THE DAY THE MUSIC DIED

 

Toen ik vorige week naar University Challenge (BBC) met presentator Jeremy Paxman zat te kijken, keek ik even verbaasd op. Paxman liet de intro horen van Wake-up little Susie met de vraag wie dit zong. Ik weet dat er enkele versies van deze song bestaan, maar niets gaat er boven The Everly Brothers, waarvan ik dacht dat die wereldberoemd waren. Maar neen hoor, onbekend bij alle kandidaten. Paxman liet er nog drie vragen over vertolkers van die dagen op volgen, alles bleef stil bij de quizkandidaten. Van voor mijn tijd, zullen ze wel gedacht hebben, wat  bij quizmasters Alexander Armstrong en Richard Osman van Pointless (BBC)

waarschijnlijk verontwaardiging zou hebben opgewekt. Soms vraag je je wel eens af of 20jarigen ooit de moeite hebben gedaan om zich in de wereld van hun ouders en grootouders te verdiepen, terwijl ze van hen toch verwachten dat zij wel interesse hebben voor hun tijd.

Ik weet in ieder geval wel dat een interesse in wat soms trivia wordt genoemd, je leven kan verrijken. Toen ik Casino Royale met David Niven als James Bond zag en in zijn parktuin enkele leeuwen zag ronddartelen begeleid door de muziek van Born Free, was ik ongeveer de enige die hardop lachte. Toen ik een film met Paul Meurisse zag, waarbij hij in de gevangenis was opgesloten, was ik de enige die lachte toen in een verzoekprogramma voor gevangenen Don’t Fence Me In van Bing Crosby voor hem werd gespeeld. Toen ik in Pulpfiction een ober zag rondlopen die Buddy Holly heette die aan ene Peggy Sue ging vragen wat ze wilde drinken, was ik zo ongeveer de enige die lachte. Natuurlijk weten zij die deze zaken niet wisten of weten niet wat ze missen. Zo kreeg Conner Rousseu 10 schotels op zijn bord waarvan hij er volgens mij 2 kende, ook van die tien bekende schilderingen die hij kreeg voorgeschoteld wist hij er maar enkele.

Maar nu terug naar Jeremy Paxman. Vandaag 62 jaar  (3 februari 1959) geleden stierven Buddy Holly (7 september 1936), Ritchie Valens (13 mei 1941) en The Big Bopper (24 okober 1930) in de vliegtuigcrash die Don McLean in zijn American Pie ‘The Day the music died’ noemde. Zouden ze het geweten hebben die universitairen? Ik betwijfel het. Buddy Holly zong Peggy Sue en It’s so easy (twee waarvan hij medeauteur is) naar de top, net zoals It doesn’t matter anymore (geschreven door Paul Anka toen hij in 1957 samen met Buddy on tour was in Australië). Ritchie schreef het onvergetelijke Donna wat zowat door iedereen gekend is en wie hupte niet rond op de beste adaptatie van een folksong ooit La Bamba? En wat schonk The Big Bopper ons als auteur denk je, twee wereldsuccessen, Running Bear en Chantilly Lace! En wat gebeurde er met Waylon Jennings op die verschrikkelijke dag in 1959? Hij stond zijn plaats in het ongeluksvliegtuig vrijwillig af aan The Big Bopper. Hoe kwam Jennings daar? Hij was toen namelijk de drummer die bij Buddy Holly speelde. Jennings zou later een van de belangrijkste vertegenwoordigers worden van de outlaw-country en maakte deel uit van The Highwaymen (samen met Johnny Cash, Kris Kristofferson en Willie Nelson). Tot zover…

Oh ja, Guy tot mijn spijt moet ik je vertellen dat Trump niet naar Werchter komt.

 

Begeleidende muziek:

Wake Up Little Susie

Everly Brothers - Wake Up Little Susie - YouTube

Running Bear

Johnny Preston "Running Bear" - YouTube

Chantilly Lace

Jerry Lee Lewis - Chantilly Lace - YouTube

PANNENKOEKEN

 

Alle redenen zijn goed om er een pannenkoekenfeest van te maken

 

Presentatie van Christus in de Tempel (Maria Lichtmis): 2 februari 2021 (beleven.org)

 

Presentatie van Christus in de Tempel (Maria Lichtmis)

 

Ieder jaar op 2 februari, veertig dagen na Kerstmis. Bij de 'Presentatie van Christus in de Tempel' herdenken de orthodoxen en rooms-katholieken dat Maria, de moeder van Jezus, naar de tempel ging voor het verplichte offer na de geboorte van haar zoon. In het oude Israël was het gebruik dat moeders zich in de tempel zuiverden, veertig dagen na de geboorte van hun kind. Ze offerden bij deze gelegenheid een lam en twee duiven.

Voor de kalenderhervorming van 1969 heette het feest in katholieke kring: Maria Lichtmis (ook Candlemas').

Maria Lichtmis of kortweg Lichtmis is een christelijk feest dat op 2 februari gevierd wordt. Het is de herdenking van de Opdracht van de Heer in de Tempel en het zuiveringsoffer dat Maria veertig dagen na de geboorte van Jezus volgens de Joodse wet (zoals beschreven in Leviticus, hoofdstuk 12) moest brengen; vandaar de Latijnse naam Purificatio Mariae. Het is de laatste feestdag waarvan de datum verbonden is aan die van Kerstmis.

In de Oosterse kerken wordt het feest zoals alle feesten dertien dagen later gevierd, dus op 15 februari.

Gebruiken
Op Maria Lichtmis worden traditioneel kaarsen gewijd en een kaarsenprocessie gehouden vóór de mis; vandaar de naam lichtmis. In veel talen verwijst de naam van het feest rechtstreeks naar kaarsen: (Zweeds: Kyndelmisse, Frans: Chandeleur).

Het is tevens de traditie dat er op Maria Lichtmis pannenkoeken gegeten worden. Dit wordt uitgedrukt in het gezegde: Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze maakt haar pannetje warm, al heeft het woord 'pannetje' in het oud Nederlands taalgebruik ook nog een seksuele bijbetekenis.

 

OM HET EENS OVER EEN ANDERE GODSDIENST TE HEBBEN, DIE WELKE DE VERLICHTING HEEFT OVERLEEFD.

WORLDHIJABDAY

 

Women Leaving Islam, a new CEMB film, will premiere on 1 February at 6pm UK time as a challenge to #WorldHijabDay and religious modesty rules. You can watch the film here.

https://www.youtube.com/watch?v=ojpGBz9OxPM&feature=youtu.be

In this powerful film, six ex-Muslim women activists share their moving stories of growing up in Muslim families and Muslim-majority countries and the violence, loss and shunning they faced because of their apostasy.

The women talk about everything from tearing their hijab on door handles as a child, wearing a burkini on a beach in Italy, wanting to scream their atheism in Mecca during Hajj, losing custody of a child after a husband’s accusations of blasphemy, reporting a violent fundamentalist father, forging a male guardian’s signature in order to flee their country and being shunned for defending gay rights…

Despite the risks, the women speak of hope, happiness and freedom from Islam and the hijab.

 

ZO EVEN TUSSENIN

 

Gisteren op het WK heren onder 23 zagen we de onverkwikkelijke vertoning van Toon Vandebosch (Belg) die de hele tijd in het wiel van Timo Kielich (Belg) bleef peddelen. Op iedere vraag van Timo om het even van hem over te nemen, schudde hij neen met het hoofd. Voor Toon Vandebosch was de jacht op Pim Ronhaar not done, reed daar immers niet een ploegmaat waarmee hij het hele jaar optrekt. Als je voor je land rijdt dan moeten ploegbelangen op de tweede plaats komen, zeg ik maar. Het volgende EK en WK moet de bondscoach die Vandebosch maar thuislaten.

In het zondagochtend radioprogramma De Toestand is hopeloos kwamen enkele columnschrijvers/sters aan bod. Onder hen Lulu Wang en Ruth Joos. Deze laatste slaagde erin om me te verwonderen. Ze sprak haar cursiefje klaar en duidelijk in, nam de tijd en ieder woord was verstaanbaar, Dit in tegenstelling met de rest van de week, waarin ze haar teksten afratelt met een slaapkamerstem en dit tegen een onverantwoorde snelheid, alsof ze haast heeft. Was het cursiefje misschien een bijverdienste die per seconde radiotijd werd betaald?

GEDICHTENDAG 2021

 

BERCEUSE 

 

Slaap slaap zoet Bébé Cadum 

dan krijg je morgen sen sen gum 

plum plum pudding 

plum plum 

 

De koning van de Kongo 

draagt een ster op zijn sjako 

zijn maarschalk is een orang-oetang 

zijn scepter is een pisang 

de koning kreeg een zonnesteek 

werd zwart van binnen van buiten bleek 

 

Pirrewirrewirrewit 

naar Egypte deed Jesuke ezeltje zit 

 

Een mannetje met een ster op een staak 

steekt lichtjes op in ’t land van de vaak 

 

                   Plum pang 

                        do 

                   Susie Kongo 

                        do 

 

 (Victor Jozef Brunclair, 1899-1944 - de Antwerpse expressionistische dichter die werd vermoord door de nazi's in concentratiekamp Ladelund een buitenkamp van Neuengamme)

HUP HOLLAND HUP

 

Wanneer ik de MIS NIETS VAN 2021/Kalender van LIBELLE doorblader, kom ik daar allerlei onbenulligheden tegen. Op 21 januari had je bijvoorbeeld ‘Wereld Knuffeldag’; op 12 maart is het ‘Pyjamadag van Bednet’; op 21 april is er ‘Buitenspeeldag’. Soit, naast allerlei nuttige info dus ook heel wat ballast. Natuurlijk heb je de kerkelijke (christelijke) feestdagen en je kunt ook begrip opbrengen voor de islamitische feestdagen en dan heeft men gewoon de belangrijke joodse feest- en treurdagen ‘VERGETEN’. Waar is bijvoorbeeld Grote Verzoendag – die ik zeer hoogschat – en dan ook vooral Holocaust dag (27 januari).

VERGETEN? Die wandaden kan men en mag men niet VERGETEN! Of bestaat er de angst dat men die 1% van islamitische lezers voor het hoofd zal stoten, geef daar maar eens een eerlijk antwoord op.

Voor wanneer is het dat de christelijke dagen verdwijnen? 

Biden Puts Anti-Israel BDS Activist in Charge of NSC Intel | Frontpagemag

WERK VAN ALBERT SZUKALSKI TE BEKIJKEN IN ANTWERPEN EN KEMZEKE

Albert Szukalski kwam men nogal eens tegen in de VECU, de Antwerpse club en galerie waar heel wat schrijvers, beeldhouwers, schilders en acteurs hun biertje kwamen degusteren, in vele gevallen was de Cutty Sark Whisky niet ver weg en voor de vrouwelijke aanwezigen was er meestal een goede wijn, wit of rood. De lezingen van bekende auteurs, de tentoonstellingen van bekende kunstenaars en de muziekavonden met jazzgrootheden zoals Toets Tielemans waren een trekpleister voor veel van de leden. Toen Jan Decleir een half uur over stront kwam praten met de opvoering van Het Beleg van Bologna - een der Obscene Fabels - van Dario Fo, kon men nog nauwelijks voorbij de ingang komen.

Toen Szukalski op 25 januari 2000 overleed, was er al lang geen sprake meer van VECU en was café De Raaf een toevlucht voor hem geworden, waar hij nieuwe vrienden maakte zoals Jean-Marie Berckmans en Léon Lemahieu (bezitter van origineel werk van Albert en Berckmans), die geobserveerd werden door stripauteur Marc Meul wanneer hij in het land was. De VECU-elite had zijn weg gevonden naar de diverse gelegenheden op het Mechelse Plein waar café In Den Boer Van Tienen grote aantrekkingskracht uitoefende op nogal wat acteurs die in de nabije Studio Herman Teirlinck hun vak hadden geleerd.

Het is uitgever, dichter, auteur, beeldhouwer, designer en soms ook wel mecenas Walter Beckers die Szukalskis werk in de kijker bracht toen hij voor zijn huis een aantal spoken van 'den Bert' in zijn voortuin in Kapellen plaatste. Het begin van Szukalskis spokenperiode, periode waarin hij in dialoog is met zijn publiek, een publiek waarvan hij betrokkenheid verlangt.

Het is het begin van de wereldtour die Alberts 'spoken' zullen maken. In 1984 vertrok hij zelf naar Amerika om er midden in de woestijn een openlucht galerie te creëren, het Goldwell Open Air Museum in Nevada nabij Death Valley.

Waarom 'den Bert' niet de beroemdheid kreeg die Edward Kienholz en George Segal genieten, blijft voor mij een raadsel, maar ja, dat waren Amerikanen, ja toch?

Szukalski in Nevada:

Albert Szukalski in het Middelheimmuseum:

IK HEB GEEN ARGUMENTEN MEER.

 

READY TO READ?

 

BEDENKINGEN

 

* 'Niet-essentiële reizen moeten worden verboden,' zegt Coens, en gelijk heeft hij. Maar... en nu zal ik zeker op de tenen staan van het onderwijzerskorps, zou het niet beter zijn om de krokusvakantie gewoon op te schorten? De leerlingen hebben al een achterstand in te halen, laat ons die vakantie gebruiken om ze wat up-to-date te brengen.

* De inspectie van de prijzen kan bij mij de

rekeningen van mijn essentiële aankopen komen ophalen. Hieruit zal blijken dat er een loopje wordt genomen met wat de verbruiker meer moet neertellen sinds 2018, en nog meer sinds de coronatoestand zijn intrede deed. Om maar niet te spreken over hoeveel duurder het leven is geworden sinds de invoering van de Euro.

 

Misschien kan Theo Francken even een rustperiode inlassen en aan de universiteit van Oxford nog wat meer wijsheid opdoen. Dit in navolging van Frank 'Stekskes' (lucifers) Vandenbroucke die in Oxford blijkbaar helemaal niet heeft geleerd wat ze van Francken eisen, namelijk aftreden.

OM CORONA-GROEN TE LACHEN

 

 

                  

MIM VAN KEER LAAN (MIM EL MESSAOUDI)

Het gebeurt niet zo vaak dat een voormalig uitgever (ik dus) ziet dat een straat genoemd wordt naar een van zijn overleden auteurs.

Maar in Kapelle-op-den-bos gebeurt het!

https://www.hln.be/kapelle-op-den-bos/adieu-cyriel-verschaevelaan-welkom-mim-van-keerlaan~ae75cad5/?fbclid=IwAR3c37ej8nhSPxRg6rRYIe9DmVOBqLVf1h8Po211Kadg7Y0tKybz5zlwpFs

CAPITOL HILL

 

De manier waarop de wereld reageert op een belachelijk fait divers blijft me verbijsteren. Het enige wat de media nog kunnen is van elke mug een kudde olifanten maken. Als oude(re) man denk ik met een grijnslach op m'n gezicht terug aan de bouw van de Berlijnse muur, aan de Cubaanse rakettencrisis, aan de zeer vreemde moord op een zittende president van de Verenigde Staten, aan de Russische inval in Tsjecho-Slowakije en Afghanistan, aan de Zesdaagse Oorlog... Mijn God, de pc main stream media van vandaag en hun hersenloze kudde volgelingen zouden krijsend door de straten hollen, op zoek naar een Veilige Plek! 

HAHAHAAAH! Laat me toch niet lachen, allez kom.

IN 1946 WISTEN ZE NOG WAT EROTIEK WAS

 

The Big Sleep (1946) Verfijnde erotiek tussen Dorothy Malone en Humphrey Bogart

Humphrey Bogart 25 december 1899 - 14 januari 1957

Dorothy Malone 30 januari 1925 - 18 januari 2018

Seulement en France?

 

TJA

 

1918

 

POST

 

OP ZOEK NAAR KERSTMIS

 

Zoals bij iedereen wel bekend is, is godsdienst niet echt mijn ding. Ik stel de fanatieke bedienaars ervan op één lijn met de ergste misdadigers. Wat er mij echter niet zal toe leiden dat ik hen lichamelijk kwaad wil doen. Maar wat mij wel ontroert is de muziek die vooral door de christelijke godsdienstbeoefenaars is voortgebracht en indertijd zelfs gedeeltelijk door de kerk werd gesponsord. In ieder geval hoort men ze steeds minder. Toen ik deze week over de Antwerpse grote markt liep klonk me alleen maar Engelse kitscherige troep in de oren. Om het met Stafke Fabri te zeggen in mijn thuistaal:

as ek spreek van de verlosser

vraagd m'ne zöng: is da nen bokser

dad is karsmis in de modernen tijd

ja dad is karsmis in de modernen tijd

 

En dat is wat er aan de hand is op de Vlaamse televisie. Ergens een goedkope mis opgevist die men dan uitzendt met overgesproken simultane vertaling.

Rolando Villazón & Xavier d Maistre

 

Dus even de kerstsfeer ophalen bij de ZDF waar Carmen Nebel (64 jaar, 1,65m) om 20.15 in haar programma ‘Heiligenabend mit Carmen Nebel’ een aantal gasten in de studio heeft die nog weten wat kerstliederen zijn, zelfs diegene die ik me herinner van vroeger. Ster van de avond was voor mij de Mexicaanse tenor Rolando Villazón die zich liet begeleiden door de wereldvermaarde harpenist Xavier de Maistre. Er was ook de mooie uitvoering van ‘Carol of the Drum’ – ook gekend als ‘The Little Drummer Boy’ – geschreven in 1941 door de Amerikaanse Katherine Kennicott Davis en dat ten gehore werd gebracht door een koortje van 10 tenors. Mireille Mathieu probeerde reikhalzend het ‘Ave Maria’ te brengen, maar het gelukte haar niet echt.

Dit werd om 22.30 op diezelfde ZDF gevolgd door ‘Weihnachten mit Jonas Kaufmann’. De tenor was in de kapel waar in 1818 voor het eerst ‘Stille Nacht, heilige Nacht’ werd uitgevoerd. Hij zong de klassieke kerstliederen en de twee in het dialect van de Alpen waren uitschieters. Wanneer hij zich echter aan de kitscherige Amerikaanse kerstsongs waagde, bleek dat ook al zingend verkeerde klemtonen kunnen worden gelegd. Het heiligschennends waren de Jinglebells terwijl hij aan het geboortehuis van Mozart passeerde.

Dan maar over naar France 2 waar om 23.35 ‘Le concert de Noël de Notre-Dame’ aanving. Ik was iets te vroeg en zag nog net het einde van het vorige programma. Daarin werd bij de bevrijding van Parijs vanuit de Notre-Dame geschoten op een menigte die achter generaal De Gaulle op weg was naar de kerk, maar de generaal stapte stoïcijns verder.

In de kerk waren aanwezig: 4 vrouwen en 4 mannen van het koor van de kathedraal, de koordirigent Henri Chalet, een orgelist en een wonderbaarlijke violoncellist, die bij enkele liederen werden bijgestaan door de coloratuursopraan Julie Fuchs – god, wat een stem heeft die vrouw! De prachtige uitvoering van het ‘Ave Maria’ was top maar bovenal het ‘Laudate Dominum’ (Mozart) was bovennatuurlijk.

 

OP 21 DECEMBER 2006 BEGON ZOALS ALTIJD DE WINTER

 

The Dodo used

to walk around

And take the sun and air

The sun yet warms his native ground -

The Dodo is not there!

In Memory of our friend John Riedijk

Still missed

Poem by Hilaire Belloc

ZOEK DE GELIJKENISSEN

David Dodge, de auteur die wereldberoemd werd toen hij To Catch a Thief in 1951 publiceerde in Cosmopolitan, waarna Hitchcock bij hem aan de deur stond omdat hij het wilde verfilmen met Cary Grant en Grace Kelly, woonde op het ogenblik van publicatie in een villa aan de Franse Rivièra.

Met de belofte dat hij de villa op de berg zal onderhouden en het nodige zal doen om de overwoekerde tuin weer aantrekkelijk te maken, kon Dodge zijn familie er onderbrengen, hij wordt er housesitter om het in schoon Vlaemsch te zeggen.

Diezelfde Dodge publiceerde in 1949 The Crazy Glasspecker. De glasspecker waar Dodge naar verwijst is een kleine vogel die een beetje lijkt op een Harpo Marx met vleugels en die iedere dag, van zonsopgang tot –ondergang, zich een weg probeert te pikken doorheen het glas van het onderkomen van de Dodges in Arequipa (Peru).

In een nieuwe Netflix-serie met de naam Man vs Bee zal Rowan Atkinson de hoofdrol vertolken, waarbij hij als housesitter oppast op een luxevilla en daarbij wordt lastiggevallen door een volhardende bij. Rowan zou een van de bedenkers van het verhaal zijn. Nou ja…

R.I.P. JOHN LE CARRé

 

MONTOYA HERENIGD MET McLAREN

 

Ja, Indycar is abuzz met de terugkeer van the chubby little guy, zoals Montoya wel eens genoemd wordt. 

Hij is een fantastische coureur en een man die zich geen reet aantrekt van politieke correctheid en dergelijke onzin -als het hem niet aanstaat, zal dat geweten zijn- maar ik weet niet of dit het team is dat hem aan een derde zege kan helpen. Strikt genomen heeft McLaren as such er niets mee te maken. Indycar is qua chassis een : alle auto's zijn Dallara's  (model DW -voor Dan Wheldon-12); iedereen gebruikt dezelfde banden en brandstof en er is keuze uit twee motoren, Honda en Chevrolet.

Alles zit 'm dus bij wijze van spreken in de chauffeur en in de voorbereiding van de auto op de race. 

Qua chauffeur ga je niet veel beter vinden als Montoya en Sam Schmidt's team is een degelijk team. Het is echter geen Penske, Ganassi of Andretti. Simon Pagenaud en James Hinchcliffe hebben onder hun twee een half dozijn races gewonnen maar in Indianapolis is Schmidt Peterson nooit verder geraakt dan een pole position, Alex Tagliani een jaar of tien geleden. De laatste overwinning van het team is ook alweer een paar jaar geleden. Sinds Schmidt Peterson begin dit seizoen van naam is veranderd en Arrows McLaren is geworden, is het slim pickings geweest. Ze zijn ook zo stom geweest om de ervaren rot Hinchcliffe buiten te winkelen en te vervangen door een paar rookies. Geen wonder dat ze Montoya willen.

In Indianapolis is trouwens alles mogelijk. In het jaar van de honderdste verjaardag van de race, 2011, reed zelfs de Belg Bertrand Baguette aan de leiding op enkele ronden van het einde, nadat hij Danica Patrick was voorbijgegaan... Toen Bertrand moest gaan tanken kwam de rookie J.R. Hildebrand aan de leiding. Die slaagde erin te crashen in de laatste bocht van de laatste ronde en de zege ging naar Dan Wheldon, zijn tweede overwinning in de 500. Later in dat jaar kwam Wheldon om het leven op de Las Vegas Motor Speedway. Omdat Dan de nieuwe Dallara, model 12, had ontwikkeld, werd de auto officieel Dallara DW-12 gedoopt.

Dit jaar is de race voor de tweede keer gewonnen door de zeer sympathieke brokkenpiloot Takuma Sato, die uitkomt voor het team van oud-winnaar Bobby Rahal en tv-mens David Letterman.

 

Aan de hele fanatieke Hamilton fankliek die maar niet wil gezegd hebben dat het de auto is die hun lieveling vijf of zes wereldtitels heeft bezorgd, niet zijn eigen uitzonderlijke talent: kijk wat de zo-goed-als-rookie George Russell doet in zijn allereerste race met Hamilton's auto. Hij kwalificeert zich tweede (na de andere Mercedes, met een F1-veteraan van negen seizoenen en 155 wedstrijden aan het stuur...) en wint ei zo na de race. 

Ik denk dat Mercedes moedwillig een handje heeft toegestoken om dat te beletten, eerlijk gezegd. Voor een team dat altijd zo ligt te stoefen over zijn "professionalisme", is de foute bandenwissel echt te onnozel om los te lopen. Als Russell de race had gewonnen, waar het op het moment van de bandenwissel aardig naar uitzag, zou dat maar al te duidelijk hebben gemaakt wat een nietsbetekenend circus de F1, de gewaande top van de autosport-ziggoerat, is geworden.

https://racer.com/2020/12/06/russell-feels-robbed-of-win-twice-but-escapes-disqualification/

Mensen die geïnteresseerd zijn in autoracen raad ik Indycar aan, of rally, of de Isle of Man TT, of desnoods stadium super trucks of, waarom niet, diecast racing. F1 is bezigheidstherapie geworden voor superrijke, rotverwende mietjes. 

https://www.youtube.com/watch?v=iB69RLi77XY 

ALZHEIMER?

 

° Werp je atlassen en aardrijkskundeboeken maar in de scheurmand want naast de 5 werelddelen Oceanië, Afrika, Amerika, Europa en Azië, komt per 1 januari Groot-Brittannië als zesde in de rij aanschuiven. Althans dat denken ze zelf!

° Toen ik deze ochtend niks in mijn pantoffel vond, vertelde mijn echtgenote me dat Sinterklaas waarschijnlijk mijn briefje niet gelezen had. Ik denk echter dat het veel erger is, Sinterklaas heeft Alzheimer volgens mij.

DARTH VADER 1935-2020

 

ARGUMENTEN?

 

Toen John Surtees in 2017 de pijp aan maarten gaf, was niemand erover verwonderd dat er geen SIR voor zijn naam stond.

Nu Lewis Hamilton zich SIR mag noemen, stelt een groot gedeelte van de wereldbevolking zich de vraag WAAROM?

Misschien heeft al dat knielen geholpen en heeft de Britse koningin dat als een knieval beschouwd, wie zal het weten?

Lewis, een ridder gedraagt zich niet zo arrogant als jij!

regeringsverklaring

 

Zoek het zelf maar uit

 

https://crimereads.com/saint-petersburg-city-of-revolution-and-crime-fiction/

https://crimereads.com/the-evolution-of-espionage-fiction/

https://crimereads.com/censorettes-the-women-wartime-censors-who-kept-the-allies-safe-and-uncovered-a-nest-of-spies-in-brooklyn/

RANDNIEUWS BOEKEN

                                                                 

Hallo,

 

Ik heb net de cover aangekregen van de Portugese (Braziliaanse) vertaling van mijn Amerikaanse verhalenbundel "Heart Fever". Ik keek eerst verrast op: in tegenstelling tot de eerder melancholische covers van de Spaanse, Italiaanse en Duitse vertalingen gaat het voor Coração Febril om een kleurrijk, haast sprookjesachtig tafereel. Ik vroeg naar de reden en was opnieuw verrast toen ik het antwoord kreeg dat de covertekening gebaseerd is op een van de schilderijen van het personage Serge Butoyara in het verhaal Paint it, Black uit de bundel. Serge is een talentrijke halfbloed Tutsi met een traumatisch verleden die in Brussel woont en zich gespecialiseerd heeft in vervalsingen die door de kunstmaffia voor veel geld verkocht worden. Serge haat zijn vervalsingen omdat hij naam wil maken als schilder. Af en toe, meestal met een hoop drugs in zijn lijf, schildert hij zijn eigen visioenen die draaien om een sprookjesachtige, haast kinderlijke interpretatie van het bergachtige landschap van zijn geboorteland Rwanda waar hij als kind getuige was van vreselijke taferelen tijdens de Rwandese genocide. Zijn jeugdtrauma's, drugsverslaving en creatieve frustraties leiden naar zijn ondergang;

Zo zie je maar: een auteur kent niet altijd de

kleinste details van zijn eigen verhalen. En ik

was toch broodnuchter toen ik ze schreef.

EEN VOORSPELLEND BOEK?

In september 2018 verscheen bij uitgeverij De Eenhoorn het luisterboek Waar Zijn Alle Stemmen? 

Dat vraagt The Donald zich nog alle dagen af. 

11 NOVEMBER

“Calm fell. From Heaven distilled a clemency;

There was peace on earth, and silence in the sky;

Some could, some could not, shake off misery:

The Sinister Spirit sneered: 'It had to be!'

And again the Spirit of Pity whispered, 'Why?' ”

 

From 'And there was a great calm'

Thomas Hardy on Armistice 1918 

TE GAST OP HET BOEKENFEEST

 

Walter, mijne vriend.

Ik vind dit een zeer fijn idee. Een najaar zonder Boekenbeurs is toch een beetje raar, ook al ging ik er al jaren niet meer naartoe. Daar waren meerdere redenen voor. Vroeger kocht ik boeken op de BB die ik anders nergens vond. Dat was in de tijd dat, bijvoorbeeld, boekhandel De Krijger uit het exotische Erpe-Mere er een stand had. De Krijger is ondertussen De Arend geworden en heeft nu een webwinkel. Vooral die webwinkel maakt een verschil. De wereld is één grote webwinkel geworden en op boekenvlak bevalt me dat zeer. 

De voornaamste reden waarom ik de Boekenbeurs ben beginnen mijden, is echter dat de BB hoe langer hoe minder met boeken te maken heeft. De laatste jaren zou je je eerder op een Oktoberfest-in-pocketformaat gewaand hebben dan op een boekenbeurs: meer bierstands dan wat anders. Dat krijg je waarschijnlijk als je papierboeren als Alexis Dragonetti, Geert Briers of Vé Bobelyn de organisatie van de BB toevertrouwt. 

Wat me ook meer en meer stoorde was het fenomeen van het Boekenbeursboek. Het Boekenbeursboek is een boek dat gemaakt wordt, niet om gelezen te worden maar om op de Boekenbeurs GESIGNEERD te worden door een of andere loslopende mongool (M/V) die voor de spreekwoordelijke vijftien minuten roem verworven heeft in Vlaanderen. Het Boekenbeursboek eist gedurende de Boekenbeurs alle aandacht voor zich op en verdringt op die manier het èchte boek van het enige podium dat het elk jaar krijgt in de Vlaamse media. 

En zo kan ik nog even doorgaan maar liever niet, zegt. Het leven is al triestig genoeg. 

Boekbesprekingen heb ik niet meer geschreven sinds het college, maar ik wil wel eens oplijsten wat ik momenteel zoal aan het lezen ben.

Bovenaan bij de bijgerechten ligt 'Een danser in de sneeuw' van de zeer betreurde Gaston Durnez. Ik was nog een jonge tiener toen mijn moeder mij 'Een bloem in het geweer' in mijn handen duwde, een uitgave van Heideland, in de Vlaamse Pockets reeks. Het boekje was toen nieuw en nu niet meer maar ik heb het nog altijd. Gaston is sindsdien bij me gebleven. Zijn journalistieke carrière heb ik niet gevolgd maar ik herinner me nog goed boeken als 'Kijk, paps, een Belg!', 'Sun Corner Bar' en 'Een vogel in de brievenbus'. De laatste jaren heb ik zeer genoten van 'Vroeger waren we veel jonger' en 'De bolhoed van mijn vader'. Gaston is top.

Waarom ligt hij dan bij de bijgerechten? Dat heeft te maken met de manier waarop ik boeken ge- of misbruik bij het slapengaan. Ik neem een boek mee naar bed en lees tot mijn ogen beginnen dicht te vallen. Of tot het moment dat ik heel andere dingen begin te lezen dan die die in het boek staan... Dat is een heel vreemd fenomeen eigenlijk. Het is dan precies alsof mijn hersenen op eigen initiatief op avontuur gaan, alsof ik al begin te dromen met mijn ogen open, eigenlijk. Het is geen onaangenaam fenomeen al vraag ik me soms af of het misschien een voorbode is van iets erger, doch dit terzijde. Waar het om gaat is dat de stukjes in 'Een danser' ineens moeten uitgelezen worden. Daar stop je niet halverwege bij, dat gaat gewoon niet. Dus is 'Een danser in de sneeuw' ongeschikt als bed- en hoofdliteratuur.

Ook ongeschikt als bed-literatuur is de weergaloze biografie van de grote Jim Clark, 'The best of the best', geschreven door David Tremayne. Jim Clark was een van mijn jeugdhelden en het was een schok toen hij in april 1968 verongelukte in Hockenheim. Clark was werkelijk 'the best of the best'. Vergeet de Sennas, chumachers, Vettels en Hamiltons. Ze komen nog niet tot aan Clark z'n enkels. Ze komen nog niet tot aan de enkels van om het even welke coureur uit de Killer Years, de moordende jaren 50, 60, 70... Nog een beetje 80, zelfs. David Tremayne is een journalist die een aantal uitstekende boeken op zijn palmares heeft. 'The best of the best' is even uitstekend maar niet geschikt als bed-literatuur omwille van z'n gewicht. Het boek weegt 2,677 kg.

Ik ben ook bezig aan 'A beginner's guide to Voodoo'. Vreemd genoeg bestaat er geen 'Voodoo for dummies', onbegrijpelijk eigenlijk. 'A beginner's guide to Voodoo' is geen bedliteratuur omdat een mens maar liever geen risico neemt met dat soort dingen. Wat mij vooral interesseert is de passage 'everything you need to know about cating spells'. Een Voodoovloek is geen simpel ding. Voodoovloeken hebben namelijk de neiging om terug te komen naar degene die ze uitspreekt. Het is dus zaak je vijand iets toe te wensen dat jezelf niet zou raken als het je overkomt. Aan zoiets moet ge niet beginnen als uw brein bezig is met zijn koffers te pakken voor de nacht.

Mijn hoofdgerecht van dit moment is een boek uit de 'Culture' serie van Iain Banks. Wijlen Iain Banks, jammer genoeg, want, mijn God, kon die man schrijven en wat een zalige verbeelding had hij!

'The Culture' speelt zich af in een utopische wereld waar duizenden planeten gekoloniseerd zijn, waar alles in overvloed voorhanden is, waar mensen vreedzaam samenleven met droids en waar het reilen en zeilen van de samenleving geregeld wordt door "Minds", superintelligente artificiële ... entiteiten... Die voor alles zorgen, zowel voor het ophalen van het huisvuil als voor het functioneren van ruimteschepen. Maar natuurlijk is niet alles perfect want anders zou er geen verhaal zijn. The Culture bemoeit zich voortdurend met die werelden die geen deel uitmaken van haar imperium, soms omdat die werelden een bedreiging zijn voor The Culture, soms om andere redenen. De wereld van Iain Banks is van een rijkdom en een toegankelijkheid die je nog zelden tegenkomt in de SF. Bovendien heeft Banks een goed gevoel voor humor en is hij fijnzinnig in zijn woordgebruik. Geen schunnigheden in de boeken van Banks, bij wijze van spreken. Eén van de hoofdpersonages van het boek waar ik in bezig ben, 'Use of weapons', is Diziet Sma, een agente van The Culture's "geheime dienst". Diziet, Dizzy voor de vrienden, is een loopse teef maar dat ontdek je zonder dat er één schunnig woord gebruikt wordt. Meesterlijk.

De ruimteschepen van Banks heten ook niet ordinair 'Enterprise' of 'Nostromo' of 'Millennium Falcon' of 'Galactica'. Neen. Ze heten 'Screw Loose' of 'Sweet And Full Of Grace' of 'So Much For Subtlety' of 'Just Testing'.

Elon Musk heeft zijn drijvende landingsplatforms genoemd naar ruimteschepen uit 'The Culture': 'Of Course I Still Love You' en 'Just read The Instructions'.

Uiteraard is er van Banks (zo goed als) niets verschenen in het Nederlands. Het boekenaanbod op de Vlaamse markt is minder dan pover.

Dat is het zo een beetje op deze moment. Ongetwijfeld geen Grote Literatuur but who gives a shit?  

ps: Hier een landing van een SpaceX booster op 'Of Course I Still Love You'. Goed luisteren vanaf 1:07.

 

https://www.youtube.com/watch?v=g2tpHI5mKSI&feature=youtu.be

 

DE UITGEVER ZAL ER NIET RIJK VAN WORDEN

 

Ooit heeft Hugues C. Pernath  mij gezegd dat ik op zoek moest gaan naar die zin, die strofe waaraan meestal een gedicht is opgehangen. In de nieuwe dichtbundel van Patrick Jean Armand Conrad (75) zijn die niet zo moeilijk te vinden. In de cyclus Alsof volgt er na een opsomming van alsoffen, hoe Patrick naar de wereld kijkt:

alsof het niet genoeg was geweest

blijven wij doof voor de roepende rechters

en blind voor wat komen moet

tot de laatste snik, tot de laatste wals

doen alsof

In het deel Een bloedeloze zondag dat is opgedragen aan zijn overleden moeder, kijken we mee over de schouder van de dichter die dit lange gedicht moest schrijven, en er eerlijk en onverbloemd zijn droefheid in wegschreef:

Omdat ze haar zoon niet zag wennen

aan de gure eenzaamheid die hem te wachten stond

nadat ze haar laatste bed had verlaten,

omdat er nog meer te delen viel

dan het geduldige wachten op de verlossing,

bleef ze zich vastklampen aan zijn woorden

En dan heb je nog die hartenkreet “Moeders sterven niet, ze laten je in de steek.” die tegelijk klinkt als een verwijt “Waarom heb je me verlaten?” Waar heb ik dat nog gehoord?

Ik ben er echter van overtuigd dat iedere lezer andere citaten kan verkiezen, want deze bundel staat vol met strofen die je als een quote kunt gebruiken.

Meer Conrad op 

https://www.youtube.com/watch?v=ozJ-bXvVH0Q

 

Patrick Conrad: En de bomen, Uitgeverij Vrijdag