BELGISCHE FILMS OP HET BIFFF

Het BIFFF (BRUSSELS INTERNATIONAAL FESTIVAL VAN DE FANTASTISCHE FILM) viert van 5 tot 14 april zijn dertigste verjaardag. Ook 17 jaar Workshop “Fantastisch Brussel” zijn inbegrepen, dat is het filmlaboratorium voor de cineasten van morgen. Al 17 jaar lang wordt er geprobeerd de studenten van de Brusselse filmscholen te indoctrineren met het virus. Onder begeleiding van jonge en oude buitenlandse genremeesters zoals Freddie Francis, Lewis Gilbert, Stuart Gordon, Nick Willing en Bernard Rose sloofden enkele generaties zich uit om in zo realistisch mogelijke productieomstandigheden te leren hoe je bijvoorbeeld een mummie onthoofd, een geloofwaardige vampier neerzet of het einde van de wereld creëert met een microbudget. Bekende namen zoals Pieter Van Hees (Linkeroever), Hans Van Nuffel (Adem) en Gust Van Den Berghe (Blue Bird) zetten hun allereerste stappen in de filmwereld tijdens de workshop van het BIFFF. We krijgen de gelegenheid om hun exploten terug te zien in een bijzonder intrigerende retrospectieve van het beste uit 16 jaar Fantastisch Brussel!

BELGISCHE FILMS TE ZIEN OP HET BIFFF


The Incident (2011) – Alexandre Courtes (France/Belgium)
Friends are working together in a psychiatric hospital, but when a storm rises the patients get their say.
The Incident, directed by Alexandre Courtes (responsible for videoclips of The White Stripes, U2 and Jamiroquai), takes the prison riot movie to a whole new and intensly scary level. Its première caused quite a fuss when two members of the audience fainted during its screening at the Torronto International Film Festival and had to be escorted out by medics. It’s an esthetically impeccable horror shocker, edited by Baxter (The Hills have Eyes, Piranha, High Tension) and a Belgian co-production. If you want to know what it feels like to be locked in with a bunch of dangerous psychopaths in an asylum without a way out and in the middle of a violent thunder storm to top it off, then The Incident might be your mentally deranged cup of tea !



Carré Blanc (2011) – Jean-Baptiste Leonetti (France/Belgium)
Philippe plays a game to achieve more power in a world where everything is determined by the caste system. Philippe’s wife however wants him to return to reality.
The French-Belgian co-production Carré Blanc is one of the most impressive views of a dystopian future we’ve seen in years This brilliant first feature by Jean-Baptiste Leonetti, with influences by Orwell, Huxley, Kafka and Tarkovsky, takes us to a hard and soulless society that is dominated by gigantic, anonymous corporations. Leonetti wraps up his nightmarish vision in astonishingly beautiful back and white cinematography, seamless editing and superb performances by Sami Bouajila (Days of Glory, Omar Killed Me) and Julie Gayet (Sélect Hotel, My Best Friend) as the doomed couple Philippe and Marie.



Rabid Grannies (1988) – Emmanuel Kervyn (Belgium/France/The Netherlands)
When the grannies receive an evil gift from their devil-worshipping nephew, the happy family gathering is about to change.
Two elderly sisters invite their wonderful nieces and nephews to a dinner party in celebration of the sisters' upcoming birthdays. The one nephew who is not invited is the ostracized black sheep of the family whose devil-worshipping activities have resulted in his being removed from the sisters' inheritance. The rest of the guests are merely putting in time; they're really just waiting for their aunts to kick the bucket, leaving them amply endowed via their respective inheritances. But, the nephew sends a party gift that turns the scene into a frolic of the macabre: the aunts turn cannibal and eat up all their guests! This film's definitely not for the squeamish.


Calvaire (2004)– Fabrice Du Weltz (Belgium/France/Luxembourg)
A traveling entertainer falls prey to a disturbed recluse in director Fabrice Du Welz's twisted, slow-burn riff on Deliverance and The Texas Chainsaw Massacre. Having finished his latest performance at a remote retirement home, wandering singer Marc Stevens (Laurent Lucas) packs his gear into his van and sets out towards his next gig. Unfortunately for Marc, the fog-shrouded roads of rural France are more treacherous than he ever anticipated. When his van breaks down in the middle of the night and a skittish local promises to lead him to a nearby inn owned by the eccentric recluse Paul Bartel (Jackie Berroyer), it appears that luck may be on Marc's side and he will be back on the road with the light of the morning sun. This isn't your average bed and breakfast, though, and Bartel certainly isn't the kindly innkeeper he initially appears to be. When Marc's van is set aflame and his increasingly menacing host makes a most disturbing claim, the soft-spoken singer will be forced to fight for his life against not only Bartel, but an entire village of deeply disturbed woodsmen.


Taxandria (1994) – Raoul Servais (Belgium/Germany/France)
This European produced animation/live-action fairy tale will appeal to both children and adults. The frequently surrealistic work took 15 years to make and cost $15 million. It is the tale of young Prince Jan, who has been sent to a quiet coastal resort to study for his final exams, but instead Jan spends most his time with his new friend the lighthouse keeper. Jan ignores the warnings of the locals who claim that the loony lighthouse man eats sea gulls for breakfast. Maybe he is crazy, but this does not prevent the prince from entering the keeper's dream-land Taxandria, a phantasmagorical place devoid of time, memory, and progress. The land is ruled by a two-headed prince and his policemen who insure that everyone there lives in the Present (it is illegal to discuss the past or future). While at first, Taxandria seems a magical, wonderful place, Jan soon sees the darker sides of this strange world. The people are not happy living only in the present; it is repressive. Soon he sees that many suffer from extreme paranoia. One young man, Aime, seems to be a catalyst for change in Taxandria as he is obsessed with learning about the country's past. Later Jan falls in love with Ailee who is trying to free herself from the paradisiacal confines of the Garden of Mirth, where women are kept away from men

VAN EEN CORRESPONDENT

Hedendaagse journalistiek. Ik stel voor onze reporter Marc Klifman tegen de muur te zetten en vervolgens langzaam te laten verpletteren door een bus joelende kinderen.


http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GJ93NKA5G


Deze trieste gebeurtenis heeft weer eens het beste in de 21ste-eeuwse journalistiek naar boven gebracht. Eén van de hoogtepunten vond ik persoonlijk de mededeling (door meer dan één medium gebracht) dat hun respectieve reporters ter plaatse bleven en daar "op verder nieuws" wachtten.

Verder nieuws?... Welk verder nieuws?... Een verrijzenis of zo? Ik weet wel dat het daarvoor stilaan de tijd van het jaar is, maar toch schat ik de kans niet erg hoog in. Welk "verder nieuws" was er dan te verwachten? Het overlijden van een comapatiëntje? Ja, daarvoor moet je een reporter in Zwitserland houden, dat spreekt. Bij voorkeur in een viersterren-hotel. Of wanhopige ouders die ter plekke arriveren, misschien? Nog zo een soort "nieuws" dat kijk- of verkoopcijfers geheid de hoogte injaagt in deze Nieuwe Renaissance waarin we leven.

Enfin. De grenzen van de slechte smaak, van de incompetentie, de domheid en de eigendunk zijn weer eens grondig verlegd.

DRIE GANGEN MENU

Een klik op de afbeelding en je kan ze beter zien.

DE HORDELOPER JOHN VERMEULEN

Als je ‘Homo Solus: memoires van een seriële monogaam’ van John Vermeulen (Toneelfonds J. Janssens,Antwerpen) leest, vragen diegenen die hem hebben ‘gekend’ zich wel eens af of ze hem echt wel kenden. Vervang dat ‘seriële’ alvast door ‘getormenteerde’. Op 261 pagina’s doet John ons zijn seksuele voorkeuren kennen, zijn onmacht om samen te leven, zijn liefde voor de zee en de eenzaamheid die je al dan niet ervaart als solozeiler. Hij is steeds op zoek naar die vrouw die hem de tirannie van zijn moeder kan doen vergeten, de moeder die hij wilde vermoorden om er zeker van te zijn dat ze zijn leven niet verder zou verpesten. Zijn moeder die regelmatig van partner wisselde en John opzadelde met dezelfde drang naar variatie en de vraag wie wel zijn vader was. Hij, John (1941), beweerde meestal dat hij de zoon van een Engelse piloot was, maar als je het jaartal van zijn geboorte bekijkt, kom je algauw tot de vaststelling dat zijn moeder eerder bevlogen was door een Duitse vliegenier. Langs vechtscheidingen, kaalgeschoren vagina’s, hitsige wijven, liefjes die aan de grond zitten en dat oplossen door mannen te ontvangen, fotomodellen en pornoactrices, leren we dat John zijn eerste seksuele ervaring had toen hij vier jaar was. Hij was er dus vroeg bij. Maar diegenen die hadden gedacht dat ‘Homo Solus’ meer inzicht zou geven in de auteur Vermeulen komen bedrogen uit, misschien dat zijn verhalen voor Playboy en Ché dit als achtergrond hadden, maar dit boek staat volkomen los van de auteur van ‘De ekster op de galg’ en ‘De tuin der lusten’.

Je krijgt zelfs meer inzicht in de auteur in het uitgebreid nawoord van Danny De Laet ‘John Vermeulen, de hordenloper (foei Danny, horde (s en n) die van ons wegliep’, ook afzonderlijk verkrijgbaar met een wat mij een haast volledige bibliografie lijkt en eveneens uitgegeven door Toneelfonds J. Janssens - Antwerpen.

EEN LANG STUK OVER DE MONOLOOG SOLDAAT PEACEFUL

MICHAEL MORPURGO




Wat heeft de Engelse auteur Michael Morpurgo (5/10/1943) eigenlijk te maken met de Eerste Wereldoorlog? Is hij een afstammeling van een van die vele Engelsen die hun leven gaven voor ‘poor little Belgium’? Inderdaad! Hij is een nazaat van Emile Leon Cammaerts, een in dichterlijke middens hoog aangeslagen Belgische poëet, die eveneens biograaf was van koning Albert met zijn boek ‘Albert of Belgium, defender of right’(1935). Hij schreef ook ‘Carillon’, een gedicht over het moedige en gemartelde België, waarop de beroemde Engelse componist Edward Elgar muziek zette, en dat in december 1914 in Londen voor het eerst werd uitgevoerd, waarbij de tekst werd gelezen door de beroemde Shakespeare-actrice en tegelijkertijd de echtgenote van Cammaerts, Tita Brand, die ook voor de Engelse vertaling uit het Frans tekende.Uit dit huwelijk sproten enkele kinderen. De oudste was Francis Cammaerts (1916), die zich bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog als gewetensbezwaarde liet registreren. Maar toen zijn broer, die diende bij de RAF, sneuvelde, veranderde hij van mening en werd ingelijfd bij de Special Operations Executive (SOE) in juli 1942. Hij werd naar Frankrijk gezonden en organiseerde daar mede het Geheime Leger. Tegen de tijd dat de landing moest plaatsgrijpen, had hij 10.000 mannen en vrouwen onder zijn bevel. Op 11 augustus 1944 werd hij gearresteerd, samen met zijn voornaamste helper. Maar dankzij een andere Engelse agente werd hij na heel wat moeilijkheden vrijgelaten tegen betaling van twee miljoen francs (en ook met de bedreiging dat de liaison-officier tussen de Franse prefectuur en Gestapo zou worden gedood door het verzet).
En dan is er de dochter Kippe Cammaerts (1918), die later de moeder zou worden van Michael Morpurgo. Haar vader gaf haar de naam Kippe mee, omdat ze geboren werd kort nadat het Belgische leger voor het eerst de Duitsers had verslagen in een gevecht bij de Kippe, een gehucht van Merkem, op 17 april 1918.
Met zo’n voorouders kan het niet anders dat Morpurgo gegrepen is door het virus van de oorlog, maar meer nog door hetgeen die teweeg kan brengen, en dat hij boeken schrijft die een aanklacht tegen die oorlog en zijn gevolgen vormen. Dat deed hij in ‘Oorlogspaard’, waarin een paard herinneringen ophaalt aan de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, nu tot een schitterende film gemaakt. Ook is er ‘Het allermooiste kerstgeschenk’ met de beroemde voetbalmatch Kerstmis 1914 als onderwerp. In ‘Toro!Toro!’ schrijft hij over de Spaanse Burgeroorlog, in ‘Als de zwaluwen uitvliegen’ over de landmijnen in Afrika, en ‘Het verbluffende verhaal van Adolphus Tips’ handelt over de repetities voor de landing in Normandië die aan de Engelse kust een hele volksverhuizing teweegbrachten.
Maar in zijn ‘Soldaat Peaceful’ toont hij zich een ware meester in het genre. Morpurgo liet zich voor de titel inspireren door een naam op een graf aan de Somme. Zijn bedoeling was het falen van de Britse regering aan de kaak te stellen die tot heden ten dage voortgaat, dit inzake de weigering om postuum gratie te verlenen aan die soldaten die werden gefusilleerd wegens lafheid in de Eerste Wereldoorlog, terwijl nu algemeen is aanvaard dat het hier om shellshock (oorlogsneurose) en andere neuroses gaat. Frankrijk en Nieuw-Zeeland heeft hen al pardon verleend. In ‘Paths of Glory’ heeft Stanley Kubrick zich al in 1957 laten inspireren door de roman van Humphrey Cobb, dat eveneens een geval van zogenaamde lafheid tot onderwerp heeft.
De Engelse theaterwereld had al snel begrepen dat ze dit verhaal moesten brengen, zodat de beleidsmakers het zouden zien, want Michael Morpurgo wordt nu eenmaal gezien als “maar een jeugdauteur” en die wordt dus niet gelezen door de beleidsmakers, als die al lezen. Het Britse publiek ging en gaat echter en masse kijken naar de monoloog die Simon Reade ervan maakte. Hij maakte ook het luisterspel dat als Saturday Play op BBC radio 4 werd uitgezonden (4/2/2012).
Maar ook auteur Morpurgo heeft zijn eigen show over de twee broers, waarin Tommo Peaceful terugkijkt op zijn leven gedurende een lange nacht aan het Ieperse front. Met liederen uit WO1 gezongen door Coope, Boyes en Simpson – een Engels a capella trio dat roots muziek brengt - en evocatief voorlezen van Morpurgo wordt 1 uur en 15 minuten van protest gevuld.
Het was haast zeker dat deze monoloog, spelend in Vlaanderen tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook de Vlaamse theaters zou halen. Paljas producties, een professioneel reizend theatergezelschap gesticht door Gerd de Ley, kreeg met hoofdrolvertolker Erik Burke een nieuwe ster in huis.

Erik Burke
FOTO: ERIK WILLAME

Het stuk volgens de folder: Soldaat Peaceful wil niet vergeten. Hij werd tijdens de Grote Oorlog gerekruteerd om als veel te jonge soldaat in Vlaanderen te gaan vechten tegen het Duitse leger. Jaren later neemt hij ons mee in een spel van herinnering en tijd over zijn onverwerkte verleden. Hij vertelt ons over zijn gelukkige jeugdjaren op het Britse platteland, de opwindende avonturen met Molly en Dikke John, zijn liefde voor Ma en voor zijn grote broer en voorbeeld, Charlie. Dit alles wordt echter overschaduwd door de vroege dood van zijn vader. Uiteindelijk moeten de warme herinneringen plaatsmaken voor de brutaliteit van de oorlog, die hem genadeloos de loopgraven injaagt en hem confronteert met de even gruwelijke, als onbegrijpelijke oorlogslogica.
Het stuk volgens mij: als je maar eenmaal per jaar naar het theater gaat, ga dan naar ‘Soldaat Peaceful’ een sober maar prachtig stuk in een sobere regie van Ron Cornet en met een krachttoer van acteur Erik Burke. Binnenkort in een zaal bij u in de buurt!

IETS MET CIJFERS

Een vriend van mij heeft 52 jaar gewerkt en heeft nu een samengesteld gezinspensioen, deels zelfstandige (dat ten eeuwigen dage hetzelfde blijft), deels loontrekkende (dat altijd iets te weinig wordt opgetrokken). Drie jaar geleden trok hij afgerond 1.200 €. Nu werd er enkele dagen geleden gezegd dat het leven de laatste drie jaar ongeveer 30% duurder is geworden, dus zou de logische conclusie zijn dat zijn gezinspensioen afgerond 1.560 € werd. Neen hoor, dat is nu afgerond 1.400 euro. Met een eenvoudige regel van drie kun je dan berekenen dat hij er 13,3334 % is op achteruitgegaan. Nog een beetje en half België is aan de bedelstaf.

GELEZEN OP DE REDACTIE

Een orthodoxe jood die vorig jaar in het Nederlandse Rijswijk een boete kreeg van 150 euro omdat hij geen identiteitspapieren bij zich had, hoeft die boete niet te betalen. Volgens de rechter in Den Haag gaat de religieuze plicht voor op de wet.

De man kon zich op zaterdag 8 oktober in Rijswijk niet identificeren, omdat hij volgens zijn geloof op sabbat buiten de deur niets bij zich mag dragen. Hij kreeg een boete van 150 euro opgelegd.

De kantonrechter in Den Haag heeft de man nu vrijgesteld van vervolging. Hij vindt dat de religieuze plicht zwaarder weegt dan de plicht om te voldoen aan de wettelijke voorschriften in Nederland.

De uitspraak kan grote gevolgen hebben voor andere religies. Het is onduidelijk of justitie tegen de uitspraak in beroep gaat.

SLECHTS?

Als ik lees en hoor dat een auto slechts 9.999 euro kost, vertaal ik dat onmiddellijk naar 403.358,66 ex-Belgische franken en dan weet ik dat de meeste mensen ook nog zo denken, en gelijk hebben ze. Als je weet dat slechts betekent "niet meer dan" staat me het kotsen zeer nabij. Als je radioreclame hoort die spreekt van een minzame 6,95 euro (280,36 ex-Belgische franken)voor een prul, bedenk ik dat prullen vroeger voor ten hoogste 1 euro (40,3399 ex BF) werden verkocht. Als je de tv-serie "The Pillars of the Earth" voor maar slechts 24,95 euro kunt kopen dan is dat nog 1.006,48 ex-Belgische franken en ik herinner me een tijd dat we over zoveel geld erg moeilijk deden, want wie 1.000 frank in zijn portefeuille had zitten, voelde zich rijk.
Wanneer ik echter het povere bedragje zie dat ik - en vele anderen - als gezinspensioen krijg dan weet je wat slechts kan betekenen: niet meer dan!

DIT NOEMEN ZE NIEUWS!

© photo news
Deze foto gaat momenteel de wereld rond: de badkuip waarin Whitney Houston om het leven kwam. Het beeld werd volgens TMZ.com genomen vlak nadat de hulpdiensten het levenloze lichaam van de zangeres uit de badkamer hadden gehaald.

Het teiltje in het bad is een sausschaaltje dat Whitney naar verluidt gebruikte om de olijfolie in te doen waarmee ze haar huid zacht hield. De handdoek op de bodem van het bad droeg ze om haar hoofd om haar kapsel droog te houden.

ZEG WEVERKE WILDE GIJ DANSEN

Het Nieuwsblad schrijft vandaag: 'Als Open VLD interesse heeft in de stadslijst en iemand als Annemie Turtelboom aanbrengt als lijsttrekker, ligt het voor de hand dat zij de tweede plaats krijgt op de lijst.' Dat was de meest opmerkelijke uitspraak op de nieuwjaarsreceptie van SP.A woensdagavond en kwam uit de mond van plaatselijk voorzitter en schepen Guy Lauwers. 'Daar bestaat zelfs geen discussie over', voegde hij eraan toe. Het is al langer duidelijk dat SP.A er Open VLD graag bij zou hebben om zo de gemeenteraadsverkiezingen te winnen en burgemeester Patrick Janssens zes jaar langer in het zadel te houden. Maar een tweede plaats aanbieden achter Janssens, nee, zo ver waren ze nog niet gegaan.

Steeds meer blijkt de angst van de SP.A dat hen een flinke ranseling staat op te wachten en dat niet alleen in Antwerpen.

VOETBAL IS OORLOG

74 doden na een voetbalmatch. Feyenoord en Ajax fans moeten eens diep in hun hart kijken, dit zullen ze nooit kunnen evenaren.

NIELSKE! NIELSKE! NIELSKE!

Niels startte zondag zoals hij altijd start als hij goed is. Achter hem reden enkele buitenlanders en enkele Vlamingen die het vertikten de achtervolging op Niels in te zetten totdat ze alle buitenlanders hadden losgereden. Dat erkende Niels ook in de Laatste Show. Nu doet zijn manager een beetje gek, heeft hij de centen misschien nodig? In ieder geval komen er kwade dagen aan voor Nielske, boegeroep is daar het minste van, maar ik ben er haast zeker van dat zijn regenboogtrui hem geen geluk zal brengen, want er zal toevallig voor hem worden gevallen, er zal... ik moet er niet aan denken, maar om een koers te winnen zal hij waarschijnlijk nog een jaartje moeten wachten. Ik herinner me een ander wereldkampioenschap waar iemand de gedoodverfde winnaar klopte in de sprint en voor de rest van het jaar beter thuis had kunnen blijven. Misschien is het aan de andere zes om een tegenzet te doen, "waar Nielske aan het vertrek is komen wij niet". Eens zien hoelang zijn manager op het prijzengeld blijft zitten.

POËZIE WORDT NOG WEL GELEZEN MAAR TWEEDEHANDS GEKOCHT

JAN CAMPERT

Gisteren zat ik bij mijn vriend Christian David Rom - C.D.ROM dus - en het gesprek kwam op poëzie. Nu is Chris bijna de helft van zijn leven boekhandelaar geweest, meer dan de helft lezer en koper van boeken, maar de laatste jaren (pensioen) doet hij wat betreft boeken aan recycling. "Wat je allemaal kunt vinden, man, je weet niet wat je ziet!" In de Oxfam winkel voor tweedehands boeken vindt de poëzie goed aftrek, evenals bij de verkopers van antiquarische boeken en de kringloopwinkels. Je vindt er Slauerhoff, Achterberg, Burssens, Campert, Gezelle, Gorter, Kloos, Du Perron, Roland Holst en natuurlijk ook de hedendaagse dichters. Het verschil echter is de prijs, je betaalt enkele euro's. Ligt daar misschien de wortel van de poëzieziekte, is poëzie gewoon te duur? Je betaalt al snel 12.50 € voor een bundeltje van 48 pagina's, waar ongeveer 40 gedichten in staan. Neem nu de bundel van de veelgelezen en meermaals bekroonde Menno Wigman "Zwart als kaviaar", 49 pagina's, prijs bij Bol.com 19.95, gewicht 72gr, ik weet niet wat kaviaar kost, maar de bundel lijkt me in ieder geval even duur per gram. Natuurlijk is er de economische wet hoe kleiner de oplage hoe duurder een boek wordt, maar als de uitgever nu eens een groter risico neemt en gewoon de oplage verhoogt zodat de prijs lager kan worden gehouden, de poëzie zou er in ieder geval bij gebaat zijn.

ROKEN?

Als de anti-tabaksliga zijn zin krijgt dan zou het wel eens kunnen dat je in een huurhuis, huurflat enz niet meer mag roken. Ja, ja, we hebben een hele tijd moeten wachten op de afschaffing van de bordjes 'Défendu aux Nord-Africains', voor wanneer zijn er de bordjes 'Défendu aux Fumeurs', dan kan het Centrum voor Gelijke kansen en Racisme bestrijding zich een nieuwe taak toemeten, want ook dit is discriminatie. Nog een tip voor de woordenboekenmakers, haal de woordjes tabak (voormalig geneesmiddel, nu genotsmiddel) en roken ook maar uit jullie kolommen, alsook cocaïne (opwekkend middel), wiet (eig. onkruid), heroïne (genotsmiddel), masturberen (daar wordt je blind van!) want je zou alzo jonge te ontvankelijke geesten op het verkeerde pad kunnen brengen.

MORGEN GEDICHTENDAG ZONDER GEDICHT?

Zonder dichter?
vrijdagochtend, 06.12 uur


Toen ik daarstraks wakker werd,
bedacht ik: dat jij zonder dichter zit.
Zonder minnaar, tot daar aan toe,
maar een vrouw als jij zonder dichter:
dat is toch godgeklaagd!

Zeg nu zelf: hoe kan je zonder mij
de ochtend lyrisch uit je ogen wrijven
en elke dag opnieuw het stilleven
van een betoverende vrouw verzinnen?
Wie zal beamen dat schoonheid
jou op het lijf geschreven is,
met je heupen uit palissander,
die hun jaarringen niet verraden?
Zeg nu zelf: alleen een dergelijke dichter
laat lippen de vleugels van vlinders zijn
en schrijft dat woorden fladderen,
als witte duiven
uit de hemel van jouw mond.


Toen ik daarstraks wakker werd,
bedacht ik:
hoe kan jij zonder mij
door mij gekust worden,
wanneer ik mijn vingers ontknoop
en je streel
met de rafels van nevel?


Zeg nu zelf:
wie kan er voorzichtiger van je houden
dan een dichter?





Uit ‘Dag- en nachtboek van een dichter’, Marc Pairon,
publicatie in voorbereiding.

TOMORROW HOLOCAUST DAY: INTERNATIONAL HOLOCAUST POSTER COMPETITION

A winning poster
by
Veronica Novakova

Veronica Novakova, a designer from the Czech Republic, chose to deal with the theme of children in the Holocaust. Her work portrays a traditional childhood punishment, recognizable and relatable to many people from their own childhood. Traditionally, to correct a child’s errant behavior, an adult will force the “naughty” child to write his misdeed over and over again, until he “learns his lesson.”
In this case, the misdeed is written by a child who is forced to denounce his friendship with a Jewish friend. Under anti-Jewish legislation adopted in Germany and other countries, Jews were ostracized from all spheres of daily life. The everyday contact they once enjoyed with their friends and neighbors became forbidden, turning Jews into pariahs. These restrictive laws were created by adults to enforce their own anti-semitic ideology. Children, in their innocence, could neither understand the ideology nor the hatred behind these laws which were forced on them from the adult world; for children, these laws meant that a beloved playmate inexplicably became untouchable, forbidden, and lost to them. Worse still, trying to maintain that friendship resulted in punishment. Veronica addresses the effect this enforced hatred takes on an innocent child in her poster. She shows us a punishment list in which a child is forced to denounce his friendship again and again. Beyond the hurtful words, the true feelings of the heartbroken writer are revealed in a very touching way – the list is splattered and blurred by tears.
(Source: The International School for Holocaust Studies).

APRÈS MARC PAIRON - MORGEN GEDICHTENDAG

De cijfers door boek.be prijsgegeven over de boekenverkoop in Vlaanderen in 2011 zijn alarmerend met de 1% stijging, terwijl de gemiddelde prijs van een boek met 2,8% is gestegen. Dramatischer is echter de daling van de poëzieverkoop. Op vijf jaar tijd is de omzet bijna gehalveerd. In 2011 is de omzet gedaald met 22,6%, gedichtendag ten spijt, Herman de Coninckprijs voor poëzie ten spijt, stadsdichters ten spijt. Nu worden er allerlei initiatieven uitgedokterd om de ziekte kunstmatig te genezen. Maar moeten we het niet in de eerste plaats bij de poëzie zelf gaan zoeken en bij de bevorderaars ervan. Wie ooit op deze blog mijn stuk "Een lang stuk over poëzie" las (26/10/2010) - met 2.356 hits tot nu het meest gelezen stuk - weet waar de poëzie aan lijdt. Als ik gisteravond Matthijs van Nieuwkerk aan Nico Dijkshoorn hoor vragen: Is Toon Hermans poëzie? en die daar volmondig op hoor antwoorden: Ja! dan zie je waar de poëzie bezig is in coma te raken. De poëzie zal uiteindelijk overlijden aan onverstaanbaarheid.
In Vlaanderen hadden we in 2009 en 2010 (nog lichtjes) Marc Pairon om de boel wat op te vrolijken, maar omdat Pairon zich nu met andere dingen bezighoudt zullen de cijfers nog meer dalen. Bernard Dewulf, Peter Holvoet-Hansen en Antwerpen Boekenstad ten spijt.

TOT ALTIJD

Gisteren de première gezien van TOT ALTIJD de nieuwste film van Nic Balthazar. Je zult er al wel over hebben gehoord, misschien wel tot in den treure, maar dat is niet erg, er kan niet genoeg over worden gesproken. Wel mijn Antwerpse ziel wil hem een Oscar zien winnen en daarbovenop nog alle andere filmprijzen die er maar zijn. Een moedige film, die ook de ziel van mijn nochtans nuchtere Westvlaamse echtgenote tot in het diepste raakte. GA DAT ZIEN GA DAT ZIEN GA DAT ZIEN!

EEN AMATEURISTISCH EN INFERIEUR FANZINE

Toen ik op 21 december 2011 een mail ontving van het Toneelfonds J. Janssens welke mij uitnodigde voor de proclamatie van de 1ste John Vermeulen Prijskamp voor het korte spannende verhaal per donderdag 12 januari 2012, was dat het eerste wat ik over deze prijskamp (prijsvraag zou beter zijn geweest) hoorde. De prijsvraag was uitgeschreven door ‘Serial Thriller: Tijdschrift voor misdaadliteratuur’ (zo staat het inderdaad op het omslag, binnenin staat dan weer voor en over) . Wat al wijst op de slordigheid die er wordt gehanteerd bij deze fanzine, want meer kun je dit ‘tijdschrift’ niet noemen, en de connotatie inferieur en amateuristisch is hier dan ook van toepassing. Een periodiek dus, maar nergens is de frequentie waarmee het verschijnt vermeld. Verschijnt het dus wanneer er genoeg geld in kas is om de drukker te betalen? Nu is het een publiek geheim dat de hoofdredactie in handen is van Danny De Laet en dat het daarom niet wordt vermeld, want hij heeft zich in de loop der jaren zoveel vijanden gemaakt dat niemand hem nog serieus neemt als mens. Over zijn teksten is de algemene opinie iets welwillender. Danny heeft heel wat scheldnamen klaar voor zijn vakbroeders en andere mensen, waaruit hun domheid moet blijken en zijn superioriteit: klootzak, stomme trut, stuk onbenul zijn er enkele van. Ik kon hem nog omzeilen bij het binnenkomen – ik behoor ook tot een categorie maar ik weet er de naam niet van, maar zal hem wel vernemen na publicatie van dit stuk - maar Mieke de Loof, bekroond met de Hercule Poirotprijs en de Diamanten Kogel, ligt bij Danny De Laet blijkbaar in het vakje domme trutten, want zo begroette hij haar en verdween dan van de scène zonder boe nog ba, zijn redactieleden aan hun lot overlatend, die zich later op de avond allemaal bij de aanwezigen gingen verontschuldigen voor het verdwijnen van hun Grote Leider. Een van lafheid getuigende daad, want hij durfde (en kon) zich blijkbaar niet verantwoorden voor de verschrikkelijk negatieve besprekingen die hij uit rancune aan haar had gewijd. (Uitleg zou ons te ver leiden). Nu het opgekomen publiek bekijken: Mieke de Loof dus en echtgenoot René, twee prijswinnaars, een vertegenwoordigde prijswinnaar, vijf of zes redactieleden (over enkele verder iets meer), Frank Van Dijck die een verhaal inzond en schrijver Paul Jacobs (die veel te laat kwam), iedereen al dan niet in gezelschap. Erg magertjes dus, maar begrijpelijk als niemand er ook maar iets van weet. Daarnaast waren er ook nog enkele mensen die gekomen waren voor de werkelijke held van de avond: John Vermeulen, waarvan twee nieuwe boeken te koop werden aangeboden – postuum omdat hij ongeneeslijk ziek en consequent tot het einde in 2009 uit het leven stapte. De thriller, die het begin van een nieuwe serie had moeten worden, ‘Kolonels en diamanten’ en het autobiografisch geïnspireerd verhaal ‘Homo Solus’.
De zichzelf thrillerauteur noemende Hubert Van Lier nam dan maar de honneurs waar om te wijzen op de nieuwe titels en de winnaars van de prijsvraag bekend te maken. (Vermits er geen persmap was blijf ik je de namen schuldig). Naast hem stond redactielid Dirk Biddeloo enkel te glimlachen en de prijzen uit te reiken, hij is auteur van enkele mislukte romans waar hij van beweert dat ze ironisch zijn. De prijzen waren drie zakken met boeken, thrillers en misdaadromans uiteraard. Vervolgens ging een ander redactielid rond met de drankjes: Willy Van Damme, gepensioneerd historicus en auteur van het mooi uitgegeven ‘Het geheim van Plantyn’ waar ik hier niets over ga zeggen, zoek dat zelf maar uit.
Ik denk dat dit de 1ste en laatste John Vermeulen Prijs is geweest en ik ben er niet rouwig om, de Serial Thriller is Johns naam niet waardig.

VAN WIE ZIJN DE TEKSTEN?

(illustratie Tholen W.B.- 1860/1931)

De Stichting Lezen (Vlaanderen) zond ons haar Nieuwjaarswensen 2012 in de vorm van een mooi vormgegeven (Kris Demey) affiche, met illustraties van Paul Verrept en met teksten over lezen. En het zijn deze teksten die vragen oproepen. Nergens wordt de auteur vermeld, zodat deze blijkbaar zijn/haar auteursrecht vrijgeeft, of zijn de teksten gebloemleesde citaten uit het werk van een of diverse auteurs? Iemand heeft zijn/haar werk niet goed gedaan...

WELKOM IN 2060

Enkele maanden geleden was er een stadsbeambte die aan een verzamelde groep mensen meedeelde dat 2060 ongeveer 200 nationaliteiten herbergt. Ik ben een bewoner van 2060 en in Antwerpen geboren. Er is dus niets mis met mijn Nederlands. Maar als ik de buurtmensen bevraag, zijn er heel wat die geen vermaledijd woord Nederlands kennen, sommigen enkele woordjes. Dat maakt dat ze geen Vlaamse kranten lezen, niet naar Belgische of Antwerpse zenders kijken en blijkbaar niet weten (of willen ze het niet weten?) dat er wordt gestaakt.
Dus donderdag stonden er even lustig als tevoren witte, groene, blauwe, gele en zwarte zakken aan de deur, met daarbij nog het grof vuil. Vrijdag zag je hier en daar dat sluikstorters er hadden van geprofiteerd om er nog wat bovenop te gooien. Nu, zaterdag, lag er nog wat meer rotzooi.
Op mijn zaterdagse wandeling door de stad heb ik nergens nog vuil zien staan, ik geef toe dat ik niet de hele stad doorkruiste, maar je stelt je toch vragen. Wil men 2060 nog dieper de dieperik in, doe dan zo verder!

TOERISME

Als je Dachau intikt op Google, krijg je uiteraard een hele rist websites, maar erg dicht vooraan vind je:

Duitsland.NL | Topattracties in Duitslandwww.duitsland.nl/site/topattracties.htmlIn cache - Vergelijkbaar
Dachau, Duitsland Een bezoek aan Dachau of een ander concentratiekamp is een emotionele ervaring, maar is desalniettemin een essentieel onderdeel van ...

Nou ja.

HIJ HAD GELIJK

De Antwerpse schepen voor Onderwijs, Robert Voorhamme, heeft zich geëxcuseerd voor zijn uitspraak dat het huidig onderwijssysteem "veel afval creërt". In een interview zei hij dat jongeren "vogels voor de kat zijn op de arbeidsmarkt, veroordeeld tot levenslange uitkeringen, en zo onze sociale zekerheid in het gedrang brengen". Hij reageerde hiermee op cijfers waaruit bleek dat meer dan de helft van de leerlingen in Antwerpen een leerachterstand hebben.
Nu vertelt een socialist eens de waarheid en gaat zich daarvoor dan nog verontschuldigen ook. In wat voor een wereld leven wij nu?

LAAT DE GEPENSIONEERDEN DE CRISIS BETALEN

Toen ik 5 jaar geleden (ik was 67) met pensioen ging, kon ik met de trein rijden voor de som van 3,20 € heen en weer, dat werd wat later opgetrokken naar 4,20 € en het werd uiteindelijk (hopelijk!) 5,20 €. De NMBS kwam niet toe, dus laten we het maar halen bij de 65plussers. Trouwens heel die regeling is knudde, want de oudjes (ik inbegrepen) moeten zich aan bepaalde uren houden, uren die de NMBS goed uitkomen, omdat ze minder druk zijn.
Als je de gezegende 65plus hebt bereikt wil het wel eens voorkomen dat je regelmatiger naar de dokter en het ziekenhuis moet. Oplossing daarvoor was natuurlijk een hospitalisatieverzekering. Die is in de loop der jaren wel heel wat gestegen, terwijl je niet eens meer een eenpersoonkamer mag opeisen, wat vroeger wel kon. Bij ziek zijn, horen medicijnen. Nogal wat onontbeerlijke medicijnen worden niet terugbetaald en voor een aantal andere is het remgeld gestegen.
En nu willen ze ook nog het gratis gebruik van de lijn afschaffen voor de 65plussers. Ik dacht dat deze regering het zou doen met besparingen, maar wie dat ooit heeft geloofd, gelooft ook nog in Sint-Niklaas, en sinds die geen kruis meer op zijn mijter heeft, mag die ook liegen.

GROENTEN UIT BALEN: DE FILM

Hiernaast zie je het omslag van de tweede druk van het boekje "Groenten uit Balen", dat in februari 1972 verscheen (oplage 500), nadat de eerste druk (1500ex) in januari 1972 met de slag was uitverkocht. Natuurlijk was de reden hiervoor dat deze ter gelegenheid van de première van het stuk in Balen (door het Brussels Kamertoneel) aan de werkelijke deelnemers van de staking werden verkocht. Tijdens de eerste voorstelling gingen de hoofden van de aanwezigen zeer dikwijls in de richting van hen die achter de namen Jan (Arnold Willems), Clara (Joanna Geldof), Germaine (Annelies Vaes), Luc (Johan van Lierde) en Opa (Jos Simons) verborgen zaten (het boekje is door hen gesigneerd). 1972 kenden de groenten in de originele rolbezetting de tv-première. In 1983 werd het door de toenmalige BRT op tv gebracht met een lichtjes gewijzigde rolverdeling. En nu, 40 jaar later, is er de film met Stany Crets, Tine Bertels, Evelien Bosmans, maar ook met een sterke bijrol van Koen De Bouw, een nog betere rol van Veerle Dobbelaere, de altijd goede Axel Daeseleire, een sublieme Lucas van den Eynden, kortom alles aan deze film is top, misschien is er voor hen die het toneelstuk in de loop van de laatste veertig jaar hebben gezien, en dat zijn er duizenden, wel één mankement aan deze film, hij mist de ingetogenheid van het toneel. Ga dat zien, ga dat zien!
Nog een tip aan Frank van Mechelen, het toneelstuk van René Verheezen: ONDER ONS zou ook een film waardig zijn.

Ik weet niet of het jullie al is opgevallen, maar in het woord regering zitten de woorden re, zijnde koning, en gering, zijnde klein (in maat of hoeveelheid). Je kunt de regering dus koninklijk noemen, want de ongekroonde koning van de Waalse PS-maffia staat aan de leiding ervan. Deze Waal spreekt nauwelijks een andere taal dan de zijne en wordt als verontschuldiging daarvoor een bepaalde doofheid toegemeten. Doof is hij, niet alleen voor het Nederlands als taal (zijn Engels, Frans en Italiaans zouden ook al niet deugen) maar ook voor de Vlaamse verzuchtingen. Kortom, hij is een brabbelkous die brabbeltaal spreekt.
De clown van Laken die zichzelf koning noemt, heeft hem benoemd, zonder enige oppositie te voeren tegen het getal van ministers en staatssecretarissen, dat dus niet gering is te noemen. Hij heeft de kans gemist om deze regering het voorstel te doen, zoals de Italiaanse premier het deed, om de hele regeringsbende hun eerste jaar loon te laten inleveren. Eens kijken hoeveel leden van deze in elkaar geflanste regering er zouden overblijven.
Het belang van de burger? Het belang van het land? Mijn oor! Opportunisten die politiek als beroep hebben gekozen en die net zo gemakkelijk van partij wisselen als van onderbroek, bevolken de regeringsbanken. Vlaamse miltanten die blauw zijn uitgeslagen, een vakbondstante (ACW) die eveneens de kleur van de smurfen heeft verkozen, ministers die zich voor alles bevoegd achten en die zonder enige gêne van het ene kabinet naar de andere overstappen, ze zijn er allemaal. We hebben er in Antwerpen een oud gezegde voor: ze weten er zoveel van als een koe van saffraan eten.
Antwerpen? Is Monica al op de loop voor de NVA- vloedgolf die er dreigt aan te komen bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen? Zeker nu de sossen met de pilarenbijters aan hetzelfde zeel trekken om samen de lijken in de kast te verbergen. Want macht corrumpeert zeggen ze toch altijd. Wees nu eerlijk, kijk naar de sossen van Limburg en van Hasselt in het bijzonder, de recente Steve stunt, Chokri Mahassine en Hilde Claes verhalen en vroegere openbaringen rondom Willy Claes: onregelmatigheden in de socialistische mutualiteiten, de Ibramcoaffaire, zogenaamde, nooit uitgevoerde, UNIOP onderzoeken, waarvan het geld werd omgeleid naar de socialistische verkiezingscampagne en als klap op de vuurpijl de Augusta-smeergeld-affaire waar hij samen met PSers Guy Coëme en Guy Spitaels betrokken was, geholpen door een door het katholiek onderwijs gevormde voormalige marxistische-socialistische minister die van spelen met lucifers hield en dacht je dat dit in Antwerpen anders was?
Als ze samen met de sossen van Wallonië elkaars zonden bedekken, zijn we, als we het al niet waren, het meest corrupte landje van Europa. En aan het hoofd van dit land staat dus een koning, een koning die steeds meer krampachtige pogingen onderneemt om zijn job te behouden.
En diegenen die dachten dat het bij Open VLD en de pijpenplakkers anders is, kunnen snel wat anders gaan denken, daar zijn ze gewoon veel gehaaider in het verbergen van hun gefoefel.

DE DIAMANTEN KOGEL

De Diamanten Kogel, een jaarlijkse prijs ter bekroning van het beste spannende, oorspronkelijk Nederlandstalige boek, werd vandaag voor de tiende keer uitgereikt, tijdens een feestelijke viering in het stadhuis van Antwerpen.
De winnaar ontvangt nu eens niet een bedrag in euro, omdat aan de hoogte van het bedrag dikwijls het belang van diezelfde prijs wordt afgemeten. De prijsdrager krijgt een werk van de internationaal bekende Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye: een edelmetalen boksbeugel bezet met diamanten. Initiatiefnemer Bob Mendes (zelf winnaar van de 4de editie) nam het woord tijdens deze tiende editie. Ik citeer: “Als geen ander genre toont de thriller ons de wereld waarin we leven in al zijn facetten. Daarom kan ook de ex-politieman een succesvolle speurdersroman schrijven, de arts een medische thriller, de advocaat een legal thriller, de ex-accountant een maatschappijkritische faction-thriller.” Maar de prijs reikt verder dan de thriller, hij wil het hele genre van het spannende boek omvatten en van de 107 ingezonden titels, waren de zeven die werden weerhouden, inderdaad van totaal uitlopende strekking. Michaël Berg, Hôtel du Lac (The House of Books), Peter Buwalda, Bonita Avenue (Bezige Bij), Toni Coppers, Iris was haar naam (Manteau), Nellie Mandel, Grijze herfst, (Manteau), Elvin Post, Roomservice (Anthos), Rudy Soetewey, Getuigen (Kramat) en Esther Verhoef, Déjà vu (Anthos) waren de gelukkigen die door de jury, onder voorzitterschap van Henri-Floris Jespers, werden weerhouden.
Cultuurschepen Philip Heylen overhandigde uiteindelijk de trofee aan Elvin Post voor zijn roman “Roomservice”, daarbij de jury citerend: Eindelijk eens een detective die alleen maar doet waarvoor hij betaald wordt. IJzersterke en uitermate geloofwaardige karakters. Afstandelijk cynisme én diepmenselijke empathie. Uitstekende dialogen, treffende observaties. Een aanstekelijk verhaal vol vaart en plot uit de kunst. Verwikkelingen die rustig van kwaad tot erger worden. Vaart, spanning, humor, plot, personages, alles keurig in de hand gehouden in vloeiende, bijna swingende stijl en voortreffelijke gedoseerd neergezet. Wat wil een mens nog meer?
Roomservice van Elvin Post (Gouden Strop 2004, nominatie De Diamanten Kogel 2004, nominatie Gouden Strop en Diamanten Kogel 2006) een aanstekelijk verhaal vol vaart en bevolkt met allerlei wat bizarre maar raak geschetste personages. Een slapstickthriller van hoog niveau met aanstekelijke dialogen.
In het kader van dit bestek kunnen we ook nog melden dat Ria Van de Ven, auteur van spannende boeken, een nieuwe uitgever heeft gevonden bij Uitgeverij Kramat.

TAAL

Ik weet niet of het jullie al is opgevallen, maar in alle landen van de EU spreekt men over Brussel waar het gevaar vandaan komt, enkel in ons eigen land wordt er steeds over Europa gesproken.

EN ALS KINDEREN NU ROKEN IN HET BIJZIJN VAN NIET ROKENDE OUDERS?

‘Verbied roken in bijzijn kinderen: het is kindermishandeling’
De Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) wil dat roken in het bijzijn van kinderen verboden wordt, omdat het schadelijke gevolgen heeft.

GEMENGDE GEVOELENS

* We moeten niet zo zeiken over het Nederlands van Di Rupo, bedenk ik, als ik 's zaterdags door mijn stad, Antwerpen, loop en al die de Nederlandse taal verkrachtende gorgelende Nederlanders veel te luid hoor praten, zonder zich ook maar ene moer aan te trekken van de spraakklanken.

* Standaard & Poor's heeft de rating van België verlaagd van aa+ naar aa, ik vroeg me af of ik nu een aha erlebnis kreeg toen ik het hoorde.


* Het afslachten van potvissen op de Faeröer Eilanden, door mannen die in stromen van bloed staan, mogen we niet afschaffen, dat is traditie. Dieren slachten zonder verdoving mogen we niet afschaffen, dat is traditie, maar van de mijter van Sinterklaas hebben ze in Antwerpen (én andere plaatsen) wel het kruis weggehaald en dat kruis is en was ook traditie.

AANLEGSTEIGERS, WATER EN ZO MEER

Lukas De Vos is zowat de slimste mens die ik ken, maar ik ken veel mensen die slimmer zijn dan ik. Naast zijn werk voor ons aller VRT (zijn manier van het nieuws en het weerbericht lezen is soms opmerkelijk), schrijft hij voor maritieme bladen, pleegt hij filmkritiek en schrijft over films en acteurs en actrices, doet hij inleidingen ter gelegenheid van het verschijnen van boeken van zijn vrienden en kennissen, werkt hij her en der mee aan blogs van vrienden, schrijft hij over thrillers en is jurylid van de Hercule Poirotprijs. En bij dit alles vreest hij de polemiek niet. Wanneer hij dit alles doet is voor iedereen een raadsel, want voor meer dan de helft van zijn leven was (en is) hij onderweg. En al deze teksten bundelt hij dan later tot boeken. In Iets meer naar het Oosten heeft hij het over de Aziatische landen, in Doek schrijft hij over film, Schoften, schavuiten en Schoeljes is dan weer een aanzet tot een geschiedenis van de Vlaamse misdaadroman, in Verbrande schrijvers gaat hij op zoek naar de culturele collaboratie in Vlaanderen 1933-1953, over de Arkprijs voor het Vrije Woord (waar hij in de jury zetelt) verscheen Buiten het bereik van Farisese handen: 60 jaar Arkprijs van het Vrije Woord, Lukas (we jijen en jouwen) was ook een van de eerste universiteitsdocenten die zich op de Trivialliteratur wierp. Hij bracht de Vlaamse sciencefiction in beeld en richtte de aandacht op het stripverhaal.

In zijn achtenveertigste boek Land! Land! (Uitgeverij ASP) loopt hij langs zijn eigen sporen in de Noord-Atlantische driehoek. En hij maakt het de recensent gemakkelijk wanneer hij schrijft: De strijd tegen die diepe angst (omdat de zeeën hun geheimen nooit echt prijsgeven), dat is wat de noordelijke beschaving aandraagt. In zijn verhalen van uitdaging en ongeloof, onredelijke verwachtingen en boerse koppigheid, herkennen we veel van wat ook de Vlaamse ziel beroert. In een haast politiek stuk heeft hij het over de claims die Amerika, Rusland, Zweden (en de Europese Unie) op de Noordpool laten gelden, met Canada aan het hoofd, dat zijn territoriale wateren wil uitbreiden tot waar de anderen geen rechten meer kunnen laten gelden. Olie is daar de oorzaak van, ondertussen kun je vernemen dat de West-Europese pijpleidingen dubbel zo veilig zijn als de Russische, en dat Canada de Eskimo's die ze vele jaren verwaarloosden, nu als menselijk schild gebruikt. Tussenin keldert hij de Titanic (de film) en vertelt hij dat de Engelse poolreiziger Shackelton de Polaris overneemt van de Belgische poolreiziger de Gerlache en het schip omdoopt tot de vermaarde Endurance. In IJsland doet iedereen het met iedereen, volgens Lukas, zuipen de vrouwen als droogzwierders, kijven als kakatoes en schrijven als Nobelprijswinnaars. In een essay over het werk van Vlaming Claude van de Berge (ik herinner me dat zijn vroegere uitgeefster positieve leesrapporten liet schrijven om haar baas te overtuigen dat hij waard was om te worden uitgegeven) schrijft hij over de rücksichtslose verkenning van de duistere kolken en stortzeeën die de noordelijke vaarwegen verraderlijk maken, terwijl hij even later in de mengvorm van interview en essay het heeft over Arnaldur Indridason, de IJslandse thrillerauteur.
En dan ben ik nog niet in de helft!!!

EEN RACISTISCHE SOEP MET DIEREN EN ANDER VLEES

1. BRUSSEL - De Duitse theologe Eske Wollrad zegt dat 'Pippi Langkous' racistisch is: 'Lindgren schrijft Pippi's slechte eigenschappen toe aan haar contact met de negertjes.'
Pippi Langkous is de creatie van de Zweedse schrijfster Astrid Lindgren. Professor Eske Wollrad, als onderzoekster over racisme verbonden aan een universiteit in Oldenburg in Duitsland, noemt Pippi Langkous racistisch: 'Astrid Lindgren schrijft Pippi's neiging om te liegen toe aan haar lange verblijf in Afrika. Al Pippi's dwaasheden worden toegeschreven aan haar contact met de negers.'
Maar er is meer. In de Pippi Langkous-boeken komen ook donkere kindertjes voor die eerbiedig buigen voor blanke mannen. De buigende negertjes van het eiland Taka Tukaland zijn een teken van verborgen racisme.
Wollrad beschuldigt nog meer kinderliteratuur van racisme. Het verhaal van Het lelijke eendje laat aan kinderen zien dat anderssoortigen er niet bij horen. Om kinderen een goede omgang met verschillende culturen bij te brengen, raadt zij ouders aan om met hun kinderen te praten over racistische passages. 'Bovendien kunnen ouders figuren in het boek donker kleuren of foto's van kinderen met een andere huidskleur bij een afbeelding plakken.' (Aldus De Standaard)


2. Bron: Het Nieuwsblad


Rewilding Europe, een samenwerking tussen het Wereld Natuur Fonds (WWF) en verschillende Europese natuurorganisaties, wil tegen 2020 één miljoen hectare wildernis creëren in Europa. Dat is bijna dertig keer de oppervlakte van België.

EVEN REKENEN!
Een hectare is 100 meter op 100 meter, of 10.000 vierkante meter. Een vierkante kilometer is 1.000 meter op 1.000 meter, of één miljoen vierkante meter. In één vierkante kilometer zitten bijgevolg 100 hectaren. Daaruit volgt dan weer dat "één miljoen hectare", zoals het artikel vermeldt, 10.000 vierkante kilometer is. Volgens Wikipedia is de oppervlakte van België 30.528 vierkante kilometer. De geplande oppervlakte wildernis is bijgevolg één derde van de oppervlakte van België, niet dertig keer de oppervlakte van België.

3. Bron De Standaard
11.11.11 gebeurt maar om de duizend jaar. Om die dag in te kaderen, vragen we u een foto te maken van waar u die dag mee bezig bent. Een herfstwandeling? Een goed boek in de zetel? Een familiebezoekje? Een herfstbladerenopruimactie?

We slaan 2111 en 2211 enz maar over zeker?

4. Tja, wat moeten we denken van een vleestaks? Een actie van macrobioten, veganisten en vegatariërs? Ik weet wel dat je als macrobioot een vale gele kleur begint te vertonen. Door dit laatste denk ik terug aan mijn katholiek verleden, waarin ons werd verteld dat de maagd Maria zeven boodschappen had aan de wereld en dat de zevende boodschap zou zijn dat de wereld zou worden overheerst door het gele ras. Wel als die macrobioten hun zin krijgen zou dat wel eens kunnen gebeuren.

KOOPJES BIJ DE BOEKENBOER

Bij mijn laatste bezoek aan boekhandel De Boekuil in Mortsel zag ik enkele boeken van de niet meer bestaande uitgeverij Meulenhoff/Manteau - waar ook mijn in prijs verlaagde herinneringen 'Uitgevers komen in de hemel' verschenen - in de uitverkoop liggen. Daarbij de nog te lezen dichtbundel van Hugo Schiltz (2 euro) en het boek over de geschiedenis van Het Letterenhuis (5 euro). Maar het in september 2009 verschenen 'Getande raadsels. Herinneringen aan Hugo Claus' (5 euro) van Patrick Conrad had ik daar zeker niet zo snel verwacht.
Zelfs voor hen die Claus een hoogmoedige, laatdunkende en kwetsend trotse aansteller vonden (en dat zijn er velen), is dit verplichte lectuur. Patrick Conrad schildert ons een Claus voor, die uiteraard voor hem in het walhalla thuishoort, met de kleine trekjes eigen aan iedere mens (zelfs ik) en die zelfs ongewild de god Claus van zijn zelfopgericht voetstuk laat tuimelen, en geeft ons tegelijk een gevleid zelfportret én een stukje Vlaamse literatuurgeschiedenis. Voor de prijs hoef je het dus niet laten.

INTERVIEW OP DONDERDAGOCHTEND MET Chokri Mahassine

euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...
euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...
euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...
euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...
euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...euh...
euh...euh...euh...euh...euh...euh...

radio 1 interviewster: euh... bedankt voor dit interview

1000 TEGEN 1

Als je de gevangenenruil bekijkt en je ziet dat één Israelische soldaat duizend Palestijnen waard is, hoe denken die Palestijnen dan ooit hun oorlog tegen Israel te kunnen winnen?

ILLEGALEN HADDEN DIT AL LANG IN DE SMIEZEN

Bijna een derde van alle gevangenen in ons land zijn illegalen. Het grote probleem is dat de meesten niet kunnen worden teruggestuurd omdat ze liegen over hun afkomst. Dit jaar konden amper 225 illegale gedetineerden worden gerepatrieerd.

Bewonder dit grafische hoogstandje Deze dame krijgt van het VFL 7 eenheden. 16.800 euro. 672.000 frank. Geen wonder dat kinderen steeds minder lezen met dit soort bagger als illustraties.

Wie dit subsidiesysteem blijft verdedigen is niet goed wijs. Auteurssubsidies moeten lock, stock and barrel afgeschaft worden.

OP WEG NAAR EEN POLITIESTAAT?

Geachte Heer

Op donderdag 13 oktober om 8.39 uur rijdt de politiecombi met nummerplaat VVV318 de enkele richtingsstraat Perenstraat in, dit na het negeren van twee verkeersborden C31a (Verbod aan het volgend kruispunt af te slaan in de richting door de pijl aangegeven) geplaatst in de Lange Beeldekensstraat net voorbij de hoek van de Sint- Willebrordustraat en net voor de bewuste Perenstraat aan de rechterzijde van de straat.

Ik laat de auto stoppen en wijs de bestuurder erop dat hij een verkeersovertreding maakt, en krijg als antwoord:

Agent bestuurder: Ik beslis zelf waar ik rijd!

Ik noteer zijn nummerplaat, waarop de agent op snauwende toon zegt:

Agent bestuurder: Mijn naam is Bogaerts

Ik zeg nog:

Ikzelf: Dat is dezelfde VVV318 die ik enkele dagen geleden meer dan twee uur (heen en terug met tram langs metrostation Handel) met de linkerwielen op het trottoir in de Handelstraat zag staan, terwijl er aan de overzijde, rechterkant dus, genoeg parkeergelegenheid was op de voor de politie voorziene parkeerplaatsen.

Deze brief werd verzonden aan de Procureur des Konings de heer Dams Herman, Gerechtsgebouw, Bolivarplaats, 20 bus 2, 2000 Antwerpen en met de mail verzonden aan de heer burgemeester van Antwerpen en poltiekantoor City.


Walter A.P. Soethoudt, Perenstraat 15, 2060 Antwerpen

PRESTATIEVERHOGENDE MIDDELEN

Wanneer gaat de anti-dopingscommissie een bloedafname doen bij onze politici? Je kunt mij niet wijsmaken dat je dagen en nachten kunt vergaderen op koffie en koek alleen.

NIKS VAN GEHOORD OP DE VRT?

CAIRO (AP) — Dozens of "instigators of chaos" have been arrested after deadly clashes between angry Christians, Muslims and security forces that left 24 dead and at least 200 wounded, Egypt's official news agency reported on Monday.

Sunday's clashes, sparked by a recent attack on a church in southern Egypt, were the worst sectarian violence since the uprising that ousted Hosni Mubarak in February.

The MENA news agency did not say whether those arrested were Christians or Muslims.

Egypt's state television said authorities have stepped up security at vital installations in anticipation of renewed unrest, deploying additional troops outside parliament and the Cabinet.

The rioting in downtown Cairo had lasted until late into the night, bringing out a deployment of more than 1,000 security forces and armored vehicles to defend the Nile-side state television building, where the trouble began.

The clashes spread from outside the TV building to nearby Tahrir Square, drawing thousands of people to the vast plaza that served as the epicenter of the protests that ousted Mubarak. On Sunday night, they battled each other with rocks and firebombs, some tearing up pavement for ammunition and others collecting stones in boxes.

At one point, an armored security van sped into the crowd, striking a half-dozen protesters and throwing some into the air. Protesters retaliated by setting fire to military vehicles, a bus and private cars, sending flames rising into the night sky.

After midnight, mobs roamed downtown streets, attacking cars they suspected had Christian passengers. In many areas, there was no visible police or army presence to confront or stop them.

Christians, who make up about 10 percent of Egypt's 80 million people, blame the country's ruling military council for being too lenient on those behind a spate of anti-Christian attacks since Mubarak's ouster. As Egypt undergoes a chaotic power transition and security vacuum in the wake of the uprising, the Coptic Christian minority is particularly worried about the show of force by ultraconservative Islamists.

Prime Minister Essam Sharaf, addressing the nation in a televised speech, said the violence threatened to throw Egypt's post-Mubarak transition off course.

"These events have taken us back several steps," he said. "Instead of moving forward to build a modern state on democratic principles we are back to seeking stability and searching for hidden hands — domestic and foreign — that meddle with the country's security and safety."

"I call on Egyptian people, Muslims and Christians, women and children, young men and elders to hold their unity," Sharaf said.

The Christian protesters said their demonstration began as a peaceful attempt to sit in at the television building. But then, they said, they came under attack by thugs in plainclothes who rained stones down on them and fired pellets.

"The protest was peaceful. We wanted to hold a sit-in, as usual," said Essam Khalili, a protester wearing a white shirt with a cross on it. "Thugs attacked us and a military vehicle jumped over a sidewalk and ran over at least 10 people. I saw them."

Khalili said protesters set fire to army vehicles when they saw them hitting the protesters.

Ahmed Yahia, a Muslim resident who lives near the TV building, said he saw the military vehicle plow into protesters. "I saw a man's head split into two halves and a second body flattened when the armored vehicle ran over it. When some Muslims saw the blood they joined the Christians against the army," he said.

Television footage showed the military vehicle slamming into the crowd. Coptic protesters were shown attacking a soldier, while a priest tried to protect him.

At least 24 people were killed in the clashes, Health Ministry official Hisham Sheiha said on state TV.

State media reported that Egypt's interim Cabinet was holding an emergency session to discuss the situation.

In the past weeks, riots have broken out at two churches in southern Egypt, prompted by Muslim crowds angry over church construction. One riot broke out near the city of Aswan, even after church officials agreed to a demand by ultraconservative Muslims known as Salafis that a cross and bells be removed from the building.

Aswan's governor, Gen. Mustafa Kamel al-Sayyed, further raised tensions by suggesting to the media that the church construction was illegal.

Protesters said the Copts are demanding the ouster of the governor, reconstruction of the church, compensation for people whose houses were set on fire and prosecution of those behind the riots and attacks on the church.

OPROTPREMIE

Het Fonds Filson Steers Mariman zit in de schoot van de Koning Boudewijnstichting verborgen, en dat fonds stelde een nieuwe opvoedingsprijs in ter waarde van 60.000 euro. De prijs wordt uitgereikt op 12 oktober aan Majo de Saedeleer. Toen de Stichting op zoek ging naar enkele Vlaamse (jeugd)auteurs om de lof van Majo te zingen, gingen die nog liever patat met majo eten dan zich hiervoor te laten vangen. Ze konden zich niet vinden in de motivatie, die hier volgt: Majo de Saedeleer timmert al heel haar leven aan de weg van de jeugdliteratuur. Zij stond aan de wieg van het Nationaal Centrum voor Jeugdliteratuur en was volgens de jury bepalend voor het landschap van de Vlaamse jeugdliteratuur in al haar facetten: het uitgeven, illustreren, de zorg voor kwaliteit bij leesbevordering, het stimuleren van kinderen van zeer jonge leeftijd om het plezier van beeld en taal te ontdekken. De jury wijst op het cruciale belang van lezen in de opvoeding, en in dat opzicht heeft Majo De Saedeleer een belangrijke emancipatorische rol vervuld op maatschappelijk gebied.
Mijn mening is echter dat Majo in hoofdzaak timmerde aan de verspreiding van de (jeugd)boeken van Nederlandse uitgeverijen, vooral Querido en sprak haar vooral niet over Vlaamse auteurs (uitgezonderd zij die bij voornoemde uitgever publiceerden) en Vlaamse uitgevers. Vlaamse uitgevers leefden en leven trouwens in voortdurende onmin met Majo.
In de schoot van datzelfde Querido werd dan ook de Nederlandse Joke van Leeuwen bereid gevonden om een goed woordje over Majo te plegen. Joke die ook al een duwtje in de rug kreeg van Majo toen ze stadsdichter van Antwerpen werd.
Wat men ook beweert, ze stond niet aan de wieg van het NCJ, dat waren anderen en dan vooral Clara Haesaert, die deze prijs meer verdient dan ieder ander. Maar als het als oprotpremie is bedoeld, mogen ze hem gerust aan diezelfde Majo geven, zijn we eindelijk van deze bittere, bemoeizieke tante af.

PROCENTEN EN GETALLEN

Gisteravond in 'De Wereld Draait Door' werd voor de elfendertigste keer een pleidooi gehouden voor de immigrant en de moslim door Felix Rottenberg en imam Yassin Elforkani. Het begint een beetje te lijken op het Wildersbashing (Wilders is slecht), de immigranten (de immigranten zijn goed) komen je de strot uit. En wat gebeurt er, zonder het te weten gaan ze zelfs ietsje te ver in hun pleidooi. Er wordt gezegd dat ongeveer 15% van de zowat 1.100.000 immigranten (moslims) problemen geven. Als ik goed kan tellen zijn dat er 165.000 (hondervijfenzestigduizend, dat is zo wat de bevolking van een stad zoals Breda of Apeldoorn). Je moet niet zo je best doen Matthijs, de speech van Gouden Kalf winnaar Nasrdin Dchar bracht iedereen de tranen in de ogen, dat kan je van mij aannemen.

HOE ZIT HET NU?

* Op de ene omzendbrief van de Stad Antwerpen staat ''t Stad is van iedereen'; op weer een andere staat dan weer ''t Stad is van A' (A zijnde jou voor niet Antwerpssprekenden). Wees eens duidelijk mensen.

* Electrabel heeft de slogan 'Het is jouw energie', dan stel ik me de vraag waarom ik er dan voor moet betalen. Ja, toch?

MET HET OOG OP DE GEMEENTERAADSVERKIEZINGEN 2011

Ik herinner me maar al te goed dat we ongeveer drie jaar geleden een brief in de bus kregen van ’t Stad (’t Stad is van iedereen), brief die ons meedeelde dat de werken in onze straat dat jaar zouden aanvangen. Een actie ‘Zonder gaten straat’ verder – je moet lawaai maken willen die van het stadhuis luisteren – zijn ze dit jaar begonnen in mei, dus drie jaar later. En terwijl ze nu – september - nog aan de afwerking bezig zijn, krijgen we zo’n mooie vierkleurenfolder in oblong formaat (rechthoekig met de langste zijde in de breedte) in de bus. De folder doet me een beetje denken aan wat we allemaal kunnen zien in Playboy en Penthouse, alles bewerkt met fotoshop, zodat je je duimen en vingers kunt aflikken. Daarnaast kun je het boekje ook klasseren in het rekje sciencefictionromans.
Wat is nu de bedoeling van dit boekje? Maar mensen toch, bekijk het gewoon als verkiezingspubliciteit. Het huidige Antwerpse bewind voelt zwaar weer aankomen en heeft nog eens flink in de stadskas gegraaid om deze vierkleurenfolder te betalen, zodat ze dat zeker niet moeten doen van het verkiezingbudget. En dan halen ze naast een hele boel loze beloften ook nog linke streken uit, want er wordt al over 2020 gesproken, alsof dat al voor de deur staat, zodat ze een volgende legislatuur met hun leugens opzadelen en dat die het maar moeten uitzoeken en de vervloekingen van de bevolking over zich heen zullen krijgen.
’t Stad, we werken eraan, is een leugenachtige brochure die je best ineens bij het papIerafval legt, want ze is als zoveel toekomstdromen, dromen die toch nooit uitkomen.