere keer wanneer ik de verbeten, rancuneuze smoel van moeder Murray zie, vraag ik me af of ik nog wel naar het tennis wil blijven kijken wanneer Andy speelt.

ALS DE KONINGIN EEN FEESTJE GEEFT

RENÉE FLEMING

Maandagavond was het feest, The Diamond Jubilee Concert op BBC1. Nadat we Cliff Richard enkele van zijn oudere hits slechter dan ooit zagen brengen, kwam de lievelingszanger van veel Britten aan bod: Alfie Boe. Toevallig ontdekt toen iemand hem hoorde zingen in de autowerkplaats waar hij werkte, heeft hij zich opgewerkt tot een behoorlijk goede zanger, maar net zoals Mario Lanza indertijd, te licht voor opera en goed genoeg voor de lichtere rollen zoals in 'La Bohème' en 'Les Misérables'. Dat deed hij dan ook met een behoorlijke 'Torna a Surriento' die overging in 'It's Now Or Never', die ik dan toch nog altijd van Elvis verkies. Zijn duet vanop het balkon van Buckingham Palace - de eerste maal dat iemand anders dan een koninklijke hoogheid daar kwam - met de lyrische sopraan Renée Fleming, 'Somewhere' uit West Side Story, was goed, maar als je net daarvoor Fleming 'Un Bel de Vedremo' uit Madame Butterfly van Puccini haast perfect hebt horen itvoeren, vind je het jammer dat ze zich met de lagere regionen van de muziek bezighoudt. Haar vertolkingen van Händel, Mozart, Gounod, en Massenet zijn van de beste in hun soort. Hoewel op het Obama Inaugral Celebration Concert was haar 'You'll Never Walk Alone' van een betere klasse dan Judy Garland die toch een favoriete van me is.
De roodharige Iers-Britse krullenbol, Ed Sheeran, die al EP's maakt sinds 2005, bracht zijn hitsingle, alleen duurde die wat lang. Robbie Williams' 'Mack the Knife' was goed, maar ik heb er wel betere in mijn platencollectie steken.
Ook Tom Jones mocht niet ontbreken en de man weet perfect zijn beperkingen te verbergen, zodat je in hem blijft geloven en zijn Spaansgetinte 'Delilah' was af. Het was toen dat de queen haar intrede deed, wat Lenny Henry inspireerde tot 'You missed Tom Jones, you just live over there'. Annie Lennox had wat engelenvleugels aangehecht en zong zoals ze eruitzag: belachelijk. Shirley Bassey, tja, er was ooit eens, maar nu niet meer. Jools Holland kan soms echt goed zijn, maar het nummer, 'You are so beautiful', dat hij hier samen met de zwarte zangeres Ruby Turner vermoordde bleef dus beneden ieder niveau. Elton John zou zich beter tot zijn pianospel beperken, want zijn zingen is brabbelen geworden. Kylie Minogue kreeg de gelegenheid om een stukje van haar liveshow te brengen, maar je kunt haar niet anders dan een Madonna imitatie noemen.
De op 4 juni 1982 in Shenyang geboren Chinese pianist Lang Lang speelde zijn moord op de 'Rapsodie in blue' van Gershwin en er was ook Grace Jones die een afgietsel bracht van het afgietsel dat ze altijd is geweest. Van Stevie Wonder heb ik nooit gehouden, zelfs toen hij nog little was, zodat dit optreden aan mij voorbijging, omdat ik toen bezig was met de tafel te zetten voor de volgende ochtend.
Gary Barlow (Take That) en Andrew Lloyd Webber, die de hele boel hadden samengebracht, brachten een versie van hun speciaal voor deze dag gecomponeerde 'Sing', samen met de Commonwealth Band en de Military Wifes onder leiding van Engelands (en mijn( geliefde koordirigent, Gareth Malone.



Toen na Madness eindelijk Paul McCartney mocht aantreden, kwam er werkelijk een hoogtepunt. Paul, die licht verkouden bleek en hier en daar een uitschuiver had, bracht zijn magistrale rock ballade voor de James Bondfilm 'Live and Let Die' ondersteund door een schitterende lichtshow, een voorspel op het later 4 minuten durende vuurwerk. Maar alles was af aan zijn optreden en je kon aan alles zien wat een professionele entertainer hij is, en toen hij tenslotte alle artiesten terug op de scène bracht om samen met het publiek een versie van 'Ob la di Ob la da' te brengen, kon de avond niet meer stuk.
Ja, ook nog even vermelden: met de koningin mocht ook worden gespot, mild, maar toch, en standup comedian Lennie Henry maakte daar dankbaar gebruik van, ook Miranda Hart, Jimmy Carr en Rob Brydon namen om beurten de honeurs waar.

HET STINKT HIER

Iedereen kent de uitdrukking: EIGEN LOF STINKT. Als je de opgewekte berichten van politici van allerlei slag de laatste tijd hoort, gaat het over niets anders dan zichzelf op de borst kloppen. Wat moet het er stinken in de senaat, in de kamer, in de provincieraden en andere gemeenteraden!!!
Ze moeten wel opletten met wat ze op hun affiches laten afdrukken, neem nu die brave Philip Heylen (cultuurschepen van Antwerpen) die op zijn affiche de slogan PHILIP HEYLEN HEEFT NOG MEER IN PETTO VOOR ANTWERPEN voert. Zoiets zet je aan het denken, je kunt er allerlei negatiefs bij verzinnen, bijvoorbeeld enkele inbrekers die bezig zijn met hun dagelijks werk (politici gaan wel niet zover, maar ze bestelen je toch langs de belastingen om), of je ziet enkele politieagenten die lijdzaam moeten toekijken hoe enkele minderheden de halve stad in diggelen slaan, dit omdat de politici het hen hebben opgelegd.
Ik zeg het maar, de mensen geloven steeds minder jullie beloftes heren politici, dus probeer ons geen blaasjes wijs te maken, maar doe je werk zoals het hoort.

Twee titels na elkaar op de KNACK website, zouden ze met elkaar te maken hebben? Zit naast België ook de PS in de penarie?

Nieuw geldtekort voor Di Rupo door tegenvallende belastingen

Broers Elio Di Rupo genoemd in zaak valsemunterij

PINKSTERMAANDAG

Op Pinkstermaandag belandden we in het nog steeds mooie Antwerpse Stadspark. Overal lagen er mensen op het gras, kinderen speelden naar hartenlust en dan kom je tot de vaststelling dat de vuilbakken niet geleegd zijn. Ik waande me terug in Antwerpen Noord.

SCHAUVLIEGE

Bijna schreef ik hierboven SCHAULIEGE, want wees nu eens eerlijk, hoe kan een milieuminister nu zo'n beslissing nemen. Ik begin te denken dat milieurapporten zoiets zijn als psychiatrische rapporten bij rechtszaken, naargelang door wie ze worden opgesteld zijn ze totaal tegenovergesteld.

AANGETAST?

Men zegt dat Patrick Janssens genezen werd verklaard, ik betwijfel dat ten zeerste. Kijk, hij moet nu eens besluiten of hij burgemeester van alle Antwerpenaren wil zijn, of burgemeester van de Antwerpenaren van allochtone herkomst. Dat gebrul over de scholen is voornamerlijk gericht naar deze bevolkingsgroep, want zij zijn het die uiteindelijk voor de overbevolking van de gemeentelijke Antwerpse scholen zorgen. Misschien het geld voor het voetbalstadion gebruiken om aan voorlichting te doen, zoals we dat in de ontwikkelingslanden die met een overbevolking zitten opgescheept ook doen.

TURTELBOOM

* In Antwerpen, op de hoek van de Vlaanderenstraat en de Plantinkaai, staat er een huis te huur. Het huis kreeg in vroeger tijden de naam DIT IS IN D'HOOP mee. Misschien iets voor Turtelboom?

* Als je bij Albert Heyn op de Antwerpse groenplaats komt, vraag dan niet naar cresson want dat kennen ze niet, en tuinkers kon je er niet krijgen.

NIET TE MISSEN JAN YOORS IN ANTWERPEN

Jan Yoors (1922-1977) werd geboren in Antwerpen in een liberale, culturele en artistieke familie. Op zijn twaalfde liep hij weg van huis en sloot zich aan bij een groep zigeuners. Dat werd een aan en uit relatie voor de volgende tien jaar. Hij schreef daarover het boek ‘Wij Zigeuners’ dat jammer genoeg al lange tijd niet meer in het Nederlands te verkrijgen is. In de Tweede Wereldoorlog werkte Yoors voor de geallieerden bij het redden van de zigeuners die door de Duitsers systematisch werden uitgeroeid. Hij werd tweemaal gepakt en bleef uiteindelijk opgesloten tot aan het einde van de oorlog.
Voor de oorlog studeerde Yoors aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en aan het Institut Superieur d’Art de la Cambre in Brussel. Eens de oorlog voorbij zette hij zijn studies verder in Londen aan de School for African and Oriental Studies. Het is in Londen dat hij werd geconfronteerd met de kunst van het tapijtweven. Terwijl hij nooit een opleiding kreeg en alles deed met zelfstudie, werd hij een meester in de tapijtkunst, van figuratief langzaam evoluerend naar abstract.
In 1950 vestigde hij zich in New York en zette daar een atelier op met een enorm weefgetouw. Zijn vrouw Marianne en haar zus, Annebert, volgden hem daar een jaar later. Het New York van die tijd beleefde een artistieke en sociale revolutie: de zwarten begonnen langzaam aan het opeisen van hun burgerrechten, de stad kreeg een steeds stedelijker gezicht en kreeg een haast abstract uiterlijk die aan de lijnen van de al in 1944 gestorven Piet Mondriaan deden denken.
Yoors werd gegrepen door de ‘melting pot’ die New York was en de enige manier waarop hij die kon vastleggen was door middel van fotografie. Hij flitste zwarte joden in Harlem, liep naar Chinatown, ook de Hispanics kwamen aan bod en ver van de mooiste foto’s zijn de Hassidim Joden die hij in hun dagelijks leven kiekte. Een 70 tal foto’s kun je gaan bewonderen in Fifty One Fine Art Photography, Zirkstraat 20, 2000 Antwerpen.
Mis de kans niet, in Vlaanderen zijn de foto’s van Yoors nauwelijks aan bod gekomen. In 2005 werden enkele van de foto’s tentoongesteld in het Antwerpse Fotomuseum tijdens de tentoonstelling ‘Belgian Photographers 1840 – 2005’, dat was dertig jaar na een Jan Yoors Retrospectieve in Gent.
Allen daarheen.