DE ANTWERPENAAR IN ZIJN HEMD

Ik weet al sinds jaren dat correctiewerk van een tekst geen sinecure is, maar wat De Antwerpenaar er tegenwoordig van bakt, loopt wel een beetje uit de hand. Het gebeurde vroeger wel iets minder, hoewel er toen ook van verlof in de plaats van vakantie werd gesproken.
In het recentse nummer wordt er gesproken over een voetpad, laat dat volgens Nijhoffs 'Zuid-Nederlands Woordenboek' een purisme voor trottoir of stoep zijn, maar als je de purist wil uithangen moet je wel juist schrijven. Misschien is een literatuuronkundige wel opgescheept geworden met een kort artikeltje - ho, we moeten ook aan cultuur doen - over Zuiderzinnen. Ja hoor, daar staat HEMMINGWAY te pronken, zowel in de titel als in het artikel zelf.
Misschien gebeurde dat wel onder invloed van het boekje 'Amerikaan in Parijs' waarover ik op 17 december 2009 op deze blog schreef:

“Gertrude Stein was boos op Ezra Pound omdat hij te vlug op een zwak en ongetwijfeld ongemakkelijk stoeltje was gaan zitten dat ze hem misschien wel opzettelijk had gegeven en daar een barst in had gemaakt of het helemaal had vernield. Dat hij een groot dichter was en een zachtmoedig en edelmoedig mens en best in een normale stoel had kunnen plaatsnemen, werd niet eens overwogen.” schrijft Ernest Hemingway in ‘Amerikaan in Parijs’ (geschreven tussen 1958 en 1960 - uitgave van J.M. Meulenhoff die oorspronkelijk in 1964 verscheen bij A.J.G. Strengholt in 1964) en handelt over de jaren 1921 tot 1926 in Parijs. Spijtig dat men voor deze heruitgave niet een goede redacteur heeft aangesproken om zinnen die nergens naartoe leiden terug op poten te zetten (dikwijls nogal letterlijk vertaalde zinnen, denk ik), verouderde woorden te schrappen en eventueel ook nog eens de zetfouten eruit te halen.

Een ding is wel zeker, de naam van de schrijver was juist gespeld.

HET IS MAAR DAT JE HET WEET

Gisteren, 28 augustus, op de cultuurmarkt voor Vlaanderen in Antwerpen kon je op het Steenplein de stand vinden van ZORGBEDRIJF ANTWERPEN. Net daarnaast, in een kleine open ruimte, was een vuilnisbak geplaatst. Even niet nagedacht?

BEDANKT VOOR DE BOMMEN

Belgische vliegtuigen voerden tientallen missies uit boven Libië en bombardeerden in NAVO-verband Khadafi naar de verdoemenis en als dank plunderen de zogenaamde vrijheidsstrijders de Belgische ambassade. Allah Akbar, ja, maar ondankbaarheid wordt gestraft, daar hoop ik althans op.

VAN ONZE CORRESPONDENT

Alexander Pechtold is een zelfbenoemde gutmensch die op een moreel krukje gaat staan en uitroept: ziehier een goed en nobel mens.

DE PS VRIENDJES

TWINTIG JAAR GELEDEN

Het is alweer twintig jaar geleden dat Pink Poet NIC VAN BRUGGEN de weg van de eeuwigheid opging. Op de Franse nationale feestdag.
He was a friend of mine. Soms een erg lastige vriend, maar dat neem je in koop van een groot dichter. Hij heeft ook de geheimen van onze intieme gesprekken met zich meegenomen. Sinds die tijd heb ik het moeilijk om over echt intieme zaken met iemand te praten. Een ding dank ik wel aan Nic, sinds we op 30 november 1991 zijn grafmonument inhuldigden, heb ik geen druppel alcohol meer aangeraakt!
Dag Nic, slaap zacht.

http://www.youtube.com/watch?v=ujnYHJxfiRw

BELGISCHE DRIEKLEUR

Is het niet zo dat Philippe Gilbert blijkbaar een hekel heeft aan die Belgische driekleur. Eerst heeft hij geel aan, dan groen, dan bolletjes, dan weer groen...

WELKOM PIEREWAAIERS

Gisteren werd 'een woordenstroom van 't Stad' van Peter Holvoet-Hansen (zichzelf Stadspeter noemend) ingehuldigd met een stream of consciousness inleiding van hemzelf. Maar anders zou het Peter niet zijn! Hij puzzelde, samen met zijn eigen inbreng, de ingezonden teksten van meer dan 500 Antwerpenaren in elkaar, met toevoeging van een nieuw gedicht van de JongerenStadsdichter Yoni Sel en fragmenten van het 'Wandelgedicht' van Herman J. Claeys. Dit noemde hij 'Het kaaiengedicht' Langs de kaaimuur kun je het gedicht van meer dan 3 kilometer lengte terugvinden. Een mooie brochure (4 euro) met foto's van hoe de kaaien er in de toekomst zullen uitzien - nadat de muur met het gedicht is afgebroken - en de volledige tekst van het gedicht is verkrijgbaar. Ongeveer aan het Hof van Beroep kun je de tekst van mijzelf vinden:

Ik betaal graag verstaangeld
Aan de bank van lening
Bij de inlossing van het verlangen
Naar het grote wonder,
Daar aan het eind,
de zee.

EN VOOR DE VLAMINGEN LA MÊME CHOSE...

In het inloophuis De Steenhouwer aan de Antwerpse Steenhouwersvest kun je het volgende lezen:

OD DNIA 1.07.2011 OBOWINZUJA ZAKAZ PALENIA

DES LE 1 JUILLET IL EST INTERDIT DE FUMER

FROMD THE 1STE OF JULY IT IS PROHIBITED TO SMOKE

DEL 1 DE JULIO ES PROHIBIDO DE FUMAR

Pools, Frans, Engels en Spaans. Ja, ja, er zijn geen Nederlandssprekende daklozen meer. Een hele vooruitgang zou ik zeggen.

EUH...

Deze ochtend op Radio 1 een interview gehoord met Joke Quintens. Zij wordt de runningmate van Bruno Tobback voor het voorzitterschap van de sossen. Ook Bruno kwam aan de beurt. Wat me opviel was dat ze alvast iets gemeenschappelijk hadden, het onnoemlijke vele gebruik van EUH... Misschien toch maar de interviews niet meer rechtstreeks doen, ze opnemen en de EUH's eruit monteren?

BANLIEU

Als de politie tegelijk vanuit de Lange Zavelstraat, van beide zijden, en de Duinstraat van beide zijden, de zogenaamde Duinplak aanpakt, zullen ze waarschijnlijk heel wat drugs kunnen oprapen. Maar dat is niets, als ze deze handeling op diverse dealplekken herhalen, kunnen ze misschien niet de kleine hooghartige, modebewuste dealers pakken, maar ze wel raken in hun geldbuidel, waardoor ze zich niet de verfijnde kleding en de mooie auto's kunnen aanschaffen, die cleane jongeren de ogen uitsteken.
Als dit niet binnen korte tijd gebeurt, zouden er wel eens toestanden kunnen ontstaan zoals in de Charles Bronson film Death Wish te zien zijn. Ouders die naar de wapens grijpen en wie kan hen ongelijk geven. Hou je kinderen maar clean terwijl ze voor je deur staan te dealen. Het is hartverscheurend om te zien hoe verslaafden de dealers bedelend aankijken.
En de overheid die er niets aan doet. Misschien kunnen ze er de term kleine misdaad op plakken. Neen, ze kunnen nog verder gaan en zeggen dat de verslaafden aanleiding geven, zoiets als spullen in je auto laten liggen.
Misschien dat de allochttone vaders er iets aan kunnen doen en een zogenaamde knokploeg vormen, want anders zouden velen weer de mond vol hebben met racisme en dat is het gvd niet!

WIE MOET DAT BETALEN?

België - Turkijë lokte rellen uit. Waarom? De punten werden toch gedeeld? De schuld wordt wederzijds op elkaar geschoven. De Belgen zijn begonnen, de Turken zijn begonnen. Is het niet gek dat het toevallig in die steden is waar een grote schare Turken zich heeft verzameld: Gent, Antwerpen. Wie zal de schade betalen? Die enkeling die is aangehoudern is waarschijnlijk niet eens bemiddeld genoeg om iedere dag zijn boterham bij elkaar te krijgen.

Marokko - Algerijë lokte rellen uit. Een grote schare landgenoten van allochtone afkomst zakte af van het Antwerpse Kiel - waar de relmakers van Beerschot zich ook situeren - naar Borgerhout waar een schare van Marokkanen zich amuseerde met het beschadigen van gemeenschapsgoederen (poltiecombi's en bussen van De Lijn) en zelfs de auto van een argeloze automobilist bekogelde.

Madrid - Barcelona lokte rellen uit. Madrid- en Barcelona supporters, meestal van Marokkaanse origine, gingen in Borgerhout met elkaar op de vuist en keerden zich dan gezamenlijk tegen de ordediensten. Waar komen die fanatieke supporters vandaan? Ergens in een dichtbij verleden werd het Spanje te veel en regulariseerde de Spaanse overheid een groot aantal asielzoekers van Marokkaanse origine, die vervolgens van het vrije reizen en vestigen binnen Europa gebruik maakten om zich in de diverse Europese staten te vestigen. Een deel hiervan vestigde zich in Borgerhout en was na jarenlang verblijf in Spanje haast automatisch Barcelona of Madrid fan geworden. Maar waarom moeten wij in Antwerpen opdraaien voor de kosten die deze heerschappen maken?

Misschien moeten al die relmakers eens gezamelijk worden opgepakt en verplicht worden enkele dagen na elkaar naar een match Nadal - Federer of Na Li - Schiavone te kijken, kunnen ze misschien van het tennispubliek leren dat ze na de match geen rel gaan schoppen.

HET NIEUWSBLAD 15 JUNI 2011:

ANTWERPEN - Er stond maar één punt op de agenda van de extra gemeenteraad die door Vlaams Belang en LDD werd bijeengeroepen: het ‘stadshooliganisme' van de voorbije maanden. Alle gemeenteraadsleden waren het er over eens dat zoiets zich nooit meer mag voordoen. Al blijft er onenigheid over hoe dat precies moet worden aangepakt.
Fractieleider van OpenVLD Claude Marinower mocht de debatten openen. Marinower zat er wat eenzaam bij door de afwezigheid van buren Bart De Wever (N-VA), die als gastspreker verwacht werd op een lezing voor een internationaal gezelschap, en partijgenoot Kris Luyckx die nog steeds wacht op een handtekening van de koning. Hij citeerde wat de burgemeester als fractieleider van de SP.A zei op 15april 2002 na rellen toen.

‘Het stadsbestuur moet lessen trekken over wat is gebeurd, welke fouten werden er gemaakt en hoe kunnen we die vermijden. Het politiekorps zal moeten uitbreiden, want deze feiten mogen zich nooit meer voordoen. Wel we zijn nu negen jaar later en het is opnieuw gebeurd? Wat hebben die inspanningen nu precies opgeleverd?', vraagt Marinower zich af.

Net als de meeste gemeenteraadsleden stelde Marinower ook vast dat de politie de rellen verkeerd heeft ingeschat. ‘Hoe is dat mogelijk? De band van Antwerpse jongeren van Marokkaanse origine met de Marokkaanse nationale ploeg gaat verder dan de Belgische bondscoach Eric Gerets. OpenVLD pleit dan ook voor nauwere contacten met de ouderen in de gemeenschap. We steunen in elk geval wel het huisarrest en de boetes die zijn opgelegd.'

‘In de steek gelaten'

Zoals verwacht was het vooral Filip Dewinter (Vlaams Belang) die fel van leer trok. Volgens hem voelt iedereen op en rond de Turnhoutsebaan zich in de steek gelaten. ‘Bewoners, allochtonen en autochtonen, middenstanders, horeca-uitbaters; allen hebben de indruk aan hun lot te worden overgelaten door het stadsbestuur. Er is een opstand aan de gang tegen het gezag. Er moeten structurele maatregelen komen om te laten zien wie de baas is. Het stadsbestuur moet deze criminelen hard aanpakken.'

Dewinter somde daarvoor de maatregelen op die Vlaams Belang al langer vraagt. ‘Wij pleiten onder meer voor een zerotolerantie-aanpak van de politie, een politiecommissariaat op de Turnhoutsebaan, het gebruiken van de voetbalwet die toelaat boetes tot 5.000euro op te leggen en het intrekken van de Belgische nationaliteit en uitwijzing naar het land van herkomst bij recidivisme.' Het betoog werd op applaus onthaald bij een deel van de vijftigtal burgers die de gemeenteraad bijwoonden.

Freya Piryns (Groen!) deelde de verontwaardiging die bij iedereen leefde na de rellen. ‘Veiligheid is een basisrecht. De jongeren komen misschien uit een kansarm gezin, maar dat is geen excuus voor crapuleus gedrag. Maar we moeten ons wel afvragen om wie het gaat en waarom ze zich op die manier gedragen.'

‘Leeftijdsgrenzen naar omlaag'

Nahima Lanjri (CD&V) merkte op dat de hele migrantengemeenschap het slachtoffer is van een kleine groep heethoofden. ‘Zij beseffen ook dat dit om hun stad en wijk gaat. Ze voelen zich betrokken en zijn voor harde maatregelen. Het is goed dat de burgemeester snel inspeelt op de feiten. Maar is het niet mogelijk om de boetes om te zetten in alternatieve straffen? Het is voor de jongeren veel confronterender om bijvoorbeeld de Turnhoutsebaan op te kuisen. En omdat blijkt dat de daders alsmaar jonger worden, mogen de leeftijdsgrenzen voor het opleggen van maatregelen best naar omlaag. De verantwoordelijkheid ligt eerst bij de ouders, maar sommigen geven aan dat ze hun kinderen niet in de hand hebben. Die mensen moeten we helpen.'

Mea Culpa

Burgemeester Patrick Janssens herhaalde wat hij al eerder in de pers had laten optekenen en somde ook een aantal data op waarbij door goed politiewerk geen rellen waren uitgebroken na voetbalwedstrijden. Hij benadrukte ook dat hij als hoofd van de politie mee verantwoordelijk is voor wat zich op en 8 en 9juni heeft afgespeeld op het Kiel en de Turnhoutsebaan.

‘We hebben die wedstrijden verkeerd ingeschat', geeft hij toe. ‘Tijdens de heenmatch tussen Algerije en Marokko hadden zich geen onlusten voorgedaan en er waren geen aanwijzingen dat dit voor de terugmatch anders zou zijn. Er waren wel degelijk agenten aanwezig, maar die waren niet klaar voor wat er zich heeft afgespeeld. Kenners zullen het met me eens zijn dat het korps uiteindelijk op een correcte manier de relschoppers heeft aangepakt.'

‘Deze week vinden de hoorzittingen van de jongeren die opgepakt geweest zijn plaats. Zij kunnen zich verdedigen tegen de hen opgelegde maatregelen. Het zijn geen sancties, want die mag ik als burgemeester niet opleggen. Dat is de taak van de rechterlijke macht. De politie zal de opgelegde huisarrestmaatregelen controleren en de jongeren die zijn opgepakt, zullen worden opgevolgd. Er komt een politiekantoor op de Turnhoutsebaan, dat is trouwens al eerder door de gemeenteraad goedgekeurd.'

IEDER LAND HEEFT ER RECHT OP

In Vlaanderen hebben we Eddy Wally.
In Iran hebben we Ahmadinejad.

TAAL ENZOVOORT

Als ik ooit een kameraad had wiens Antwerps beter was dan het mijne, is het Frank. Frank heeft recent enkele medische ingrepen gehad. De meest recente had iets te doen met zijn darmen en een gezwel. Frank lag op een kamer voor vier. Naast Frank was er ook ene Mamoud. Op een nacht leden én Frank én Mamoud ondraaglijke pijnen, wat zich veruiterlijkte in gekreun, gesteun en gestamel. Die nacht werd duidelijk dat er verschillen bestaan tussen allochtonen en autochtonen.
Mamoud: Aaaa, aaa, Allah, Allah akbar, Allah, aaaaaaaaa...
Frank: Gotverdomme, gotverdomme, dat doe zeer, gotverdomme, verdomme, waarom moet ik zoveel afzien!

Gehoord op tram 24:
Mooi allochtoon meisje: Die van Latijn was vandaag weer niet te pruimen.
Ander mooi allochtoon meisje: Die van ons is een ze, en die heeft stemmingen dat het niet mooi meer is.
Eerste meisje: Wie hebben jullie voor islam?
Tweede meisje: Je wil het niet weten, een zagevent tot en met.
Eerste meisje: Ja, die hebben wij ook.
(Ik herinner me een gelijkaardige dialoog van zowat 60 jaar geleden, alleen ging het dan over een priester.)



Binnen enkele dagen wordt formateur Di Rupo geopereerd aan zijn stem. Een mirakel zou zijn dat hij na zijn operatie enkel nog perfect Nederlands zou praten.p

DE VRIJHEID VAN SPREKEN

Gisteravond zat de Limburgs-Turkse politicus Selahattin Koçak in de klas van Frieda. Deze meestal leuk uit de hoek komende Turk weet binnen die grappigheid heel wat te verbergen. Zo waren er opmerkingen van hem over het varken dat de klas van Frieda 'versiert', mocht men niet met spek schieten en wist hij van Bart De Wever te vertellen dat die alleen de getoonde volborstige dames van de achterkant zou herkennen.
Dat islamietjes geen varken mogen eten, weten we al enkele tijd, want zelfs in de scholen wordt geen aram voedsel meer geserveerd, dat hebben ze alvast gedaan gekregen. En dat homoseksualiteit een grote zonde is binnen de islam weten we, tussen de moslims vindt men de meeste potenrammers en De Wever onrechtstreeks tot die groep van mensen rekenen is binnen zijn geloof een grote belediging . De andere godsdiensten doen meer een oogje toe, op basis van iedere gelovige is er een.
Selahattin, je bent nu eenmaal in België, en daar heb je vrijheid van spreken, dus doe maar. Dit in tegenstelling tot Turkije waar schrijvers en journalisten worden vervolgd als ze de waarheid schrijven, namelijk dat Turkije een grote moslimgevangenis is, en dat ondanks de grote Ata Turk.
Selahattin je mag zo leuk zijn als je wil, maar in een moslimgevangenis wil ik en de overgrote meerderheid van de Belgen niet leven. Ik begin te twijfelen of de bijnaam die men je heeft gegeven, namelijk "bruggenbouwer", nog wel dienst mag blijven doen.

DE SLEGTE OOGST

Net een paar dagen ziekenhuis achter de rug. Had me voorzien van enkele boeken bij boekhandsel De Slegte. 3 kopen en het goedkoopste van de drie gratis. Woody Allen's 'Louter anarchie' bevat 18 verhalen en eerlijk gezegd voel je je zelfs aan die lage prijs bekocht, als je er maar twee ervan echt goed vindt. 'De afwijzing' is daar een van. Het gaat over de afwijzing van een kind op een elite kleuterschool en wat de vreselijke gevolgen daar kunnen van zijn. Hilarisch. Het andere verhaal 'Op een kwaaie dag zie je alles helder' vertelt over verbouwingen en de perikelen die hier verbonden aan zijn. Lachbui toegestaan. Ik vond 1 oneliner ofte aforisme in deze bundel: De mens is het enige dier dat het kan vertikken een ober een fooi te geven.
Je kunt je helemaal niet bekocht voelen en je zelfs afvragen waarom 'Op slot' van Bernlef daar is beland. Het leven en de dood van schilder IJsbrand gezien door de ogen van zijn vriend de fotograaf, Dick Noordeloos, en eveneens door zijn van hem al jaren vervreemde dochter, is een must. Daarnaast is er het verhaal van IJsbrand en
zijn vrouw Nadia, die ondanks haar voortschrijdende leeftijd, op de doeken van IJsbrand steeds de mooie jonge vrouw blijft die hij jaren geleden in Amsterdam leerde kennen. Een roman over oud worden, eenzaamheid, vervreemding zoals enkel Bernlef die kan schrijven.
Daarnaast was er dan 'Zwaarte' van Jeannette Winterspoon, een eigenzinnige benadering van de Griekse mythe van Atlas, die door Zeus gedwongen wordt de wereld voor eeuwig op zijn schouders te dragen. En over het bezoek van Herakles, de enige die sterk genoeg is om het eventueel van Atlas over te nemen en het op een bepaald ogenblik ook doet. Gerd de Ley, aforismenverzamelaar, kan zich hier uitleven, want hier staat enorm veel wijsheid uitgestald. Een erg leuk en apart boek.
Toen ben ik aan de herlezing van 'Hersenschimmen' van Bernlef begonnen. Ik wilde na meer dan 20 jaar deze roman over aftakeling en dementie na die 'Op slot' ervaring opnieuw aanpakken. Ik weet nu, nu dat alles dichterbij komt, als je de zeventig voorbij bent, dat 'Hersenschimmen' een erg scary boek is. Ik weet zelfs niet of ik hem verder durf te lezen.

FOSSIELEN

Eyskens, Tobback, Martens de Belgische fossielen hebben samen met hun liberale vriendjes de aanval op Bart De Wever ingezet. Maar waarom ook niet tegelijk op het Waalse strikje? Zou het niet kunnen dat het niet De Wever is die de hele santekraam tegenhoudt, maar de leider van de PS die van een verrottingsstrategie gebruik maakt, om alzo opnieuw een Belgische hit te scoren?
Om te beginnen hebben de groenen zichzelf al uitgesloten door te zeggen dat de kerncentrales dicht moeten, wat niet zal gebeuren, want dat zijn leuke melkkoeien voor den Belgiek die geld nodig heeft. Hoera een typisch Belgische oplossing komt er aan, een tripartite en Vlaanderen wordt weer eens genaaid.

CANNES: QUINZAINE DES RéALISATEURS

Gust Van Den Berghe


De Quinzaine des Réalisateurs (ook bekend als Directors’ Fortnight) werd door de Franse Regisseursgilde opgericht als reactie op de gebeurtenissen van Mei’68. Bedoeling was om zowel media als publiek via dit platform nieuwe filmmakers en –stromingen te helpen ontdekken.
Van bij aanvang toonde de Quinzaine de eerste speelfilms van o.a. Rainer Werner Fassbinder, Nagisa Oshima, George Lucas, Martin Scorsese, Ken Loach, Michael Haneke, Chantal Akerman, Spike Lee, Luc et Jean-Pierre Dardenne, Sofia Coppola, Manoel de Oliveira, Stephen Frears, William Friedkin en Francis Ford Coppola. Ook De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen werd in 2009 in de Quinzaine vertoond.
Voor de Vlaamse film is het , na een jarenlange afwezigheid, het vierde jaar op rij dat er een speelfilm geselecteerd is (2008: Aanrijding in Moscou/ 2009: Altiplano; De helaasheid der dingen; Lost Persons Area / 2010: En waar de sterre bleef stille staan / 2011: Blue Bird).

Naast Blue Bird van Gust Van den Berghe (Borgerhout, 1985) werden dit jaar de korte films Badpakje 46 van Wannes Destoop voor Officiële Competitie, en Bento Monogatari (Lunchbox Story) van Pieter Dirkx geselecteerd voor de Cinéfondation competitie geselecteerd. Blue Bird is gebaseerd op het toneelstuk 'De blauwe vogel' van Maurice Maeterlinck (een zeer goede vertaling van de hand van taalvirtuoos Maarten van Nierop verscheen bij de uitgeverij van mezelf en is enkel nog in het antikwariaat te verkrijgen).
Blue Bird vertelt het verhaal van de twee kinderen, Mytyl en Tyltyl, van een houthakker die de blauwe vogel van het geluk en het raadsel van het bestaan willen opsporen.
Gust trok in de zomer van vorig jaar een maand naar Togo en besloot de film daar te draaien. In december ging de regisseur aan de slag. Van den Berghe deed niet alleen voor de cast maar deels ook voor de crew een beroep op de lokale bevolking: de Batammariba of het Tamberma volk.
Gust is de zoon van auteur Kristien Dieltiens en van haar heeft hij duidelijk het verteltalent, zoals zij haar beelden tekent met letters, maakt hij beelden van zijn verbeelding.

TOEKOMSTVERHAAL

Het jaar 2035. De Waalse eisen worden verworpen met een meerderheid van drie stemmen: twee zonen en een dochter van Bart De Wever zorgden voor die meerderheid, dit tegen de wil in van de zonen van De Croo, Tobback, De Gucht en Dehaene.

REBELLEN

Ik geloof pas in de oprechtheid van de anti-Gadaffi coalitie op de dag dat de rebellen vrijheidstrijders worden.

EEN MANNEKENSBLAD VAN INDRUKKEN

Zelfportret (lino)


* Volgens de Nederlandstalige WIKIPEDIA werd Lucienne Stassaert in Antwerpen geboren op 10 februari 1936, volgens de Engelse WIKI is dat 10 januari en ook in 1936, deze laatste is dus de juiste. Stassaert debuteerde in 1964 met 'Verhalen van de jonkvrouw met de spade' en stopte er tot op de dag van vandaag niet mee. Ze deed en doet nu en dan een uitstapje naar de schilderkunst (recent nog in het Elzenveld te zien), terwijl eigenlijk muziek haar grote inspirator was, maar plankenkoorts speelde en speelt nog steeds. Dus Lucienne werd 75 en werd gisteren 5 april gehuldigd op het Antwerpse stadhuis, waar iedereen die een klein rolletje heeft gespeeld in het Antwerpse theater wel eens aan de beurt komt, op zijn zeventigste, op zijn vijfenzeventigste, op zijn tachtigste en niet allemaal hebben ze de verdiensten die Stassaert kan voorleggen. Stassaert is een beminnelijke feministe (en dit is zéker niet pejoratief bdoeld!)Lucienne is nu niet direct een optimiste want als je haar werk leest komen thema's zoals doodsobsessie, levensangst, waanzin, tijd en herinnering aan bod.

* Vorige thema's kun je Ferre Grignard (DE ferre) niet ontzeggen. Ferre floepte uit zijn moeder op vrijdag de 13de maart 1939, een gelovige bijgelovige had je al dadelijk kunnen vertellen dat het niet goed met Ferre zou aflopen en dat hij nauwelijks 43 jaar zou worden (8 augustus 1982). Maar Ferre is niet vergeten, want een jongeman die zijn moustache en bakkebaarden laat groeien om zijn jeugdige leeftijd te verbergen is de conservator van de tentoonstelling over Ferre in het COAndries (loopt nog tot 29 april). Het is een leuke tentoonstelling geworden die is samengesprokkeld door Philippe Colbert en die je zeker moet gaan kijken, al was het alleen maar om Ferre op een affiche net onder Champion Jack Dupree te zien staan en om sommige van zijn schilderingen te zien, want ook Ferre was een duo-talent.
Een echt pronkstuk is van de hand van Fred Bervoets die Ferre's binnenste helemaal wist bloot te leggen in een portret. Fred die de avond van de opening weer eens het hoge woord had en voerde. De vernissage werd afgesloten met een concert en het grappige ervan was dat op de deur van de concertzaal de volgende tekst was aangebracht:
OPTREDEN
Ferre Grignard
Uitverkocht
Ja, de Ferre leeft!



* Nog iets meegeven voor de anti-tabaksliga. Dit kwam ik een tijdje geleden tegen in een mail van een Amerikaanse vriend:
I HATED CIGARETTES TILL I SAW MY FIRST NO SMOKING SIGN.
Of: wat verboden is, is lekker!

ELSSCHOT STUURDE ZIJN KAT

Prof. Dr. Abied Alsulaiman was en is de bezieler van de Arabische Taalweek aan de Lessius Hogeschool Antwerpen. Gisteren, donderdag, was er een avond die helemaal was gewijd aan de vertalingen van Vlaamse auteurs naar het Arabisch. Willem Elsschot was niet aanwezig, hoewel was aangekondigd dat zijn ‘Kaas’ zou verschijnen bij de Egyptische uitgeverij National Center for Translations. Er werd me echter verzekerd dat hij een goeie reden had om niet te komen.
Wie er wel was, was Marc Pairon, die maar liefst twee titels bij dezelfde
uitgeverij zal uitgeven, namelijk een vertaling van zijn romandebuut ‘De Kinderspelen’ en een bloemlezing uit zijn gedichtenbundels ‘Ontbijt op bed’, ‘Franse zoenen’, ‘Fanmail’ en ‘TOP 50 Intiemste liefdesverzen’. Maar ook deze auteur kreeg geen boek overhandigd, de verklaarbare reden was natuurlijk de opstand in Egypte, die heeft het uitgeefschema van het National Center duidelijk erg overhoop gegooid. De professor verzekerde het aanwezige publiek (ongeveer 70 mensen) dat de boeken ten laatste einde mei van dit jaar zullen arriveren. Niet getreurd dus.
'In tegenstelling tot het Nederlands taalgebied is poëzie binnen de Arabische wereld reeds eeuwenlang de populairste discipline,’ zegt Alsuleiman, 'en daarom ook de keuze voor Pairon, wiens stijl volledig aansluit bij de hedendaagse liefdespoëzie'.
Pairon las zijn gedichten op de manier die hem eigen is, virtuoos dus. Na elke strofe volgde onmiddellijk de Arabische vertaling, gelezen door diverse studenten: Dua, Hossein, Sofia, Yassine en Joke. Deze laatste had de dankbare taak de stukken uit ‘Fanmail’ te mogen debiteren, in een geweldige interactie met de auteur himself. Maar je kunt er niet tussenuit dat het Arabisch blijkbaar is gemaakt om poëzie te vertolken.
De muzikale omlijsting was van de deels Russische Sacha Gaidar die de avond – ondertussen waren we twee uur verder – afsloot met een ontroerend poëtisch lied.
Sommige keren hadden de Arabisch onkundigen – onder wie ik mezelf reken - wel de indruk dat de vertalingen erg vrij waren, maar een andere mogelijkheid is ook dat het Arabisch meer woorden nodig heeft om de liefdesgedichten van Pairon hun oorspronkelijke glans te geven. Sommigen, die dan wel weer het Arabisch machtig waren, zeiden dat de vertalingen erg subtiel waren, wat dat ook moge betekenen.

VIJFDE NACHT VAN DE POËZIE?

OP DE WEBSITE VAN HET POËZIECENTRUM STAAT TE LEZEN:

Willy Tibergien

Zaterdag 2 april 2011 krijgt de geschiedenis van de Nacht van de Poëzie in de Gentse Vooruit een nieuw hoofdstuk. Michaël Vandebril (Antwerpen, Boekenstad) en Willy Tibergien (Poëziecentrum) zorgden samen voor deze mooie line-up van vijftig spraakmakende dichters die zoals vanouds met muzikale entr’actes worden afgewisseld.

Dichters: Remco Campert – Leonard Nolens –Ramsey Nasr – Delphine Lecompte – Peter Holvoet-Hanssen – Adriaan de Roover – Roger De Neef – Diana Ozon –Thomas Möhlmann – Paul Bogaert – Ingmar Heytze – Laurence Vielle – Inge Braeckman – Benno Barnard – Lies Van Gasse – Joost Zwagerman – Maarten Inghels – F.Starik – Dirk van Bastelaere – Eva Gerlach – Elvis Peeters – Didi de Paris – Saskia de Jong – Arjen Duinker – Jess De Gruyter – Mark Insingel – Tjitske Jansen – Christophe Vekeman – Steven Grietens – ACGVianen – NoN – Andy Fierens – Antoine Boute – Bart Stouten – Astrid Lampe – Erik Jan Harmens – Rick De Leeuw – Kenny de Thaey – Willy Verhegghe – Peter Verhelst – Coenraed de Waele – Vrouwkje Tuinman – Sylvie Marie – David Troch – Théophile de Giraud – Mustafa Stitou – Jan Mysjkin – Pjeroo Roobjee – Johan de Boose – Stijn Vranken – Menno Wigman – Johan Joos – Roland Jooris – Bart FMDroog – Pat Donnez – Jan Bucquoy – Stefan Hertmans – Jules Deelder.

IN DE MAIL VAN HENDRIK CARETTE STAAT TE LEZEN:

Hendrik Carette


Echte dichters zullen afwezig zijn op 2 april in de Vooruit in Gent !!!

Op 2 april zal de Nacht van de Poëzie doorgaan in de Gentse Vooruit. Met enige verwondering en verbijstering las ik de namen van de dichters en kon nergens de namen van de volgende echte dichters (geen performers en geen potsenmakers, geen valse poëten en proleten, geen poseurs en parasieten, geen postjesjagers en geen prozaïsche prozaschrijvers) vinden. Ik geef de namen van deze dichters en dichteressen die aldaar aldus niet mogen optreden en voorlezen in alfabetische volgorde : Frans Boenders, Hendrik Carette, Paul Claes, Lut de Block, Frank de Crits, Jozef Deleu, Frans Deschoemaeker, Aleidis Dierick, Philip Hoorne, Henri-Floris Jespers, Gwy Mandelinck, Bert Popelier, Renaat Ramon, Hedwig Speliers, Willy Spillebeen, Erik Spinoy, Lucienne Stassaert, Mark van Tongele, Geert van Istendael en onze nog altijd levende en schrijvende nestor Hubert van Herreweghen die nota bene geboren werd in 1920. Om dan nog niet te zwijgen van de Grote Drie van de Nederlandse poëzie : H.C. ten Berge, Herman Hendrik ter Balkt en Jacques Hamelink. Dit is een literair schandaal. Wie is hiervoor echt verantwoordelijk? En dan maar klagen dat het publiek geen belangstelling meer heeft voor het moeilijke genre van de poëzie. Maar ondertussen wel wereldberoemde dichters als Steven Grietens, Andy Fierens, NoN, Jan Bucquoy, Kenny de Thaey, Antoine Boute en ACG Vianen vragen en uitnodigen. (Niemand heeft al ooit één goed gedicht van deze geestigaards gelezen!)
Dit is betreurenswaardig, niet zozeer voor de geweigerde, verzwegen of gecensureerde dichters zelf als wel voor de echte liefhebbers van poëzie die een verminkt geluid en een vertekend beeld van de poëzie krijgen en de stem van hun al dan niet geliefde of vermaledijde dichters daar in Gent helemaal niet kunnen zien, aanhoren en beluisteren.

IN DE OPRISPING VAN WALTER A.P. SOETHOUDT STAAT TE LEZEN:

Ik kan er ook nog wel enkele bedenken: Maris Bayar, Tony Rombouts, Marc Pairon, Toon Brouwers, Anke Brouwers, Frans Depeuter, antistresspoweet, Vitalski.

LETTERLIJK CITAAT

In the wake of Japan's nuclear crisis, even jokes about a meltdown have become toxic.
Broadcasters in Europe have begun reviewing episodes of "The Simpsons" to make sure that one featuring a meltdown doesn't air.
The Hollywood Reporter says networks in Germany, Switzerland and Austria have all taken a close look at episodes set to air in the near future.
The show frequently features near-miss nuclear disasters at the reactor where dim-witted Homer Simpson works as a technician.
The opening credit sequence shows Homer tossing a radioactive fuel rod out of his car as he drives home.

FILM UIT IRAN AAN DE TOP VAN CINEMA NOVO

Vóór de slotfilm van de 28ste editie van het Cinema Novo filmfestival in Brugge werden de winnaars van Competitie bekend gemaakt.

Uit negen competitiefilms koos een 5-koppige jury The White Meadows als winnaar van de Camera Novoprijs. Deze Iraanse film van regisseur Mohammad Rasoulof ontvangt de distributieprijs van € 8000, geschonken door de Nationale Loterij.

Rahmat woont aan een naamloze zee, waarover bijna altijd een dikke nevel hangt. Voor de kust liggen kleine, onherbergzame zouteilandjes. Toch wonen er mensen. Als op een van de eilanden een bewoner sterft, vaart Rahmat er in zijn kleine boot naartoe. Op de begrafenis verzamelt hij de tranen van de rouwenden in een flesje. Iedereen kent Rahmat, maar niemand weet wat hij met het traanvocht doet. Op een dag na een begrafenis zit er een verstekeling op zijn boot.
The White Meadows zit boordevol geheimzinnige motieven en metaforen. Met langzame beelden schildert de regisseur een grimmig mooie fabel, een allegorie voor het hedendaagse Iran. De altijd in het zwart geklede eilandbewoners lijken gebukt te gaan onder loodzware ancestrale gebruiken.
De jury stelt dat hun keuze voor The White Meadows absoluut niet politiek gekleurd mag genoemd worden: de regisseur zit in Iran een celstraf van zes jaar uit voor ‘propagandavoering tegen het regime’.

De leden van de jury vinden de film een absoluut meesterwerk dat met kop en schouders boven de andere competitiefilms uitstak, hoewel het algemeen niveau van de competitiefilms al bijzonder hoog lag. The White Meadows was voor de meeste juryleden de perfecte film: cinematografisch indrukwekkend en narratief fascinerend. De wonderlijke metaforen en allegorieën, de rijke symboliek, de bijna mythologische personages en taferelen, en vooral ook de onaardse wijze waarop Rasoulof al die dingen aan elkaar plakte, maakt van The White Meadows zoveel meer dan een film.

Eervolle vermeldingen gingen naar de Japanse film Confessions van Tetsuya Nakashima, een combinatie van een ingenieus wraakverhaal en een buitengewoon gestileerde mise-en-scène, én naar de Argentijnse prent Carancho van Pablo Trapero, die met deze onmogelijke liefdeshistorie een goede, realistische en dynamische film heeft gemaakt over het harde stadsleven in Argentinië.

De jongerenjury koos The Matchmaker van de Israëlische cineast Avi Nesher als winnaar van de Amakourouprijs. Ze loofden het hartverwarmend karakter, de fijne muziek, de sterke acteerprestaties en het veelgelaagde verhaal. De Japanse prent Confessions van Tetsuya Nakashima kreeg een eervolle vermelding.

De Amakourouprijs van € 1.250 wordt geschonken door de provincie West-Vlaanderen. Dit bedrag gaat rechtstreeks naar de regisseur van de winnende film.

kleine ongemakken

Hoogzwanger, pas geopereerd, een huidaandoening of gehandicapt: het volstaat allemaal niet meer om vrijgesteld te worden van de gordelplicht. Dat staat in de nieuwe richtlijnen die staatssecretaris voor mobiliteit Etienne Schouppe (CD&V) straks naar alle artsen stuurt.
Toen de staatssecretaris zijn richtlijnen vanochtend op de radio verdedigde, sprak hij van kleine ongemakken. Ik denk dat hij maar eens aan moeder de vrouw moet vragen wat het is om negen maanden zwanger te zijn. Ik weet het niet, maar het zal wel iets meer ongemak dan klein ongemak zijn, denk ik.
Of zijn kleine ongemakken zoiets als kleine misdaad? Nu we het toch over ongemakken hebben op deze Equal Pay Day, waarom krijgen vrouwen maar 75% van het jaarloon van een man, zij verdienen toch meer!

Wear RED on Equal Pay Day
to symbolize how far women
and minorities are "in the red" with their pay!

ROKEN

Deze poster van Abram Games (1914-1996) suggereert een tijd dat roken nog niet de pest werd genoemd. Hoewel ik sinds vele jaren niet meer rook, ik ben namelijk wel een mee-roker, blijf ik me blauw ergeren aan de zeurpieten die het roken op alle mogelijke plaatsen en manieren proberen te verbieden.
Nu zag ik vandaag de Japanse kerncentrale roken en vroeg me af wat de anti-tabaksliga daar nu op te zeggen heeft.

RADIO 6: DE ZWARTE LIJST

Op de Nederlandse Radio6 kun je stemmen voor De Zwarte Lijst en ik heb gestemd. Je mag tien titels kiezen en daarnaast nog vijf toevoegen die je niet op de lijst hebt gevonden. Natuurlijk kun je voor de argumenten van Radio6 begrip opbrengen, want dit mailden ze me: Helaas is het niet te doen om elke grootheid met al zijn/haar mooiste platen op de keuzelijst te zetten. Van een keuzelijst met meer dan 10.000 platen om uit te kiezen wordt niemand vrolijk. Vandaar dat we er voor gekozen hebben dat iedereen ook vijf vrije keuzes aan de lijst kan toevoegen..
Juist ja en het gaat om zwarte muziek? Wat doen Amy Winehouse (met maar liefst 10 titels), Paul Simon en Pim Jacobs daar dan, terwijl er toch nog echte zwarte muziek in de plaats kan komen. Ontbreken volledig Harry Belafonte en Little Richard. Ik zet de voor mij ontbrekende namen en titels voor jullie op een rijtje:
Lloyd Price: Stagger Lee
Brook Benton: Lie to me
Little Richard: The girl can't help it
Little Richard: She's got it
Little Richard: Don't deceive me
Ray Charles: Born to lose
Ray Charles: Worried mind
Willie Dixon: Little red rooster
Koko Taylor: I'd rather go blind
Harry Belafonte: Day O
Harry Belafonte: Did you hear about Jerry
Harry Belafonte: Island in the sun
Harry Belafonte: Jamaica farewell
Louis Armstrong: Blueberry hill
Houndog Taylor: Kitchen sink boogie
Houndog Taylor: Give me back my wig
Big Mama Thornton: Blue suede shoes
Eartha Kitt: Uska Dara
en de bleekscheet: Pete Seeger: We shall overcome.

OLIE

Als Lybië maar 2 procent van de olie in de wereld levert, waarom gaat die prijzen dan zo de hoogte in? Ik denk dat de Arabische prinsen, sheiks en koningen daar alleen maar rijker van worden, en hoe zit het met de bankiersfamilie van Bin Laden, hebben die ook niet in olie geïnvesteerd?

ER MOET SPRAKE ZIJN VAN EEN MISVERSTAND

De gedichten van Mark Boog 'Er moet sprake zijn van een misverstand' (Cossee 2010) kregen een hoogdravende recensie in de Poëziekrant van februari 2011. Deze recensie had ongeveer de helft nodig voor de bespreking van het omslagontwerp naar Fontana. Als ik de omslagen van Marc Pairon's 'Ontbijt op bed' (2009)en Mark Boog's 'Er moet sprake zijn van een misverstand' (2010) vergelijk, denk ik dat er geen sprake is van een 'misverstand', dan wel van 'plagiaat', maar vermits Pairon in de Poëziekrant geschuwd wordt als de pest, wil de recensent hier uiteraard niet van weten.

DE ERGERNISSEN VAN JAN MULDER

Ik ben een vaste kijker van 'De wereld draait door', maar de maandagen (en dat zijn er soms 5 per maand) erger ik me steeds meer aan Jan Mulder. Natuurlijk is het leuk om advocaat van de duivel te spelen, maar bij Jan is het zo dat zijn argumenten dikwijls kant nog wal raken en dan probeert hij het te halen met stemverheffing en een groot bakkes. Ook zijn maandelijkse ergernissen zijn dikwijls zo ver gezocht dat ze me meestal alleen maar kunnen ergeren. Matthijs moet ook opletten met zijn dikwijls te fel ingenomen partijstandpunten, het zou veel leuker zijn wanneer hij dit aan zijn gasten overliet. Maar ik blijf kijken, al was het maar voor de muziek die ik hier ontdek. Heb laatst nog een CD van Caro Emerald aangeschaft en ook Miss Montreal staat op mijn lijstje (hoewel we nu moeten afwachten met die nieuwe muziekredacteur). En als het u belieft, pak dan Nico Dijkshoorn zijn gitaar af!

MARIE-ROSE

Wie de nieuwsuitzending op de RTBF heeft gezien en het verslag van de teraardebestelling van Marie-Rose Morel zal het nu wel hebben begrepen, Vlamingen en Walen zijn gewoon uit een ander hout gesneden.

RAGE, RAGE AGAINST THE DYING OF THE LIGHT

Christians & Jewish martyrs say; "I will die for what I believe".

A Muslim martyr says; "you will die for what I believe"....

MARIE-ROSE

Ik hoop dat diegenen die twee jaar geleden Marie-Rose Morel (26 augustus 1972 - 8 februari 2011) beschuldigden dat ze een komedie opvoerde met electorale bedoelingen, nu vol deemoed het hoofd buigen en driemaal mea culpa op de borst slaan.

1 van de 34000

Klik op de foto en lees de tekst en ontdek de ware reden achter de betoging van zondag 23 januari 2011.

ZE WAREN MET 34000

Die 34000 waren opgedeeld in 17000 Brusselaars, 11900 Walen en 5100 Vlamingen. De totale Belgische bevolking in 2010 was 10.839.905 inwoners, dat maakt dat 0,3137% op de betoging aanwezig was, voor de Vlamingen die met 6.251.983 zijn is dat 0,0815%. Wie kan zich iets aantrekken van deze getallen? Er is dat andere getal 57,67% van de Belgen zijn Vlamingen, wanneer gaan ze dat eens begrijpen?

VAN ONZE CORRESPONDENTEN

Beste bezoeker

Ben even uit de running geweest, ben het eigenlijk nog steeds, maar een heelkundige ingreep heeft mijn vuile tong wat parten gespeeld.


DE VLAAMSE ZAAK
Advocaat Vic Van Aelst laat aan duidelijkheid niets te wensen over...
http://www.youtube.com/watch?v=e42HM4P3aE0
Kostelijk hoe dat ene vrouwmens (is dat Liesbeth Bimbo) met een ontzet pruilmondje zit toe te kijken...

BAND OF BROTHERS IS DOOD
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2011/01/10/AR2011011002221.html


DE WAARHEID VAN JEF LAMBRECHT
"Ik heb een hele generatie jongere journalisten zien binnenkomen die zijn opgefokt in het geloof dat plotselinge sneeuwval, kettingbotsingen, treinen die wegrijden zonder conducteur en 'F.C. De Kampioenen' belangrijker zijn dan wat er in de wereld gebeurt. Dat is een vorm van desinformatie die het publiek en de democratie niet dient."

Een quote van Jef Lambrecht op

http://www.humo.be/tws/deze-week/17979/terug-uit-teheran-jef-lambrecht.html

DER CARLO UND KEIN ENDE




Niet te schatten, die stoethaspel. Ge moet het maar durven: eerst een hoop meer geld vragen en vervolgens een CFO om dat geld te beheren... Waarom wordt dit soort kluchtzangers niet met pek en veren ingesmeerd en de stad uitgejaagd, zoals ze dat in de goede oude tijd deden met valsspelers?

KNACK SCHRIJFT:

In het ambitieuze vijfjarenplan van het Vlaams Fonds voor de Letteren hoopt directeur Carlo Van Baelen op een budgetsprong van 1.313.000 euro voor volgend jaar.
Carlo Van Baelen, huidig directeur van het Vlaams Fonds voor de Letteren (VFL), heeft een ambitieus vijfjarenplan (2011-2015) voor de Vlaamse letteren klaar dat vanaf januari 2011 zou moeten worden uitgevoerd. Opvallend zijn de vele nieuwe initiatieven die erin worden voorgesteld : van ondersteuning voor een non-fictiebeleid en digitalisering tot uitbreiding met vijf voltijdse personeelsleden om dat allemaal in nieuwe banen te leiden. Kostenplaatje: van 4.044.000 euro in 2010 naar 5.357.000 euro in 2011 en uiteindelijk 7.566.00 euro in 2015.

Van waar die spectaculaire budgetverhoging met ongeveer 30 procent, en dat nota bene in een tijd dat iedereen de mond vol heeft van besparingen? Telefonisch licht Van Baelen deze ‘kwantumsprong’ toe. De meeruitgave van een dikke 1.300.000 euro voor 2011, zo Van Baelen, is eigenlijk ‘maar’ 900.000 euro. Het is immers de bedoeling dat literaire initiatieven die nu nog onder het Kunstendecreet zitten (zoals betoelaging van het Gentse Poëziecentrum en Strip Turnhout) naar het VFL terugkeren, samen dus met de subsidies voor die initiatieven.

Daarmee is uiteraard de stijging van het voorgestelde budget slechts ten dele verklaard. Voor de andere aangevraagde financiële middelen heeft Van Baelen urgente redenen. Het VFL wil immers meegaan in de pistes die Joke Schauvliege, minister van Cultuur, reeds heeft voorgesteld in haar letterenbeleid: meer doen voor een literair non-fictiebeleid en voor de digitalisering van de literatuur. Van Baelen neemt de minister dus bij het woord en voorziet extra budgetten én personeelskosten om die nieuwe initiatieven ook daadwerkelijk op de rails te zetten. Om zijn ambities kracht bij te zetten heeft het Fonds volgens dit meerjarenplan nood aan vijf nieuwe voltijdse werknemers. Momenteel zijn er dat twaalf.

Een van de meest opvallende voorzetten op personeelsvlak die Van Baelen met deze nota geeft, is de ontdubbeling van het huidige directeursmandaat. Van Baelen die in december 2011 met pensioen gaat, moet tot vandaag zowel de uitvoerende als de financiële en organisatorische taken op zich nemen. Hij stelt dus voor om naast de CEO ook een CFO in dienst te nemen : “Het is dringend nodig om naast een gewone directeursfunctie ook te voorzien in een FPO: een financieel, personeels- en organistatieverantwoorlijke. Zelfs het kleinste theater heeft naast de klassieke directeur die het artistieke beleid bepaalt ook een zakelijke leider. Ik moet voor de letteren beide functies in eigen persoont behartigen. Ik neem aan dat ze moeilijk iemand zullen vinden, zoals ik, die zowel van het literaire als van het zakelijke aspect op de hoogte is. Hoog tijd dus dat de zakelijke ondersteuning van het letterenbeleid wordt geprofessionaliseerd en er een aparte zakelijke beleidsdirecteur in functie treedt.”

Nu maar afwachten hoe ver de Vlaamse regering en dan met name Joke Schauvliege zelf in de financiering van deze ambitieuze doelstellingen wil meestappen.

Frank Hellemans

NEGERS




Het beladen woord ‘nigger' wordt verwijderd uit een nieuwe uitgave van het klassieke The Adventures of Huckleberry Finn (1884) van de Amerikaanse schrijver Mark Twain. Uitgeverij New South heeft het woord ‘nigger', evenals het eveneens denigrerende woord ‘injun', door ‘slave' vervangen. "Het benoemen van een ras is een essentieel onderdeel van het boek, maar in de 21ste eeuw kiezen we daar andere bewoordingen voor", verklaarde oud-professor Engelse taal Alan Gribben aan Publishers Weekly. Uitgeverij New South volgde zijn visie en schrapte "pijnlijke bewoordingen", waaronder het ‘n-woord', uit de nieuwe versie van het boek. Die verschijnt in februari in de Verenigde Staten. (Aldus DE PAPIEREN MAN)

Maar onze zwarte medemensen mogen er in de 21ste eeuw wel vrolijk op los blijven rappen dat alle vrouwen bitches en whores en cunts zijn. Ah, ja. Dat is acceptabel, want het maakt deel uit van hun beleving in hun "cultuur". Hahaha! Mensen, mensen toch. Waar zijn ze in godsnaam mee bezig?

SUBSIDIES

Ik wil me niet in het debat over subsidies aan de boekensector mengen, teweeggebracht door het artikel van Marc Cels in De Standaard, een neerslag van een gesprek met de heren Carlo van Baelen (directeur Vlaams Fonds voor de Letteren) en Geert Joris (directeur Boek.be), daar heb ik helemaal geen zin in. In deze schaar ik me achter de stelling van hoogleraar Gust de Meyer (Centrum voor Mediacultuur en Communicatietechnologie, K.U. Leuven) die in zijn Waarom cultuur niet belangrijk is en cultuursubsidie nog minder (Gent: Academia Press) stelt dat cultuursubsidie niet belangrijk is. Daar wil ik aan toevoegen dat in veel (de meeste) gevallen de subsidie naar die personen gaat die vriendjes in de diverse commissies hebben. Maar dat is Vlaams, Belgisch, universeel!

ZAKAT

Vraag aan een moslim waar zijn zakat naartoe gaat en je weet welk vlees je in de kuip hebt. Hij kan er natuurlijk altijd over liegen, maar dat is ook in zijn geloof een zonde.
Zakat is de derde van de vijf zuilen van de islam. Het woord zakat betekent 'reiniging' in de vorm van verplichte aalmoezen aan de armen om een meer rechtvaardige verdeling van goederen te bereiken.
De zakat kan dus dienen om de armen te helpen, maar, volgens sommige stromingen, ook om de zaak van de islam te bevorderen, zoals het bouwen van een moskee of hij kan bijdragen aan de jihad.

POLITIEK CORRECT

Ieder jaar is er aan de Universiteit van Arkansas (USA) een wedstrijd voor de beste verklaring van een moderne term of uitdrukking. Dit jaar was het 'political correctness'. De winnaar schreef:
"Political correctness is a doctrine, fostered by a delusional, illogical minority, and rabidly promoted by an unscrupulous mainstream media, which holds forth the proposition that it is entirely possible to pick up a piece of shit by the clean end."

EEN BELGA ROOK JE NOOIT ALLEEN

Sommige niet-rokers maken het zo gek, dat gescheiden trottoirs niet meer zo veraf lijken. Is roken dan echt zo slecht? Ze zeggen dat het slecht is voor de gezondheid, maar dat acht ik helemaal niet bewezen. Roken verkort je leven wordt er gezegd. Maar wees nu eerlijk, wie weet hoe oud iemand wordt? En passief roken zou nog erger zijn? Ikzelf rook al vijf jaar niet meer en in de loop der jaren heb ik tussen mijn veertig en zestig ook nog eens in het geheel tien jaren niet gerookt. Ik ben er nu mee gestopt omdat een lichte vorm van astma me parten speelde. Maar ik begeef me regelmatig onder rokers. Waarom?
Bekijk het eens zelf. Oude kerkgangers zullen zich het wel herinneren. De mis was uit en buiten werd er nog een praatje gemaakt en dat zeer dikwijls met een sigaretje in de mond. Of er werd bij koude dagen naar het café op de hoek over de kerk gegaan om daar een koffie – en soms iets met meer alcohol – te nemen en een rokertje. Er werd gesocialiseerd. Tegenwoordig ziet men het minder bij kerken, maar des te meer bij de moskees.
Laatst was ik nog op een trouwfeest en daar was het vrij plaatsen nemen. Je weet wel wat er gebeurt als dit laatste het geval is, iedereen gaat zitten aan een tafeltje waaraan bekenden of familieleden zitten. Bij vaste plaatsen ben je beperkt tot eventueel twee tot drie overburen en je twee naaste buren aan tafel. In beide gevallen ben je snel uitgepraat. Maar als je dan buiten gaat staan met de rokers, ontmoet je mensen van de diverse tafels of andere tafelburen en ontspinnen er zich gesprekken die de familiale of bekendenbanden te buiten gaan, je ontmoet er mensen die je anders nooit zou hebben ontmoet.
Kortom de sociale rokers worden gediscrimineerd door de asociale niet rokers.

DE ERGERNISSEN VAN JAN MULDER IN DWDD

Sint Willebrord is een kerkdorp in de gemeente Rucphen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Op 1 januari 2008 had het dorp 9312 inwoners. Het ligt tussen Etten-Leur en Rucphen. Ongeveer 50% van de inwoners stemde bij de laatste verkiezingen voor de partij van Wilders, de PVV. Enkele tijd geleden werd dat nog eens in de bloemetjes gezet door 'De Jakhalzen' (jakhalzen zijn voornamelijk aaseters, maar kunnen ook lammeren vangen), een onderdeel van DWDD. De interviewer van DWDD, een jakhals dus, deed daar straatinterviews en uit de wel erg gekleurde reportage bleek dat de PVV-kiezers allemaal een beetje achterlijke mensen zouden zijn. Ik schreef DWDD toen dat hier aan desinformatie werd gedaan, want een goede kijker wist direct dat hier was geknoeid, de gefundeerde PVV-kiezer kwam hier duidelijk niet aan het woord, er was dus selectief te werk gegaan.
Nu, enkele maanden later, is het een van de ergernissen van Jan Mulder in datzelfde DWDD dat het NOS-nieuws zich bezondigd aan straatinterviews in datzelfde Sint Willibrord en dat het maar eens gedaan moet zijn. Was het omdat er uitsluitend PVV-kiezers aan bod kwamen en dat die niet zo achterlijk bleken te zijn als enkele tijd daarvoor in diezelfde DWDD werd voorgesteld?
Ik erger me steeds meer aan de negatieve Jan Mulder, die de pret van 'White Christmas' van Bing Crosby moest verpesten door te zeggen dat Bing zijn vrouw sloeg. Jan zou zelfs een kind van 3 jaar vertellen dat de Sint niet bestond als het in zijn kraam te pas kwam. Ja een voetballer is meestal erg fanatiek (hoewel ze even gemakkelijk van club kunnen veranderen als van jas als het om geld gaat) en fanatiek dat blijf je, dat is te merken aan Jan Mulder.

ONZE VRIENDEN UIT HET MIDDEN-OOSTEN

Zwitserland gaat vandaag naar de stembus voor een referendum. Daarin kunnen de Zwitsers zich onder meer uitspreken over het automatisch uitzetten van criminele buitenlanders.
Het voorstel komt van de Zwitserse Volkspartij SVP, de grootste partij van het land. De SVP gebruikt posters waarbij witte schapen een paar zwarte schapen wegtrappen.
Volgens een opiniepeiling is 54% van de Zwitsers voor het plan. Als het voorstel erdoor komt zal het aantal uitwijzingen stijgen van ongeveer 350 tot 1500 per jaar.



Alweer een raadsel van de natuur ontsluierd, dankzij de eeuwenoude
wijsheid van de islam.




Twee van de drie opgepakte Marokkanen in Osdorp die op verzoek van Belgie werden aangehouden in het kader van een onderzoek naar terrorisme zijn, volgens het NOS-Journaal, jongerenwerkers.
Mohammed B, de moordenaar van Theo van Gogh, was ook een jongerenwerker.

Ergens gelezen, ben echter de bron vergeten.
Dialoog tussen Edegemse bankbediende (BB) en een Islamitische Marokkaanse Belg (IMB).
IMB: Kun je een beetje sneller zijn, ik sta dubbel geparkeerd.
BB: Mijnheer ik doe mijn uiterste best, maar de computer laat het even afweten.
IMB: Computer, nee, jij, omdat ik Marokkaan ben.
BB: Uw identiteitskaart zegt het wel anders, mijnheer, volgens uw ID bent u Belg.
IMB: Ha, mijnheer gaat moeilijk doen, let maar op, binnen tien jaar zijn wij hier de baas.
U mag zelf een einde aan dit verhaal maken.
1. De IMB krijgt gelijk en hiermee de mensen die waarschuwen voor de islamisering van Europa.
2. De bankbediende neemt een revolver en schiet de IMB neer met de woorden: ‘Maar jij zult dat niet meer meemaken!’

DWEILEN MET DE KRAAN OPEN

Met asielzoekers is het zoals met wegen, hoe meer wegen er worden aangelegd, hoe meer ze verstopt raken. Je kunt bijna spreken van een asielzoekersindustrie. Asielzoekerscentra hebben personeel nodig, dat nu nog eens opslag vraagt. Asielzoekers nemen advocaten in de hand, pro deo, zodat wij die advocaten dus betalen. Hotels worden betaald door de staat om asielzoekers op te vangen. Ik hou ermee op, want dit gaat ons te ver leiden. Maar als toemaatje, kan iemand me zeggen waar het ergens oorlog is in Europa, zodat wij echte vluchtelingen moeten en kunnen opvangen?

PAS OP, TRAP NIET IN DIE DUITSE SOLDAAT

In Gezichtsverlies #2, de tentoonstelling van werken van Jan Van Riet in galerie De Zwarte Panter enkele maanden geleden, sluimerde de Tweede Wereldoorlog in een intense reeks portretten van gedeporteerden uit de Dossin kazerne te Mechelen. Daarnaast waren er de grotere landschappen, die door conceptie, tekentaal en vormgeving een morele lading meekregen. Want inderdaad, de vernietigingskampen lagen dikwijls in een bosrijke en soms zelfs feeërieke omgeving. Het is een beetje zoals Nobelprijsdrager Imre Kertész schreef in zijn roman over Buchenwald, waar hij samen met zijn lotgenoten getuige was van de mooiste zonsondergangen.
Deze misschien iets te zware inleiding om het boek Antwerpen 1940-1945 in de serie Steden in oorlog voor te stellen. Daarin zien we de oorlog enkel in de vorm van de menselijke ervaringen en dat vooral aan de hand van foto’s. Geen militaire geschiedenis, maar een stad en de mensen die haar bevolken zijn het onderwerp. Die foto’s kunnen dan weer eens propagandistisch zijn, dan weer ontroerend, maar zoals burgemeester Patrick Janssens vandaag in zijn inleiding zei: ‘foto’s zijn niet neutraal’.
Foto’s over de ideologische collaboratie, D-Vlag, VNV en Vlaamse SS zijn er in meervoud, omdat de Duitse bezetter ze meermaals opvoerde. Maar ook de bezetter die rustig aan de Groenplaats zijn biertje drinkt, of de Duitse majoor die in een krampachtige pose op de De Keyserlei werd gekiekt, is uiteraard aanwezig. Daarnaast heb je de leden van het stadsbestuur die aanbleven onder de Duitse hiel, maar Janssens was wel eerlijk genoeg om zich af te vragen wat hij in hun geval zou hebben gedaan. Wat je nauwelijks ziet zijn scholen, religieuze feesten komen ook niet aan bod. Je kunt de foto van een vrouwelijke tramontvanger op twee manieren bekijken, ofwel staat ze daar omdat de meeste mannen verplicht te werk waren gesteld of gedeporteerd, ofwel kun je dat als een voorbode zien van de grote emancipatiegolf die zich na de oorlog inzette. Het is maar zoals je het bekijkt, net zoals mijn collaborerende vader steeds zei wanneer als hij met ons, na zijn vrijlating, tijdens een wandeling een hoopje op het trottoir zag: ‘Pas op, trap niet in die Duitse soldaat.’ Je kunt een foto bekijken en in een blik of een gebaar herkennen wat er aan de hand is, maar een daad van verzet zien in het neerleggen van een krans aan het monument van koning Albert in het stadspark, met toekijkende politie en rijkswacht – die ook op post bleven - gaat mij iets te ver. Trouwens je hoeft er het boek Gardes in de oorlog maar op na te slaan om te weten waar die stonden, daarin kun je lezen dat ze daadwerkelijk hielpen bij het opsporen en wegvoeren van Joodse medeburgers. Al met al hebben samenstellers Dirk Martin en Lieven Saerens uniek beeldmateriaal bijeengebracht.

DE NIEUWE ANTWERPENAAR

't Stad gebruikt De Nieuwe Antwerpenaar om de burgers mededelingen te doen. In het laatste nummer kon je bijvoorbeeld lezen dat er geen vuilkar op 1 en 11 november kwam, dat de volgende gemeenteraad op 22 november om 19 uur is en dat de eerstvolgende districtraad op 23 november om 20 uur is. Wat ze evenwel vergeten waren, is dat men in Stadskantoor Permeke op 15 november niet terecht kon na de middag, om redenen die nogal duister zijn, nu toch alles met de computer gaat. In Uit in Antwerpen, kun je lezen dat op 15 november straffe verhalen worden verteld, dat het echt Antwaarps teater speelt en dat het de week van de senior is, maar NIETS over sluiting van het Stadskantoor Permeke! Het is niet voldoende dat men aan de deur een briefje hangt dat men op 15 november gesloten is, voor hen die enkel van Permeke gebruik maken wanneer het nodig is, is dat onzin. 't Stad is niet van A maar van HUN!

MOUSSEM

Wij hebben vijf boeken om weg te geven. Maar alleen als u antwoordt op volgende vraag:

Jorn De Cock woont momenteel in Damascus. Daar staat de graftombe van Saladin, de generaal die Jeruzalem op de kruisvaarders heroverde. Dat gebeurde na de Slag bij Hattin op 4 juli 1187. Bij die slag nam Saladin enkele kruisvaardershoofdmannen gevangen. Een ervan onthoofde hij die dag zelf nog eigenhandig. Wat was de naam van die kruisvaardershoofdman?
Antwoord in een mail naar han@moussem.be . Uit het aantal inzendingen zal de zeer schuldige hand van Jorn De Cock op de avond zelf vijf winnaars trekken die elk een gesigneerd exemplaar van het boek zullen krijgen.

Commentaar mag je zelf leveren!

BOEKENBEURSDAGEN

Tijdens de opening van de Boekenbeurs kregen we de videoboodschap van minister van cultuur Joke Schauvliege te horen, daarin zegt ze: 'Als wij Murakami lezen, waarom zouden de Japanners dan geen Lanoye of Claus lezen?' Toen ze aantrad was ze al niet van de slimste, maar het betert er niet op. Een van mijn correspondenten zond mij enkele andere domme dingen die ze had kunnen zeggen:
* "Als wij naar films van Ridley Scott gaan kijken, waarom gaan de Britten en hun Commonwealth dan niet kijken naar films van Eric Van Looy?"
* "Als elk museum ter wereld blij is met een doek van Edward Hopper, waarom dan niet met een van Ludo Laagland?"
* "Als iedereen cd's koopt van Lady Gaga, waarom dan niet van Natalia Druyts?"
* "Als 'Maus' vertaald is in 18 talen, waarom dan niet 'De wraak van Bakamé'"?
Maar dacht je dat ze er het zwijgen zou toedoen? Mooi niet, gisteren kemelde ze: "Mulisch laat imposante stempel achter." Wat volgt? "Een erfenis drukken"?
Gisteren, zondag, werd het boek De Islam: kritische essays voorgesteld op de Antwerpse Boekenbeurs. Maar liefst 150 mensen woonden de lezing bij. Ze verliep bepaald erg kalm, want er waren helemaal geen tegenstanders opgedoken. Dit heeft waarschijnlijk te maken met hetzelfde feit dat ik vandaag vaststelde, uitgezonderd het behoofddoekte meisje aan de ingang dat deel uitmaakte van de controle, heb ik vandaag nog twee moslima's (herkenbare) en een moslim (herkenbare) gezien en die leken bezig met een schoolopdracht, gewapend met een camera en een microfoon. Net ervoor was ik naar de voorstelling van de genomineerden voor de Diamanten kogel geweest. Ik heb helemaal niet gezien wie er werd genomineerd, want een perfomer die zich Andy Fierens noemt heeft mij, net als een ander deel van het publiek, naar buiten gejaagd met zijn onnozelheden, zijn voor hem waarschijnlijk humoristische lezing van een gruwelijk verhaal, waarin hij tussen haakjes ook nog bezig was de aanwezige auteurs en het publiek te beledigen.
Heel wat anders vandaag. Ex-premier Eyskens liet zijn lezing wat uitlopen, wat erg onbeleefd is tegenover het buiten op de lezing van Donna Leon wachtende publiek, maar als je bent wie je bent gelden er blijkbaar andere normen. De bevallige Linda Asselbergs interviewde op professionele manier de Amerikaanse auteur van de politieromans met Commissario Brunetti, romans die zich afspelen in Venetië. Ik leerde Commissario Brunetti kennen langs de Duitse tv-serie om en ben er sindsdien aan verhangen. De verhalen zijn zo levensecht, en iedere keer ontdek je weer een nieuw aspect van de dogestad.
Voor de rest was het vandaag erg druk, waarschijnlijk wordt dit wel de drukste dag van allemaal, hoewel er nog steeds 11 november is.

TOERISME BELEID

De meesten van de asielzoekers die ons land binnenstromen weten haast op voorhand dat hun aanvraag zal worden afgewezen. Ondertussen kunnen ze hier vijf tot zes maanden verblijven. Wanneer er geen plaats meer is de asielcentra worden ze op hotel gezet. Wanneer ze niet tevreden zijn over hun hotel gaan ze naar de rechtbank en krijgen dan 500 euro per dag, dat is in een maand van 30 dagen 15.000 euro (605.510 oude franken). Ondertussen bezoeken ze onze kunststeden, Antwerpen, Brussel, Gent en Brugge, soms ook nog Doornik en Mechelen, waarover ze op het internet de mooiste zaken hebben gelezen.
Ik denk dat ik maar eens asiel vraag in Praag, vervolgens in Boedapest, Boekarest, Barcelona, Madrid, Lissabon, en hetzelfde eis wat hier in België wordt uitgekeerd, want na meer dan 50 jaar werken heb ik nog maar een gezinspensioen van iets meer dan 1.300 euro per maand.
Om het in één zin samen te vatten: De meeste asielzoekers in ons land, zijn toeristen die door ons worden betaald.

EEN LANG STUK OVER POËZIE

Poëzie promoten en populariseren via een literair tijdschrift, dat was meer dan een kwarteeuw geleden het plan van Willy Tibergien. Sinds 1976 stuurt het Poëziecentrum om de twee maanden een Poëziekrant de wereld in.

Toen Willy mij in die dagen, tijdens een gesprek in VECU, zei dat het aantal abonnees gestadig toenam, zei ik hem dat hij zich niet te veel illusies moest maken en vroeg hem om te zien of er tussen die abonnees namen voorkwamen van mensen die hij NIET kende. Hij moest toegeven dat het er zeer weinig waren.
Een krant is het al lang niet meer, ondertussen is de krant uitgegroeid tot een volwaardig magazine. Interviews, boeiende essays, recensies over pas gepubliceerde dichtbundels. Dat is samengevat het doel dat werd gesteld. Even de redactie situeren om na te kijken of er van dat promoten en populariseren erg veel in huis is gekomen.

REDACTIE
* Hoofdredacteur Willy Tibergien volgde onderwijs aan het Provinciaal Handels- en Taalinstituut te Gent en studeerde sociale pedagogiek in Nijmegen, Tilburg en Utrecht. Een leraar op de militaire school, waar Tibergien een officiersopleiding begon, maakte hem gevoelig voor “het schone geheim der poëzie”.
* Johan de Boose, redacteur, deed Slavische talen en Oost-Europakunde.
* Elke Brems, redactrice, Nederlandse Literatuurstudie.
* Jan van Coillie, redacteur, Germaanse filologie.
* Paul Demets, redacteur, Germaanse filologie en theaterwetenschappen.
* Remco Ekkers, redacteur, studeerde Nederlands en gaf van 1973 tot 1999 Nederlands en drama aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden.
* Stefaan Evenepoel, redacteur, Germaanse filologie, docent Nederlands aan de Hogeschool Gent.
* Kris Pint, redacteur, universiteit Gent, vakgroep Nederlandse literatuur, interesse literaire antropologie.
* Maarten De Pourcq, redacteur, Faculteit letteren, Literatuurwetenschap Leuven. Studeerde Grieks en Latijn en is verbonden als assistent aan de afdeling Griekse filologie. Dezelfde Maarten zit ook nog in de adviescommissie poëzie en essay van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Over inteelt gesproken! In diezelfde adviescommissie zitten Kurt De Boodt (Germaanse filologie), Carl De Strycker (Vakgroep Nederlandse literatuur, universiteit Gent – zie ook Kris Pint) en Patrick Lateur (Klassieke filologie, Leuven).

NIET MEER TE LEZEN?
Als je in een fabriek als burgerlijk ingenieur wordt aangenomen, lijkt het me logisch dat je een diploma kunt voorleggen, een huis bouw je niet zonder architect en een kwakzalver zal nooit een dokter kunnen vervangen (alhoewel?), maar als poëzie een zaak van academici wordt of is, lijkt het me dat men een doodlopende straat insloeg waar men bezig is zich dood te analyseren en dat men hierdoor afstevent op wat het ergste is dat poëzie kan overkomen: niet meer gelezen worden.
Toen Marc Pairon een subsidieaanvraag als test naar het VFL stuurde, werd die afgewezen, zoals hij had verwacht. Een van de gronden waarop: zijn poëzie zou niet uitgegeven zijn bij een erkende uitgever. De adviescommissie blijkt ook nog niet te kunnen lezen, want de Stichting Charles Catteau is een door de Vlaamse Uitgeversvereniging erkende uitgever.
De ‘zuster’ organisatie Stichting Lezen, die zich bezighoudt met het samenstellen van de lezingenlijst – waarbij inrichters van literaire evenementen auteurs gesubsidieerd kunnen laten optreden – weigerde hem ook een plaatsje op hun lijst. Het was Pairon niet te doen om de centen, maar om op die lijst te komen, zodat de inrichters van het bestaan van de mogelijkheid hem te vragen op de hoogte waren. Ondertussen doet hij zijn optredens gratis voor niks.

VAN KWAAD NAAR…
Toen ‘Hotel New Flanders. 60 jaar Vlaamse poëzie’ (HNF) bij het Poëziecentrum verscheen onder redactie van Dirk van Bastelaere (studeerde enige tijd Germaanse taalkunde in Leuven) die met zijn enige leesbare dichtbundel ‘Vijf jaar' (Soethoudt,1984) het beste literair debuut in de wacht sleepte, Erwin Jans (Germaanse filologie en theaterwetenschappen), auteur van het onleesbare boek ‘Interculturele intoxicaties’ over de in aanbouw zijnde multiculturele (ik hoor liever multi-etnische) samenleving en Patrick Peeters (die zich aan de inteelt bezondigde door kanttekeningen te maken bij een gedicht van Dirk van Bastelaere) die werkt voor een wetenschappelijke uitgeverij, werd nogmaals bewezen dat men ver van de massa moet staan om te worden opgenomen, liefst zo ver mogelijk.
Als men het voorbeeld neemt van de dichter die de bijnaam ‘de Pieter Aspe van de poëzie’ van een boekhandelaar meekreeg, met name Marc Pairon, kan men duidelijk zien wat er aan de hand is. In 1981 schreef Marc in zijn bundel ‘Splinters’ (Soethoudt) opgenomen in H.N.F:

KUNST BAART OGEN

Laat de kunst der dorsten,
overgaaf in vrank jolijt.
Epos in het jus der worsten,
herinnering uit kindertijd.

Gouden pen is overleven,
kastelen op het witte doek.
Aroma kwistig weggegeven,
droombarak in sprookjesboek.

Wazig oog voor wederkeren,
balen steen lijk honingbrij,
klaargekruid om te verteren.
Hoedje af die schepping zij.

IK BEGRIJP HET NIET
Toen ik Pairon confronteerde met zijn eigen tekst, stond hij me uitdagend aan te kijken en zei dat het toch simpel was. Ik drong aan en toen vertelde hij me dat hij er ook niets van begreep. Dat hij eigenlijk na het lezen van die – zijn eigen - tekst begrepen had dat poëzie een andere weg op moest en dat hij na bijna 30 jaar de pen opnieuw ter hand nam. Daaruit vloeiden de vier pamfletten voort, ‘Mijn huis is waar mijn Stella staat’, ‘Jij bent mijn energie’, ‘Praten werkt’ en ‘Geluk zit soms in een klein koekje’. Deze vier bundels werden verkocht aan 2 euro en er gingen meer dan 9.000 exemplaren over de toonbank. Poëzie die door de redactie van Poëziekrant werd en wordt doodgezwegen, die door Gwij Mandelinck werd uitgespuwd en door Ramses Nasr tenenkrullende poëzie werd genoemd, maar die met Sint-Valentijn 2009 in maar liefst duizend x vier exemplaren werd uitgedeeld in het Poëziecentrum (uitgever van de Poëziekrant).

VOLHARDEN IN DE BOOSHEID
Ook zijn bundel ‘Ontbijt op Bed’ – verkoopprijs, gebonden 10 euro, ondertussen aan zijn vijfde druk - waaruit (ik citeer):

WEERZIEN

Ik heb mijn hart gezien.
Het was groter
dan dat ik het
me voorstelde.

‘Goedenavond’ zei het.
‘Blij u weer te zien.’
En ik gaf het
mijn doktersbriefje.
Als verantwoording
voor mijn afwezigheid.

en zijn bundel ‘Franse zoenen’ – verkoopprijs, gebonden 10 euro ondertussen aan zijn vijfde druk - waaruit (ik citeer):

WEEMOED

Als het water
naar de zee waait,
wil ik het
tijdig tegenhouden.
Omdat zielenleed
nodig is
om van vreugde te genieten.

Laat me drinken
op niets te vieren te hebben.
Het mag een goede wijn zijn.
Droog, maar nat genoeg
voor weemoed.

zijn tot nu toe niet aan bod gekomen, terwijl heel wat internetverkeer de loftrompet stak over deze laatste twee bundels, maar misschien waren die liefhebbers wel geen academici. De redactie van de Poëziekrant volhardt in de boosheid, ze schreven ook niets over ‘Litanie’ – een uitgave van het Poëziecentrum, waarin Pairon een ode opnam aan zijn grote held Nic van Bruggen p.p. wiens eigen ‘Litanie’ ook in deze duobundel is opgenomen, en die een vooraf meekreeg van Lukas De Vos die vijftien jaar doceerde aan diverse universiteiten.
Uit Litanie:

XI
(111 - 121)
Ik zal verkrampen. Sidderen. Zweten.
Me verhangen. Sterven van gebrek.
Kronkelen. Afzien. Janken. Stuiteren.
Me verwoesten. Me pijnigen. Me geselen.
Verstommen. Vrezen. Trillen. Me folteren.
Me vernietigen. Me vernielen. Te gronde
richten. Me stenigen. Brullen. Krijsen.
Me kwellen. Sterven. Leeglopen. Tieren.
Kortademig zijn. Me vernederen. Een
aanfluiting zijn. In het oogverblindende.
Van je aanschijn.

Laat ik nog een gedicht citeren uit ‘Top 50. Intiemste liefdesverzen’, (paperback 3 euro):

EEN GENERATIE DUREN

Het zal een generatie duren
voor ik het meeste
van je vergeten ben.
Ik heb dat uitgerekend,
met voor elke herinnering
een maand.
Dat komt dan ongeveer
op het saldo van een leven uit.


Lang zal ik kunnen nagenieten.
Over het kort en bondig.
Over het had niet mogen zijn.

Het woord in aan de bevolking! Misschien kunnen we het voorstel om aan te stippen op je belastingsbrief welke godsdienst je wil steunen, verder doortrekken naar de naam van de dichter die je wil steunen!

INGEZONDEN BRIEF

In één van de albums van 'Guus Slim' (Maurice Tillieux 1921-1978) is inspecteur Spek, tijdens een wilde achtervolging van Vlinder op het dek van een cruiseschip, in botsing gekomen met een gezette passagier van middelbare leeftijd. In de verwarring die daarop volgt ontsnapt Vlinder en wordt Spek door verontwaardigde passagiers naar de kapitein van het schip gesleurd.

De echtgenote van het slachtoffer, al even omvangrijk als haar puffende wederhelft, bijt de kapitein toe, met een beschuldigende vinger naar Spek:
"Hang 'm op aan de bovenbramsteng!"

De kapitein, diplomatisch:
"Die hebben we niet meer, mevrouwtje."

Waarop de dame, met een woedende blik op de arme Spek:
"Koop er dan één! Het loont de moeite!"

Dat dacht ik ook spontaan, bij het zien van deze krantentitel...

Advocaat Jef Vermassen doorbrak 'de mythe van het materieel bewijs'
'Alleen blijdschap en trots blijven over'
Nu "de mythe van het materieel bewijs" met blijdschap en trots doorbroken is, kunnen we opnieuw overgaan tot heksenprocessen zoals tijdens de inquisitie of het McCarthyisme. We gaan er op vooruit, in de 21ste eeuw.

OVER EEN POLITIEKE RELIGIE

Boekhandel De Zondvloed (de mooiste van Vlaanderen) in Mechelen zat vrijdagavond afgeladen vol voor de voorstelling van het boek DE ISLAM. KRITISCHE ESSAYS. OVER EEN POLITIEKE RELGIE (Uitgeverij ASP). Johan, de eigenaar, heette ons welkom en vertelde erbij dat hij wel al wat oppositie had gekregen tegen deze voorstelling van sommige van zijn klanten, maar dat een boekhandelaar zeker moet zorgen dat de vrijheid van het woord wordt gerespecteerd.
Frans Boenders (voormalig BRT 3 man) hield een gesofisticeerd inleidend woord dat een gewone sterveling als een formule 1 auto naar buiten zou jagen, maar iedereen bleef zitten, met uitzondering van die ene die waarschijnlijk in zijn broek scheet van zoveel moeilijke woorden en Latijnse tussenwerpsels.
Vervolgens kwam Mia Doornaert die er uitdrukkelijk op wees dat ze van katholieken huize kwam en is, maar vervolgens zo maar voor de vuist weg de meest zinnige dingen vertelde over een onmogelijk samenleven met de islam, ook met de gematigde, want die houden hun mond stevig dicht. Ze stelde de vraag - waarschijnlijk rethorisch bedoeld - of wij ook geen bommen moesten gaan gooien (wij, hiermee bedoelde ze niet alleen de katholieken, maar iedereen die tegen deze oorlogszuchtige, politieke godsdienst is). In haar voorstel om het woordje multicultureel niet meer te gebruiken, maar wel multi-etnisch wanneer we over een gemengde samenleving praten, kon ik me wel vinden. Ze zei dit laatste omdat ze tijdens het WK voetbal, waarbij de Fransen wereldkampioen werden, hoorde zeggen dat deze multiculturele ploeg het toch maar had gefikst. Neen deze multi-etnische ploeg had het gefikst omdat ze volgens de internationale regels van het voetbal hadden gespeeld, en daarna trok ze deze vergelijking verder door naar een natie. Vervolgens hoopte ze dat het boek recenties zou krijgen, maar ze wanhoopte er een beetje voor, omdat de toonaangevende media meestal wel erg links zijn geörienteerd en dat doodzwijgen een tacktiek is die zeer dikwijls door hen wordt toegepast.
Sam van Rooy, medesamensteller en redacteur, bedankte vervolgens erg stuntelig, maar dat werd dan weer goedgemaakt door vader Wim die rad en voor de vuist nog wat wijsheden debiteerde. Deze regenachtige (storm verdomme) avond was een pretje om bij te wonen, alleen de rit heen en terug was hels.
Ik heb natuurlijk nog geen tijd gehad om alle bijdragen door te nemen, 784 pagina's lees je nu eenmaal niet uit in één weekend, maar de bijdragen die ik wel las zoals 'De zelfislamisering van Europa' van Jos De Man, 'Islam, afvalligheid en mensenrechten' van Michel Hegener en 'Het islamitische denken over vrouwen houdt de beschaving tegen' van Nahid Selim, bevestigt mij in mijn stelling dat waar zelfs de gedachten niet meer vrij zijn, géén uitvindingen worden gedaan en er dus ook geen vooruitgang mogelijk is.

FRANKFURTER BUCHMESSE

Terwijl iemand van het Vlaamse Fonds voor de Letteren aan de hand van televisiebeelden probeerde uit te leggen waar Vlaanderen zich precies situeert, werd het lekkers voor de receptie aangedragen door een Duits traiteur, met daarop allemaal Belgische vlaggetjes.Tja...