KERST MIS

Dit jaar werd de kerst mis rechtstreeks uitgezonden vanuit Dublin. In een voorafgaande reportage kregen we te horen hoe mooi het koor wel zong. Dus zeker kijken, want ik houd (Missa Brevis van Mozart en bekende Christmas carols) er wel van, religieuze muziek. Iedere zondag kijk ik bijvoorbeeld naar Songs of Praise op BBC1. En dan begint het gezeik, er zit daar iemand in het Nederlands commentaar te geven. Waarvoor? Ik vraag het me af. De mensen die kijken die moet men niet uitgeleggen wat er aan de gang is en diegenen die enkel luisteren, willen die storende commentaar niet. Waarom moet die nacht van zgn. vrede nu weer worden verstoord door enkele betweters?

AMERIKAAN IN PARIJS

“Gertrude Stein was boos op Ezra Pound omdat hij te vlug op een zwak en ongetwijfeld ongemakkelijk stoeltje was gaan zitten dat ze hem misschien wel opzettelijk had gegeven en daar een barst in had gemaakt of het helemaal had vernield. Dat hij een groot dichter was en een zachtmoedig en edelmoedig mens en best in een normale stoel had kunnen plaatsnemen, werd niet eens overwogen.” schrijft Ernest Hemingway in ‘Amerikaan in Parijs’ (geschreven tussen 1958 en 1960 - uitgave van J.M. Meulenhoff die oorspronkelijk in 1964 verscheen bij A.J.G. Strengholt in 1964) en handelt over de jaren 1921 tot 1926 in Parijs. Spijtig dat men voor deze heruitgave niet een goede redacteur heeft aangesproken om zinnen die nergens naartoe leiden terug op poten te zetten (dikwijls nogal letterlijk vertaalde zinnen, denk ik), verouderde woorden te schrappen en eventueel ook nog eens de zetfouten eruit te halen. Maar dat alles doet niet af aan het feit dat ‘Amerikaan in Parijs’ een fantastisch leesbaar boekje is dat nu bij sommige zaken (De Markies, Hoogstraat, Antwerpen) verkrijgbaar is aan zes euro en beschrijft hoe Hemingway de eindjes aan elkaar moet knopen. Hoe hij op de paarden speelt, zich manifesteert als visser, als bokser, als journalist, als levensgenieter. Als kunstkenner: “Als ik honger had leerde ik Cézanne veel beter begrijpen en zag ik pas hoe hij landschappen maakte. Ik vroeg me dan af of hij ook hongerig was als hij schilderde…” We komen er mensen tegen die we soms vergeten waren zoals auteur Hilaire Belloc, duivelaanbidder Aleister Crowley,

schilder Pascin (Julius Mordecai Pincas)in het gezelschap van twee pikante modellen, beeldhouwer Gaudier-Brzeska, schilder Picabia, schilder Wyndham Lewis (die door Gertrude Stein ‘de Meetworm’ werd genoemd, de verdere beschrijving moet je maar zelf lezen!), dichter Ernest Walsh, de dichter Evan Shipman, de dichter Ralph Cheever Dunning. De enkele schitterende hoofdstukken over Scott Fitzgerald. zijn gewoon hoogstaande literaire geschiedenis.

“Ezra Pound was altijd een goed vriend en hij was altijd voor anderen bezig. (…) Ezra was de grootmoedigste schrijver die ik ooit gekend heb en de meest onbaatzuchtige. Hij hielp dichters, schilders, beeldhouwers en prozaïsten in wie hij geloofde en hielp iedereen die maar in moeilijkheden zat, of hij in ze geloofde of niet. Hij maakte zich zorgen over iedereen en in de tijd dat ik voor het eerst met hem kennismaakte zat hij het meest in over T.S. Eliot (…)”
Als men dit leest en men weet dan dat Ezra Pound tijdens de oorlog nogal wat foute beslissingen nam, weet men dat Hemingway – die dit tenslotte schreef tussen 1958 en 1960 – hem alles had vergeven.

STEUNT IRAAKSE REGERING TERRORISME?

Premie tot 85.000 dollar voor tips over bomauto's in Irak kopt De Morgen. Vervolgt dan met: De Iraakse regering heeft beslist om een premie tot 85.000 dollar te geven aan eenieder die tips kan geven over bomauto's.
Dus ik ben een terrorist, zet ergens een bomauto neer en bericht hier dan de instanties van en strijk vervolgens 85.000 dollar op. Niet slecht voor een dagje werken.

OP DE VERKEERDE PLEK

Twee volle treinen vertrokken vanuit Brussel-Noord naar Kopenhagen. Goeddenkende mensen die de wereld beter willen maken voor hun kinderen en kleinkinderen, want aan het klimaat moet iets worden gedaan. En ondertussen lozen ze in datzelfde Brussel-Noord het niet gezuiverde afval van 1.200.000 Brusselaars in de Zenne, die in de Rupel uitkomt, die op zijn beurt in de Schelde uitkomt. Was het niet beter geweest dat de betogers in Brussel waren gebleven?

TJA

‘De inkt van de scholier is heiliger dan het bloed van de martelaar’
Mohammed

WHAT'S IN A NAME

Daniel Defoe, de alom bekende schrijver van 'Robinson Crusoe' was ook de auteur van 'Moll Fanders'. Op het eerste gezicht niets mis mee, de vrouw heet gewoon Moll en zal waarschijnlijk wel uit Vlaanderen geweest zijn. Helemaal niet. Achter het lemma Moll staat de Nederlandse vertaling: snol=slet, prostituee en dan krijgt de heel onschuldige Moll snel een andere betekenis.
Hetzelfde geldt voor de songtekst van The Rolling Stones: My sweet Lady Jane, when I see you again, your servant am I, and will humbly remain. In Victoriaanse tijden werd over seks in heel bedekte termen gesproken en als men weet dat Lady Jane het synoniem was voor het vrouwelijk geslachtsdeel krijgt de song wel een erg dubbelzinnige betekenis. Trouwens in de tijden van Lady Jane was John Thomas de benaming voor het mannelijk onderdeel.
Enkele dagen geleden realiseerde ik me plots dat het hoofdpersonage in 'Chicago Mob' (zie www.theswitch.eu)
een uiterst spannende thriller van Sean Chercover (Uitgeverij Vrijdag) Ray Dudgeon is genaamd. Nu is dudgeon het Engelse woord voor woede, wrok, razernij en gramschap.
Beste lezer van dit stukje, zeg nooit meer what's in a name, want er kan veel verborgen zitten achter een naam.

AL DIE HEIBEL OVER ROKEN

Eerst bekennen: ik heb gerookt (en rook al 6 jaar niet meer)en heb er zelfs nu en dan nog zin in. Op de bewering dat het slecht voor je gezondheid is, antwoord ik: het zou kunnen. Maar niet roken is ook slecht en dat wel voor je portefeuille en voor die van de staat. Ze zeggen altijd dat je je leven met bijna zes jaar verkort als je rookt, ja toch. Dus als je niet rookt, heeft de staat 6 jaar geen inkomsten van de onnoemlijk hoge taksen op tabak en moet de staat je zes jaar langer pensioen betalen, waarschijnlijk zul je ook heel wat meer kosten aan medische zorgen en moeten er nog meer verzorgingstehuizen komen, waar ook weer personeel moet worden tewerkgesteld (en dat zijn niet altijd leefloontrekkers). Dus waar bemoeien jullie zich mee mijne heren, kijk eens naar je profijt.

DE RUSTELOZE

Je hebt zo van die mensen waar je je van afvraagt: wanneer slapen die? Iedereen kent wel zo iemand, bij mij is dat Lukas De Vos. Zoals je weet is hij de Europa deskundige van de VRT en je hoort hem regelmatig over klimaatconferenties en andere Europese aangelegenheden op radio één verslag geven. Daarnaast teistert hij regelmatig de pagina’s van Meervoud - Links Vlaams-nationaal maandblad. Hij is vertegenwoordiger van de European Shipping Press Association, voorzitter van de Vlaams Filmpers (VVF), is jurylid van de Hercule Poirot Prijs en schrijft het juryverslag, is ondervoorzitter van de Stichting Arkcomité van het Vrije Woord vzw en samensteller van het boekje dat je bij de uitreiking krijgt, schrijft voor Ons Erfdeel, Volksbelang (Liberaal Vlaams Tijdschrift), levert bijdragen voor de Pen-tijdingen (Pen Vlaanderen), schrijft schitterende speeches en inleidingen voor diverse gelegenheden, kortelings kon je hem nog horen bij de uitreiking van de Gouden Mira aan Chris Lomme, en lezen kon je zijn inleiding voor Litanie (de dichtbundel van Marc Pairon en Nic van Bruggen). Ook kan je hem tegenkomen ergens in het land waar hij als interviewer van een auteur of politicus voor de zaal zit of moderator is bij een politiek of literair debat. Dat al deze bezigheden samen stof voor boeken opleveren is nogal logisch. Toen hij nog voor RVI (Radio Vlaanderen Internationaal ofte Wereldomroep) werkte, kon je hem overal ter wereld tegenkomen. Dat hij daarbij zijn ogen en oren open hield (dikwijls aan de schenkbank staande) kun je lezen in het boek ‘Iets meer naar het Oosten’ (Kramat), waarin zijn kennis over Thailand, Mongolië, Macau, Hong Kong en andere oostens je voortdurend verbaasd doet staan. Geen gewone reisverhalen, maar echt beleefde verhalen op de bus, trein en in de kroeg. Dit jaar leverde hij ‘Doek. Erflaters van de film in Vlaanderen’ (Pelckmans) af en op een eigenzinnige manier rekent hij af met mensen en dingen. Wanneer je de hoofdstukken over zijn vriend Hugo Claus leest, vind je tussen alle lof toch ook nijdige uithalen, Claus zorgde altijd wel dat er een vrouw in de buurt was die hem in geval van nood kon onderhouden, Claus maakte films omdat hij de daarin vervatte landschappen en mensen niet kon schilderen zoals hij het zelf wenste. Neen Lukas zalft en bijt tegelijk en vele groten der filmaarde bijten in het zand, terwijl hij dan weer illustere onbekenden zoals een Paul Frees vanonder het stof haalt in het hoofdstuk ‘The man with the X-ray eyes’ (over de journalist in de film), of het heeft over ene George Bruggeman die de echte yell van Tarzan heeft gemaakt en daarnaast krijgen ook de calicoschilders een beurt, calico zijnde de geschilderde uithangborden aan de cinema’s vroeger. We hebben nog wat tijd te vullen dacht Lukas waarschijnlijk en zocht zijn door de jaren heen verzamelde stukken over foute schrijvers en bundelde die in ‘Verbrande schrijvers’ (Academia Press). Samen met Yves ‘tSjoen en Ludo Stynen gaat hij op zoek naar de redenen voor collaboratie van auteurs als Pol le Roy, Bert Peleman, Ferdinand Vercnocke, Blanka Gijselen, Ernest Claus, Wies Moens, André Demedts en Filip de Pillecyn. Een uitvoerige belichting van de culturele collaboratie voor echte vorsers, want gewone stervelingen struikelen her en der en regelmatig over woorden die soms zelfs niet in de grote staan. Maar het blijft interessant, net zoals Lukas interessant blijft voor iedereen die hem kent.

Shirin Ebadi

Terwijl Shirin Ebadi, de Iraanse mensenrechtenadvocate, in het buitenland bezig is met oppositie voeren tegen het repressieve beleid in Iran, heeft de overheid de aan de Nobelprijs voor de Vrede verbonden medaille en het bijhorende diploma in beslag genomen. Ze werden ongeveer drie weken geleden uit een bankkluis in Teheran gehaald, op bevel van de Revolutionaire rechtbank. En ik die dacht dat revolutie betekende: zich van het juk ontdoen. Het zoveelste staaltje dus van wansmaak van president Mahmoud Ahmadinejad.
Volgens Ebadi, die geen kritiek spaarde voor de recente verkiezingen en de behandeling van de mensen die daar tegen demonstreerden, is ook haar bankrekening geblokkeerd.
De Iraanse overheid wilde geen commentaar kwijt. Noorwegen, daarentegen zegt geschokt te zijn door de inbeslagname.
Ebadi, de eerste moslimvrouw die een Nobelprijs heeft gekregen, is weg uit Iran sinds ze naar Spanje reisde de dag voor de verkiezingen in haar land. Bij die verkiezingen werd president Mahmoud Ahmadinejad herkozen. Gedurende dagen werd daar door duizenden mensen tegen geprotesteerd.

PRESIDENT VAN EUROPA

Herman Van Rompuy (Etterbeek, 31 oktober 1947) is gehuwd met Geertrui Windels en vader van Peter (1980), Laura (1981), Elke (1983), Thomas (1986) en grootvader van Lander (2008)en Jasper (2009). Hij studeerde: Grieks-Latijnse Humaniora, Sint-Jan Berchmanscollege Brussel (1965), Baccalaureus in de Wijsbegeerte, K.U.Leuven (1968)
Licentiaat-Doctorandus in de Economische Wetenschappen, K.U.Leuven (1971). Hij schopte het tot premier van België en is nu President van Europa. Dit laatste waarschijnlijk omdat België altijd een der beste leerlingen van de Europese klas was, en dat vooral als het erop aankwam om Europese bepalingen op te leggen die de burger geld kosten. België slaagde er steeds in die zaken die geld kostten uit te stellen, en dat met de stilzwijgende goedkeuring van datzelfde Europa.
Wordt het nu geen tijd dat deze president eindelijk België ertoe verplicht om de schrijvers en uitgevers leengeld te betalen, dat al jaren door de Europese wetgeving is verplicht gesteld.
Voor diegenen die niet weten wat leengeld is: leengeld is dat geld waarop een auteur en een uitgever volgens de Europese wetgeving recht hebben wanneer een boek wordt ontleend in de bibliotheek.
Vooruit Herman!

WIE IS EIGENAAR VAN NIEUWE WOORDEN?

NESPRESSIONISME

EXPRESSIONISME

IMPRESSIONISME

Ooit heeft iemand het woord Impressionisme voor het eerst gebruikt en een ander iemand heeft Expressionisme de wereld ingezonden. Ze zijn er waarschijnlijk nooit voor betaald omdat er in die tijd geen copywriters waren en niemand ooit op de idee kwam om die woorden te claimen. Ik heb het eenmaal gehad, toen ik enkele maanden nadat ik het woordje econologisch tegen een reclamejongen zei, het op grote reclameborden langs vele Europese wegen hing. Wel ik claim vandaag het woordje NESPRESSIONISME en zie de reclameborden reeds voor me:

HET BESTE PLEKJE VOOR MIJN KIND

Onder bovenstaande titel verscheen in Het Nieuwsblad van vandaag een artikel over buurtschooltjes in Borgerhout (Antwerpen) en komen er enkele ouders aan de beurt. Ik citeer:
"En dus ging het gezin samen met de medewerkers van School in Zicht op bezoek bij de vijf schooltjes. 'Het cliché dat het wel een minder goede school moest zijn omdat het een concentratieschool is, was ik snel vergeten. Het waren stuk voor stuk leuke, toffe scholen.'

Katrien Ryckaert (29) knikt zo nu en dan terwijl ze naar Leens verhaal luistert. Ook zij koos voor haar zoontje Kasper voor De Evenaar. 'Bij de schoolbezoeken zijn mijn ogen echt opengegaan. Dit was niet het beeld dat ik had van een concentratieschool. Ik was erg wantrouwig want ik dacht dat de kwaliteit van het onderwijs in zulke scholen te wensen overliet, maar niets is minder waar. Het engagement van de mensen die op deze scholen werken, is ongelooflijk. Ze halen het onderste uit de kan. Of ze nu met kansarme of kansrijke kinderen te maken hebben.'"
Wat deden die moslima's dan op het Sint-Jansplein, wat met hun uitspraken over minder kansen in het onderwijs? Wie heeft er nu gelijk?

DE ANGST IS ER AL INGESLOPEN

Filmmaker Roland Emmerich heeft met 2012 de Apokalyps van de Maya-kalender gevolgd en hij laat de hele wereld naar de verdoemenis gaan. Het moet echt een leuk spelletje zijn om zomaar god te spelen en die hele rotwereld eens een lesje te leren, Rome en het Vaticaan incluis. Maar van Mekka en de Ka’ba, het heilige centrum van de islam, de tombe die door de aartsvaders gebouwd zou zijn op fundamenten die Adam heeft gelegd, blijft hij af. Niet omdat hij het zelf wou, maar omdat zijn producers niet graag een Fatwa over zich heen zouden krijgen. Zover zijn we dus!

OPBLAZEN DIE BOEL

Moslim extremisten waren in 2002 van plan de basiliek van San Petronio – de vijfde grootste kerk ter wereld - in Bologna op te blazen. Reden: ophef over een fresco van Giovanni da Modena uit de 15e eeuw dat de hel voorstelt en waar te zien is hoe mohammed door duivels onder handen wordt genomen.
De aanslag werd gelukkig door de politie verijdeld.
Later verlaagden dezelfde extremisten hun eis tot het overschilderen van de door hun gewraakte scene. Hoe gek kun je zijn? (Mohammed werd in de middeleeuwen door de christenen beschouwd als een ketter en een zaaier van tweedracht.)
Wat dezelfde moslimextremisten weigeren te zien is dat op dezelfde schildering de vraatzuchtigen een tantaluskwelling ondergaan door het heerlijkste voedsel aan hun neus te zien voorbijgaan of dat ze worden volgepropt met uitwerpselen die hen worden aangeboden op een lange spies. Onder hen een kardinaal en een bisschop.

KINDEREN VOOR KINDEREN

Deze week zal het 30 jaar geleden zijn dat het kinderkoor 'Kinderen voor kinderen' werd opgericht. Dat wordt gevierd. Wat niet moet worden gevierd is de verschrikkelijke uitspraak van het Nederlands door diezelfde kinderen. Het kan zijn dat men in centrum Antwerpen het lelijkste Nederlands spreekt, maar dan komt 'Kinderen voor kinderen' zeker op een gedeelde eerste plaats.

DEFAMATION?

Secularist Center for Inquiry Delivers Statement to UN Opposing “Defamation of Religions” Resolution

New York, NY —The Center for Inquiry (CFI), a secularist think tank and NGO in special consultative status with the Economic and Social Council of the United Nations, has delivered a statement to the chair of the Third Committee of the UN General Assembly strongly opposing the proposed "Combating the Defamation of Religions" resolution backed by the Organization of the Islamic Conference (OIC). The resolution is expected to be considered by the Third Committee in coming days.

The resolution has been sponsored each year by the 57-member OIC, who introduced it in 1999 as a resolution to combat the “Defamation of Islam.” The language was expanded in 2008 to include Christianity and Judaism. The effort has gained some traction with the General Assembly since 2005 when Danish newspapers published cartoons depicting the Islamic prophet Muhammad. But earlier this month, the UN's Human Rights Council in Geneva rejected the concept of "defamation of religions" by omitting this term from a compromise resolution on freedom of opinion and expression.

The resolution in its current form is non-binding; rather than having the force of law, it urges member states of the UN to adopt laws prohibiting the "defamation of religion." However, outside of the General Assembly there is a movement afoot at the UN Human Rights Council in Geneva that would incorporate similar measures against "defamation of religions" into international treaties, thereby granting legal force to the resolution as part of international law.

“This misguided resolution would turn human rights law on its head. International law protects individuals, not systems of religious belief,” said Derek C. Araujo, general counsel and representative to the United Nations for the Center for Inquiry. “Existing laws and norms already protect religious people as individuals from discrimination and abuse. This resolution serves the interests of those who would violate freedom of belief by stifling religious dissent and criticism.”

Araujo says that the resolution would give cover to countries that silence, intimidate, or punish human rights activists, religious minorities, and nonbelievers. “This is a direct threat to the guarantees of freedom of speech and belief found in the Universal Declaration of Human Rights,” added Araujo.

CFI’s statement to the UN Third Committee maintains that “it is possible to protect individual religious believers from discrimination without shielding religious belief systems from criticism, and without threatening the rights of religious dissidents, religious minorities, and nonbelievers.”

In the interest of achieving this, the Center for Inquiry statement contains the following recommendations:

Rather than hewing to the misguided and problematic idea of preventing “defamation of religions,” draw on the legal concept of “incitement to national, racial and religious hatred, hostility or violence,” which is grounded in existing international legal instruments.

Ensure that any protection of religious believers against incitement must equally protect nonbelievers, who may be the targets of hateful expression on the basis of their disbelief or dissenting belief.

Stipulate that protections against incitement must not restrict proselytizing, discussion, criticism or expressions of antipathy, dislike, ridicule, insult or abuse.

The Center for Inquiry had previously submitted a position paper (“Islam and Human Rights”) to the Ninth Session of the United Nations Human Rights Council in Geneva September of 2008 critiquing efforts led by the OIC to undermine the universality of human rights.

CFI’s “Statement Opposing ‘Defamation of Religions’ Resolution in the UN General Assembly - October 2009” can be read in full at: http://www.centerforinquiry.net/unitednations/articles_and_books/statement_opposing_defamation_of_religions_resolution/

The Center for Inquiry/Transnational, a nonprofit, educational, advocacy, and scientific-research think tank based in Amherst, New York, is also home to the Council for Secular Humanism, founded in 1980; and the Committee for Skeptical Inquiry (formerly CSICOP), founded in 1976. The Center for Inquiry’s research and educational projects focus on three broad areas: religion, ethics, and society; paranormal and fringe-science claims; and sound public policy. The Center’s Web site is www.centerforinquiry.net.

WELKOM BIJ DE ISLAMCRITICI

Toen ik gisteren Etienne Vermeersch op radio één hoorde praten over zijn jarenlang durende strijd tegen de katholieke kerk, denk ik dat samen met mij velen zich in hem herkenden. Velen van ons hebben zich ontworteld aan hetgeen ze in Rome prediken en dat ook openlijk verklaard en hebben Rome zelfs aangevallen. En dan zegt Vermeersch: 'maar nooit heeft iemand uit die hoek mij met de dood bedreigd, integendeel zelfs, ze zouden en zullen voor me bidden. Hoe anders is het gesteld met de islam,' aldus weer Vermeersch, 'die allerlei waanzin aan mijn adres stuurden, tot en met doodsbedreigingen toe, enkel en alleen omdat ik de Deense cartoons verdedigde.'
Maar nu komt de kat op de koord. Islam-collaborateurs (zoals bijvoorbeeld auteur Tom Naegels er een is - als men vreet van de islamhuif kan men natuurlijk niet anders) verwijzen dan naar hetgeen de katholieke kerk in de jaren van de autodafe en de kruisvaarten heeft uitgehaald, hetgeen op zich dus een kritiek op hun handelwijze inhoudt. Hoe kunnen ze nu dan de islamisering goedpraten, vraag ik me af.
Wel ik ben bereid om het etiket "zwartzak" opgeplakt te krijgen, enkel en alleen omdat mijn vader voor de Duitsers heeft gewerkt, maar ik wil niet met alle zonden van de kruisvaarders worden beladen en ik vermoed velen met mij. Gelukkig beginnen er nu ook verstandige mensen - Geert van Istendael, Benno Barnard, Wim Van Rooy - in te zien dat als we niet opletten de sharia onze toekomst wordt en de oude slogan liever dood dan paaps krijgt weer inhoud.
"Als god bestaat, dan zal ik hem op het matje roepen,' zegt Vermeersch en gelijk heeft ie.

LANGE WAPPER

De mensen hebben gestemd en het werd NEEN. Dan zie je de slechte verliezers,de katholieken en de liberalen (de NVa zag ik gisteren nergens, maar dat was ook niet nodig, zij gedragen zich als slippendragers van de CDNV), vasthouden aan hun standpunt en niet aanvaarden dat de Antwerpenaar voor een keer mondig is. Neen, ze wijzen er zelfs op dat de instelling van de Antwerpenaar sowieso negatief is en de liberale kranten drijven het nog verder, de Antwerpenaar stemde hiermee tegen Brussel, want Brussel ligt de Antwerpenaar nu eenmaal niet. Nu heb ik Patrick Burgemeester dat ook halvelings horen zeggen: 't stad, Antwerpen dus, zou volledig uit de onderhandelingen zijn gehouden. Antwerpen is volgens mij de optelsom van de Antwerpenaren en dus werd er gewoon geen rekening met hen gehouden, logisch dus dat er om een referendum werd gevraagd.
Maar de SPa zit een beetje in de knel en Patrick kronkelt zich in allerlei bochten om toch maar niets stout te zeggen, hij is bezorgd. Maar waarvoor is hij dat? Wel als het op stemmen aankomt dan moet er worden gepraat met het Vlaemsch Belang - die tussen twee lijntjes wel de beste en meest begrijpelijke anti-brochure in de bussen had gestoken - en ook Groen (de uitvinder van het cordon sanitaire!) ziet nu de rekening geprenteerd, want zonder het Belang zal het helemaal niet gaan. Ik denk dat die brug er komt, omdat het politiek zootje nu eenmaal niet tot een overeenkomst zal komen en hiermee voor de zoveelste keer de Antwerpenaar een mes in de rug zal steken. En dan krijgt de ommekeer van Patrick Burgemeester wel een andere betekenis, hij zag de bui al hangen en zette zijn huik naar de wind, maar wist eigenlijk al dat die brug zou doorgaan.
De burger nogmaals in de zak gezet.

POLITIEK, POLITIEK

Sinds 4 weken loop ik samen met een paar dwazen iedere woensdagnamiddag rond Brabo in protest tegen de Lange Wapper. Vier weken geleden waren er een 20tal mensen, 3 weken geleden waren dat er een 50tal, 2 weken geleden was er blijkbaar een mail rondgegaan en daagden er een twintigtal meer op. Maar deze week was er plotseling een groepje mensen van de pvda. Die begonnen al dadelijk met t-shirts aan te trekken met slogans op voor de geneeskunde voor het volk - op zichzelf een schone zaak maar daarvoor was het een groep mensen geweest die zonder enige politieke bedoeling daar waren, enkel aan de toekomstige generaties dachten, en nu werd het plotseling weer politiek. (Je kunt natuurlijk zeggen dat alles politiek is.) Toen er door enkele fotografen werd gesuggereerd om een foto van de groep te maken, waren het diezelfde amadezen (ik blijf ze zo noemen) die vooraan gingen staan. Ik ben rustig - eigenlijk niet - rond Brabo blijven toeren en bedacht dat de laatsten zeer dikwijls de eersten zijn.

GISTEREN IN KRANT DE ZONDAG

MAROKKO WEIGERT MOORDENAAR UIT TE LEVEREN
Drie jaar na de moord op juwelier Eddy Sabbe in Lede is er nog geen zicht op een procesdatum of de uitlevering van de naar Marokko gevluchte hoofdverdachte Mohammed Hachem (31).
Het parket in Dendermonde liet het 4.000 pagina's dikke strafdossier vertalen naar het Arabisch, zodat Hachem in Tanger kan worden berecht, maar het parket-generaal daar maakt geen aanstalten om de man op te pakken.
Belgische speurders kennen het adres van Hachem en stelden vast dat hij in Tanger in luxe leeft. Ze vermoeden dat Hachem met de opbrengst van de roof de Marokkaanse gerechterlijke autoriteiten heeft omgekocht. Hachem heeft de dubbele nationaliteit en Marokko weigert de man uit te leveren of te arresteren.

TOT ZOVER DE KRANT.
Even wijzen op die dubbele nationaliteit. Dat kan blijkbaar een vrijgeleide worden om te roven en te moorden.
Wat betreft die vertaling: neem ongeveer 33 lijnen per blad met 13 als een gemiddeld aantal woorden per lijn, vermenigvuldig dat met 4.000, dat zijn dus 1.716.000 woorden. Men betaalt een beëdigd vertaler gemakkelijk 3 € per woord, maar ik neem aan dat er hier wel prijsafspraken zijn gemaakt en dat er 1 € per woord is bedongen, wat dan de lieflijke som van één miljoen zevenhonderd zestien duizend € geeft (in oude Belgische franken 69.223.268) - en dan maar zeiken dat er gaten in de begroting zijn.

SCHRIJVEN OM DEN BRODE

Als je de naam Chrétien Breukers op Literatuurplein.nl intikt, kun je een lange lijst van publicaties onder deze naam terugvinden. Chrétien schrijft volgens mij namelijk om den brode. Dit jaar bijvoorbeeld verscheen bij de Friese Pers (?) de dichtbundel Gysbert Japicx bezoekt het drielandenpunt (53 pag. 17.50 € of 0,33 € per pagina) en de poëziebundel Het beeld van Monsieur Jacques (48 pag. 19.50 € of 0,40625 € per pagina). In 2008 hadden we Elke avond wordt het vroeger laat (redactie/74 pag. 10€ - Uitgeverij De Papieren Tijger), Gedichten schrijven: de regels van het vrije vers (over grammatica, lexicografie, rijmboeken, schrijfhulp, taalvaardigheid/uitgeverij Augustus) waarover het Nederlands Dagblad schreef: Hij beschrijft zijn eerste kennismaking met gedichten zelfs als een bekering, als iets dat zonder hem in hem geschiedde. Hij weet de plaats en het moment van die bekering nog precies: ,,In de bus van Weert naar Leveroy begon ik te lezen en ineens stuitte ik op het gedicht 'Zwerversliefde' dat begint met de roesverwekkende regels:

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.

Nou moe? Er is ook nog Korte geschiedenis van het voorafgaande (poëzie/Uitgeverij De weideblik/62 pag. 22.50€ of 0,3629 € per pagina), datzelfde jaar vertaalde hij samen met 2 anderen het schitterende Nacht van Edgar Hilsenrath (een oorlogsroman/Uitgeverij IJzer), publiceerde Tongebreek & Niemendal (poëzie/Uitgeverij De weideblik/64 pag. 22.50€ of 0;35156 € per pagina) besproken in Poëzierapport (?), De Recensent (?), 8Weekly (?), Krakatau (?), Woest en Ledig (?). En er volgt nog een lange titellijst. Breukers vertaalde bijvoorbeeld een boek over Erwin Rommel en een boek met de titel 100jaar wielrennen,

vertaalde Zwanger na je 30ste, een Handboek voor de kantoorspion, stelde hier en daar wat samen, schreef her en der een nawoordje, bezorgde de verzamelde gedichten van Hans Berghuis (in Vlaanderen al even onbekend als Chrétien himself). Toen hij werd geïnterviewd na het verschijnen van 25 jaar Nederlandstalige poëzie 1980 – 2005 in 666 en een stuk of wat gedichten verklaarde hij ‘Tot dusver is het zo, dat de dichters reageren en de pers zwijgt. Dat komt nog. Neem ik toch aan. Als deze bloemlezing geen pers krijgt, is er iets mis met 'het poëziewereldje'. Zou Chrétien misschien niet beter in eigen hart kijken? En hij komt dan erg zielig over als hij antwoord op de vraag: Heeft Komrij zelf al gereageerd op je bloemlezing? ‘Nog niet. Maar hij zal binnenkort wel reageren, denk ik. Hoop ik, bedoel ik.’ Chrétien zit niet verlegen voor een stoute uitspraak als hij beweert: ‘Chabot is volgens mij geen dichter, maar een entertainer. Ik zie hem wel eens op de tv. Dan doet hij op afroep een beetje vreemd. Waarom zou ik werk van hem opnemen?’ Ja, vroeger waren er ook van die mensen die probeerden interessant te lijken door hun bekende mededichters een zet te geven, of erger nog, hun jaloezie op beter verkopende dichters te kanaliseren in slecht geschreven kritieken. Wat Chrétien nu doet op zijn site decontrabas.com. Deze site is gevuld met nieuwtjes, roddels en ditjes en datjes, die hij sprokkelt op alle presentaties van nieuwe boeken en op prijsuitreikingen – zijn drank hoeft hij dus al niet meer te betalen. Iedere dichter komt wel eens aan de beurt, recent nog hekelde hij Marc Pairon op deze site. Pairon uiteraard gelukkig natuurlijk, want over hem wordt geschreven op nauwelijks bekende sites door nauwelijks bekende dichters EN in de grote kranten. Pairon heeft ook de route gedaan van bijna alle radiostations in Vlaanderen en haalde de televisie op Gedichtendag 2009 met zijn erg toegankelijke poëzie (VTM-nieuws en het nieuws van de VRT televisie). Hier is Chrétien dus nog helemaal niet in geslaagd en daarom klinken zijn stukjes wat nijdig als anderen erin slagen de gunst van het publiek te winnen.

ADVOCAAT VAN VUILE ZAAKJES

In Nederland heb je een advocaat die bekend is bij de penose, maar die evengoed in haast alle praatprogramma's wordt uitgenodigd om zijn zegje te doen over politieke zaken. De weledelgeboren heer Spong.(Even terzijde: als ik die man nog maar zie, keert mijn maag zich al.)
Zeer recent kwam hij nog in het nieuws met de zaak Saban B. Saban zit/zat een gevangenisstraf uit van zeven jaar. Wat heeft hij dan gedaan? Liefst 77 vrouwen dienden klacht tegen hem in wegens slagen en verwondingen toegebracht door Saban of zijn helpers met de hulp van een baseballbat. Omdat ze zo niet voor het raam konden, werden ze in een bad met ijskoud water gestopt, zodat de blauwe plekken minder te zien waren. Sommige van de meisjes/vrouwen werden naar de plastische chirurg gesleept en moesten tegen wil en dank een borstvergroting ondergaan. En nog kreeg diezelfde Saban B. van justitie de gelegenheid om een vakantie van 7 dagen te nemen, om zijn kind te zien. Nogal logisch dat hij de benen nam, Saban B. zit nu naar alle waarschijnlijkheid ergens in Turkije, maar de weledelgeboren heer Spong zwijgt als het graf over de verblijfplaats van het heerschap.
Het is diezelfde Spong die parlementslid Geert Wilders heeft aangeklaagd wegens racistische uitspraken en zeer recent er nog aan toevoegde dat hij Wilders ook wilde pakken om zijn uitspraken over de kopvodden en de belasting die hierop zou moeten worden geheven. Eerlijk gezegd, als ik moet kiezen in wiens gezelschap ik liever wordt gezien, geef mij dan maar Wilders.
Als we het dan toch hebben over de hoofddoekenkwestie, wil ik even terugkomen op de betoging voor gelijke rechten van de moslima's in Antwerpen. Plots ontdekken ze de
Belgische grondwet, plots beroepen ze zich op hun Belgische nationaliteit. Maar de Marokkaanse verloochenen ze niet! Integendeel, hun dubbele nationaliteit wordt handig door hen uitgebuit. En zij moeten niets zeggen van de slogan eigen volk eerst, neen zij niet.
Even een voorbeeld:
Ik stap op de bus, samen met een oudere vrouw van plus minus 80 jaar, een - hoe moet je dat nu zeggen? - vrouw die in Antwerpen werd geboren voor de dagen dat de grote immigratiegolven over het land spoelden. We lopen samen tot in het midden van de bus, waar de drie klapstoelen bezet zijn door 1. een Marokkaanse of Turkse vrouw met hoofddoek, 2. een Marokkaans meisje zonder hoofdoek maar met een mp3speler in de oren, 3. een opgeschoten kroezelbol met duidelijke Noord-Afrikaanse achtergrond. Geen van hen doet ook maar enige moeite om zijn gat op te heffen, om de oudere vrouw haar of zijn zitplaats aan te bieden. Ik maak er een opmerking over, hoe wij vroeger beleefdheid leerden, maar dat zijn woorden in Gods/Allah's lucht. Dan stopt de bus en een Marokkaans slagschip met hoofddoek die een kinderwagen voortduwt, schuift door de middendeur naar binnen en kroezelkop staat onmiddellijk recht. Ik ben ietwat moedwillig en maak het de vrouw niet gemakkelijk, waarop ze op het bordje wijst dat haar voorrang zou moeten geven. Ik wijs haar erop dat het bordje over gehandicapten gaat en dat zij er duidelijk niet gehandicapt uitziet.
Ik denk dat de Antwerpenaren van voor de grote immigratiegolf zich steeds meer gehandicapten in hun stad gaan voelen. Neem nu mijn Marokkaanse buurman, een lieve man, maar waarschijnlijk niet geïnteresseerd in het wereldkampioenschap wielrennen, want net de laatste 30 kilometer gaat hij in onze aangrenzende muren als een gek boren, zodat ik nog nauwelijks de commentaar kan horen.
Ghandi zei het al: oost en west, zij zullen elkaar nooit ontmoeten. Ik vrees dat dat ook opgaat voor noord en zuid.

WAAR DE ISLAM LEEFT, STERFT DE BESCHAVING

een correspondent meldt:

VANDAAG IN HET PERSOVERZICHT

"Moslims kunnen niet lachen met kunstwerk in Brussel" (Het Laatste Nieuws).
Een kunstwerk heeft in Brussel een pak negatieve reacties uitgelokt. De installatie, die opgesteld staat in een etalage in de Charles Rogier-passage, zal daarom afgebroken worden.

Op forum.politics.be kun je vandaag lezen:

Het werk stelt een moslimgebedplaats voor, met in het midden van
mannenschoenen een vrouwenschoen met hoge hakken.
Voorbijgangers stoorden zich eraan en gooiden stenen naar de etalage.
Er werd ook op gespuugd en er werden beschadigingen aangericht.

De laatste dagen werd de etalage met een paneel afgedekt. De kunstenaar
zegt dat de moslimgemeenschap de boodschap van het werk misbegrepen
heeft. (belga/svm)

Op forums.marokko.nl kun je het volgende lezen:

poppylove 24-09-2009, 23:49
Ligt heel gevoelig Blade...vrouwen en hakken.....dat wist je toch wel....

Sommige hebben alleen geleerd om te spugen.....praten is nou net iets te beschaafd.......snapie....

--------------------------------------------------------------------------------

Ollanda 24-09-2009, 23:57
Nog even en manneke pies wordt gesloopt :traan1:
Dag Brussel.. eens zo'n mooie bruisende stad :traan1:

HET BELANGRIJKSTE IS DE HOOFDDOEK

MOSLIMA'S PLANNEN NIEUWE BETOGINGEN VOOR KOPVOD

Volgens Het Laatste Nieuws: De directies van alle Vlaamse scholengroepen van het Gemeenschapsonderwijs scharen zich achter een hoofddoekenverbod. De scholengroepen adviseren de invoering ervan aan de Raad van het Gemeenschapsonderwijs, die vandaag bijeenkomt over de kwestie.
Tegen wat moeten de moslima's nu gaan betogen om thuis weg te zijn en hun vasten (want het is volgens mij nog steeds Ramadan) te verbreken in allerlei Quick's en Mac Donald's, waarbij ze in vele gevallen hun kopvod afzetten.

Sure Wish They Would Invent Something To Keep The Sun Out Of My Eyes.

KOMAAN CANVAS, VLIEG ER EENS IN

Op de BBC zijn de de Pre-Rafaëlieten in de vierdelige serie ‘Desperate Romantics’ van regisseur Peter Bowker bepaald goed in beeld gezet. Natuurlijk was er een heleboel (soms gefundeerd) commentaar, omdat Bowker het gebeuren van meer dan 10 jaar zich op een korte tijdspanne van enkele jaren laat afspelen, en door de vier afleveringen zich verplicht zag van ietwat oppervlakkiger te werken. Stichter William Holman Hunt en succesvolle John Everet Millais komen niet helemaal uit de verf en er wordt iets te veel gefocust op Dante Gabriel Rosetti, terwijl van William Morris haast een karikatuur overblijft, maar ik bleef er in ieder geval voor thuis.
Nu op zondag 30 augustus ging de eerste aflevering van de tweedelige serie ‘Wuthering heights’ op ITV van start. Hier laat Peter Bowker zich weer helemaal gaan en spiegelt zich aan wat hij de beste adaptatie aller tijden vindt, die uit 1939 met Laurence Olivier. Wat je van Bowker kon verwachten gebeurde, hij hield zich helemaal niet aan de letter van Emily Bronte’s roman. Het was waard om op zijn versie te wachten. Je ziet gewoon hoe Heathcliff (gespeeld door Tom Hardy) ten onder gaat aan de passie van Catherine (Charlotte Riley). Het bovennatuurlijke en het macabere werd wel gerespecteerd en zo zie je de beroemde bloederige hand door het slaapkamerraam naast de terugkomst van Cathy uit de doden.
Dan is er de nieuwe ‘Dokter Who’ terwijl de oude nog niet versleten is. David Tennant zal dit jaar nog drie specials maken, maar dan is het definitief gedaan. Hier komt Matt Smith, de elfde dokter, en die is heel wat conservatiever gekleed dan de tiende. Ook de Tardis werd in een nieuw oud kleedje gestoken. In ieder geval iets om naar uit te kijken. wie de serie ‘The street’ heeft gevolgd wil ze graag nog eens terugzien, en dan liefst met Nederlandse ondertiteling, want het Engels was niet altijd makkelijk.
Na genoten te hebben van de eerste aflevering van ‘The choir-Unsung town’ wil je dat koorleider Gareth Malone opnieuw in zijn missie slaagt. Schitterende televisie. Mocht Canvas op zoek zijn naar een sterke één uur durende documentaire dan moeten ze eens kijken naar ‘A conversation with Fritz Lang’ in 1975 gedraaid door William Friedkin (The exorcist). Daarnaast heb je het docu-drama ‘Spanish Flu – The forgotten fallen’ met een sublieme Bill Patterson, over het uitbreken van de Spaanse griep in 1918, die meer doden maakte dan de hele Eerste Wereldoorlog samen. ‘Wallander’ met Kenneth Branagh krijgt dit seizoen drie nieuwe afleveringen, drie Aurelio Zen romans van Michael Dibdin worden verfilmd voor tv en Peter Robinson’s roman ‘Aftermath’ krijgt een kans op ITV.
Komaan Canvas, vlieg er eens in!!!

SCHRIJVERS VAN NU EN TOEN

Als je de schrijvers moet geloven, is het erg gesteld met de uitgevers van boeken. De grote althans. Bij hen komt het er volgens de schrijvers niet meer op aan om een goed boek af te leveren, neen de schrijver moet ervoor zorgen dat hij een bekendheid is vooraleer zijn boek aan een uitgever aan te bieden. Het gevolg hiervan is dat schrijvers die uiteindelijk bekendheid hebben verworven heel wat slechte boeken afleveren onder druk van hun uitgever, boeken waarvan je je wel eens afvraagt wie die rotzooi nog leest. Gelukkig heb je nog de kleinere uitgeverijen die zich wensen te onderscheiden en onderafdelingen van grote uitgeverijen die vrij spel krijgen, maar uiteindelijk op kortere of langere afstand het hoofd moeten buigen voor de boekhouders.
Academici hebben ook meer kansen dan de man uit het volk – en dat terwijl volgens mij althans, de grootste dichters uit het volk komen - een recent voorbeeld hiervan in Vlaanderen is Marc Pairon



die door het volk wordt aanbeden en verkopen realiseert van duizenden en duizenden dichtbundels, maar door de critici (meestal academici) onbesproken wordt gelaten. Maar als het stramien van Remco Campert wordt gevolgd dan zal Pairon binnen een tiental jaren als een groot dichter worden beschouwd.
Mogelijkheden voor schrijvers dezer dagen is ervoor zorgen dat ze aanwezig zijn op het web, liefst met een blog die blauwe plekken veroorzaakt. Of beginnen met publiceren op het net, zodat de door uitgeverijen aangestelde personen die het net afzoeken als beroep, kennis kunnen maken met hun werk. (‘De Celestijnse belofte’ is hier een voorbeeld van.) Dat kan hen helpen op hun moeilijke weg naar boven, die ze meestal achterwaarts moeten afleggen en dat liefst op één been – beeldspraak.
Het kan ook helpen als je er in slaagt om lezingen doorheen het land te versieren die vele mensen op de been brengen. Hiermede creëer je een platform. Dan komen de uitgevers wel vanzelf aan je deur kloppen. In Engeland bijvoorbeeld was er een bekend professor, die de 60 al voorbij was, die lezingen hield over zijn reis doorheen Zuid-Amerika, in z’n eentje, met als doel salsa te leren dansen wat hij meestal deed met dames van losse zeden in nachtclubs van laag allooi. (Zijn vrouw had hem een pak condooms meegegeven.) Zijn lezingen maakten hem een beroemdheid en de uitgevers stonden aan te schuiven.
Als je genoeg in de kijker loopt, kan het je wel gebeuren dat de een of andere politieke of andere beroemdheid je aanspreekt om een boek te schrijven waarop zij dan hun naam zetten. Als het boek dan een redelijke verkoop kent, krijg je wel meer van dat werk toegeschoven.
Je vraagt je wel eens af of het vroeger ook zo was en of zogenaamde longsellers van vandaag vroeger ook zo weinig kans maakten. En na wat opzoekwerk kom je tegen dat ‘Moby Dick’ van Herman Melville erg slecht werd ontvangen en eigenlijk meer dan zeventig jaar moest wachten op een degelijke bespreking.
William Goldings ‘Lord of the flies’ (Heer der vliegen) werd zowat door iedere uitgever afgewezen met een gemiddelde van 49 dagen tussen opsturen en afwijzing. Agatha Christie moest met haar eersteling, ‘The mysterious affair at Styles’ (De zaak Styles) een vier jaar lange tocht langs tientallen uitgevers afleggen vooraleer ze een (niet erg enthousiaste) uitgever vond (maar dat laatste begrijp ik als ex-uitgever wel, ik heb nooit erg hoog opgelopen met haar schrijverij). En dan is er het schrijnende voorbeeld van de Australische auteur Fergus Hume die zijn debuutroman ‘The mystery of a handsom cab’ (Het mysterie van het huurrijtuig) uit 1886 in eigen beheer uitgaf, omdat iedere Engelse uitgever die hij benaderde hem afwees. Uiteindelijk verkocht hij de Engelse en Amerikaanse rechten voor 50 Australische dollar, wat pijnlijk is als je weet dat er meer dan 400.000 exemplaren over de toonbank gingen.

POLITIEK CORRECT?

Een correspondent schrijft: Làchen! De houdbaarheidsdatum van het concept politieke correctheid lijkt stilaan definitief overschreden. Neem even een kijkje op New York Times:

http://www.nytimes.com/2009/08/13/books/13book.html?8bu&emc=bub3

WANDELEND DOOR ANTWERPEN

Al wandelend door Antwerpen zie ik de vele bordjes en briefjes en computeruitdraaien hangen, waar men kond doet van het feit dat men met verlof is. Nu is dat verkeerd taalgebruik dat blijkbaar niet valt uit te roeien. Men krijgt verlof als militair, men haalt een visverlof af, men krijgt verlof om drank te verkopen in dit geval dus een vergunning. Enkele jaren geleden stelde ik aan De Antwerpenaar voor om een pagina in te ruilen met de tekst: WIJ ZIJN MET VAKANTIE en vervolgens daaronder VAN en TOT, zodat dit kan worden uitgeknipt en overal opgehangen. Worden we weer iets minder uitgelachen, want als men botten (laarzen) in de solden (seizoensaanbieding)kan kopen is er nog een grote afstand af te leggen. Wat ik dan wel weer leuk vond waren de bordjes met ZOMER ACHTERAAN IN DE WINKEL

KNOEIERS OP HET STADHUIS

De Hoogstraat, de Kloosterstraat vieren hoogtijdagen op zaterdagen en zondagen. Behalve wanneer de Iron Man langs hun deur loopt, dan zien ze enkel voorbijlopende schichten, terwijl het koperspubliek de stad mijdt, want nergens, maar dan ook nergens kun je nog door en ik wil de rekening niet betalen van de overuren van de politieagenten. Toch slim van diegenen die het parcours uittekenen. Maar men kiest ze again en again...

ENGELAND versus FRANKRIJK onder 19

Gisteren werd tijdens het kampioenschap voetbal onder 19 de match Engeland-Frankrijk afgewerkt. De Fransen eindigden na verlengingen uiteindelijk met 8 man: Sébastien Corchia, Ryad Boudebouz en Abdel El Kaoutari werden met twee gele kaarten weggezonden.

ANTWERPEN NOEMT HET EEN PARK

Als men de eerste betekenis van park volgens Van Dale neemt staat daar: "afgeperkte ruimte waarin dieren in het wild leven, m.n. als jachtterrein ook als tweede lid in samenst. als de volgende, waarin het eerste lid een dier of diersoort noemt: dierenpark, fazantenpark, konijnenpark, leeuwenpark, vogelpark." Als ik voorafgaande lees, denk ik niet dat 't stad dit met Park Spoor Noord heeft bedoeld, ze zouden al direct voor racist worden uitgescholden.
De tweede betekenis van het woordje park is: "terrein bij of om een kasteel of landhuis, bestaande uit bos en weiland, meestal door vijvers en kunstmatige aanleg verfraaid." Men moet goed kijken om enkele bomen op Park Spoor Noord te vinden en met veel goede wil kun je het voetbadje een vijver noemen en als we dan toch positief bezig zijn noemen we de vele grasvelden dan ook maar weiland.
Betekenis drie: "terrein nabij of in een stad of dorp, dat men door beplanting met bomen en heesters tot publieke wandelplaats heeft ingericht". Ook hier weer bomen, een park zonder bomen is dus géén park. Dan heb je ook nog het nationaal park, dat is een groot stuk terrein dat in zijn ongerepte natuurstaat wordt bewaard. En ook hier kan Park Spoor Noord geen aanspraak op maken. Vroeger was men eerlijker, dan noemde men dit gewoon een weide, zoals in "konijnenweide". En nu we toch negatief bezig zijn, kan die "muziek" daar wat stiller, niet iedereen houdt van de "muziek" die Studio Brussel, MNM of Radio2 ons in de maag splitst.

TOEN WAS GELUK HEEL GEWOON

Enkele dagen geleden kreeg ik de jongste dochter van mijn zus op bezoek. Die is inmiddels bijna achtendertig jaar. We haalden herinneringen op over haar oma en opa (mijn ma en pa dus) en hoe ze tussen haar achtste en elfde jaar samen met haar twee jaar oudere zus en mijn dochter in de bossen van Oevel (Westerlo) speelden en een (laag)boomkamp maakten en zich enkel lieten zien wanneer het etenstijd was. Of wanneer ze helemaal onder de schrammen zaten wanneer ze weer eens naar beneden waren gedonderd. Hoe ze door niemand lastig werden gevallen en hoe wij – de ouders – ons helemaal geen zorgen maakten. En hoe het nu is geworden. Ofwel verlies je je kinderen niet uit het oog, ofwel stop je hen vanaf ze acht jaar zijn een mobieltje in de hand, zodat ze in eventuele nood nog kunnen bellen, of in het ergste geval kunnen worden opgespoord. Al die berichten over ontvoeringen en pedofielen maken het natuurlijk niet gemakkelijk om te zeggen dat we het allemaal een beetje teveel opblazen. Dat vind ik althans.
Wat ik echter de spuigaten vind uitlopen is dat vanaf medio oktober iedereen in het Verenigd Koninkrijk die bij zijn werk met kinderen in aanraking komt, zich moet laten registreren in een nationale database (Independent Safeguarding Authority). Tegen een vergoeding van 64 pond (73,87 euro) kan men een verklaring krijgen nooit te zijn veroordeeld wegens kindermisbruik. Wie zich daar niet aan houdt, riskeert veroordeling tot een gevangenisstraf. (Het is een uitvloeisel van de maatregelen die zijn genomen na de moord in 2002 op Jessica Chapman en Holly Wells door de schoolconciërge Ian Huntley.)
En daar vallen dus ook de kinderboekenschrijvers onder die lezingen geven op scholen. De meermaals bekroonde Philip Pullman liet zich horen als een verwoed tegenstander en zegt dat angst voor seksualiteit en politieke berekening hier hand in hand gaan.
‘Wanneer je als schrijver of illustrator naar een school gaat, spreek je voor een hele klas en soms wel tot de hele school. Hoe zou iemand onder die omstandigheden in hemelsnaam een kind kunnen verkrachten of beschadigen? Dit is volstrekt ongerijmd.’ Dus Pullman stopt met lezingen geven en betaalt dus die 64 pond niet. Hij is erg welstellend geworden met zijn trilogie en kan het zich dus veroorloven. Dat geldt natuurlijk niet voor veel mindere goden. Maar zeggen tegenstanders, die wet zou wel eens in de sociale samenhang kunnen ingrijpen, want als kinderen enkel die auteurs of illustrators te zien krijgen die een getuigschrift hebben opgehaald dat ze geen pedofielen zijn, zouden de anderen wel eens over de tong kunnen gaan, terwijl er helemaal niets aan de hand is en zouden kinderen hen en ook andere volwassenen wel eens kunnen gaan wantrouwen.
Anne Fine, Michael Morpurgo, Quentin Blake en Anthony Horowitz hebben eveneens verklaard geen lezingen op Britse scholen meer te zullen geven. Er zijn Engelssprekende landen zat die veel redelijker zijn, volgens hen.
Natuurlijk heb je her en der wel voorstanders. Onder hen Gillian Cross (auteur van ‘Het demonische schoolhoofd) die zegt: ‘Kinderen zijn de echte slachtoffers en indien een registratie daar iets tegen vermag, dan vind ik dat best en betaal ik graag die 64 pond.’
Geïnspireerd door een artikel van Jef van Gool http://www.literatuurplein.nl

VAN INTEGAN NAAR TELENET

Op een bepaald ogenblik in de tijd bel je naar Telenet. Na een drukje op 1 en dan nog eens 1 en dan nog eens 1 en... krijg je eindelijk iemand aan de lijn, je doet je uitleg en dan verwijst die iemand je naar Integan, want daar zou de fout liggen. Je belt naar Integan en die zeggen dat ze van die fout weten, maar dat Telenet er nog altijd niets aan heeft gedaan. Je berust. Dan krijg je een brief dat Integan nu Telenet is geworden en je belt opnieuw. Je krijgt iemand aan de lijn en die wordt zo zenuwachtig dat haar computer in het honderd lijkt te draaien en ze zegt dat ze zal terugbellen. Dat is vandaag dus één week geleden. Laat ons het dan maar eens schriftelijk langs het net proberen. Na heel wat slinkse bochten nemen kom ik uiteindelijk terecht op een plek waar je een aanmeldingsdossier kunt intikken.

Telenet Televisie - Mailformulier
Je naam en voornaam:
Je e-mailadres:Opgelet: we sturen ons antwoord naar dit adres. Controleer of het juist is.
Klantennummer:
Ik ben bereikbaar op dit telefoonnummer:
Type:
Type TV toestel:
Waarover gaat je vraag?
Maak een korte, maar duidelijke omschrijving van je vraag:

Bij de zender ARTE loopt het beeld en het geluid niet
synchroon. Ik heb me daarover al beklaagd bij Integan
en die verzekerden me dat ze er iets aan gingen doen,
maar noppes.

EN WAT KRIJG JE?

Foutmelding
Je aanvraag kan momenteel niet automatisch verwerkt worden, waarvoor onze excuses. Probeer het later nog even opnieuw. Indien het probleem blijft aanhouden, neem je gerust contact op met onze klantendienst, dan kunnen we deze aanvraag zo snel mogelijk uitvoeren.

JA EN DAN DRUK OP 1 EN DRUK OP 1 EN DRUK OP 1...

Service? Ik denk erover van te veranderen, maar ja... wat zal het dan weer zijn.

LE TOUR DE FRANCE

Van een wielerliefhebber: In 1940 werd de Tour de France nog met nationale ploegen gereden. Zeldzame foto van de Mannschaft tijdens de ploegentijdrit in Elzas-Lotharingen.

SANT IN EIGEN LAND?

John Vermeulen is de auteur van maar liefst 11 SF-romans, 14 thrillers, 5 historische romans, 10 non-fictie boeken, 3 SF verhalen voor de jeugd, 11 Vlaamse Filmkes (waarvan 1 werd bekroond met de John Flandersprijs), schreef tientallen verhalen voor Ché, Playboy en Penthouse - die dan nog eens werden gebundeld, schreef 2 erotische romans onder het pseudoniem Tessy Bénigne - de hele Nederlandse en Vlaamse pers tuinde er in, toen John zijn liefje van die tijd als schrijfster presenteerde, daarnaast waren er nog 13 theaterstukken en 1 monoloog, terwijl er nog eens 5 toneelstukken door hem werden vertaald. Zijn toneelstuk 'Vraag het maar aan de postbode' werd uitgezonden op VTM. Vertalingen van zijn boeken verschenen in het Duits, Spaans, Hongaars, Frans, Japans en Engels (deze laatste vooral verhalen in diverse anthologieën). Zeer recent werd er van één van zijn historische romans 'De tuin der lusten' in Duitsland een opera gemaakt. Wolfgang Haendeler, directeur van het operahuis in Kiel, kocht de rechten om dit boek te bewerken tot een libretto voor een opera.
http://www.musiktage.de/mt/solisten_ensembles/kuenstler.html?aid=d694e000b95747fdba06d095f5190f42
De muziek is van de hand van de Britse componist Edward Rushton (http://www.gioulamirushton.net/). Recent verscheen er ook nog een vertaling in Rusland.
John Vermeulen leeft royaal van zijn pen en kreeg nooit één frank subsidie. Enkele van zijn vertalingen stonden in de bestsellerlijst van het betreffende land. Heeft u al veel gelezen in Vlaamse of Nederlandse dag- en weekbladen over John Vermeulen? Inderdaad weinig of niets, want de cenakels doen hun werk grondig. Misschien kan deze opera er wat aan veranderen? Alhoewel, ik betwijfel het.

ZWERFVUIL

De slogan ZWERFVUIL GOOI JE IN DE VUILBAK EN NERGENS ANDERS, lijkt me grammaticaal en technisch niet helemaal in orde. Als vuil in de vuilbak ligt is het géén zwerfvuil. En als je vuil in de vuilbak gooit kan het nooit zwerfvuil zijn. VUIL GOOI JE IN DE VUILBAK EN NERGENS ANDERS zou dus beter zijn.

OEJGOEREN

De Oejgoeren in Xinjiang, een Turkssprekende moslimminderheid binnen de Chinese bevolking, voelen zich benadeeld door ingeweken Han-Chinezen. Die vormen een meerderheid binnen de Chinese bevolking maar een minderheid in Xinjiang.
Wat zeggen de moslims van België, Nederland en Duitsland en... nu ze zelf deel uitmaken van een volksgroep die discrimineert?
Misschien iets voor al die de zonder haat straat bordjes aan het raam hebben hangen. Misschien kunnen ze daar ook nog een foto bijhangen van de slachtoffers van het geweld in Iran.
Multikul bestaat dat? Ik denk het niet.

LITERATUUR IS GEEN VAKANTIELECTUUR

Ieder jaar wanneer mijn vrouw en ik vakantie houden, stapelen we de te lezen boeken in de auto of sluiten ze in onze koffers, en dikwijls, erg dikwijls, zitten daar dan wel enkele titels bij die ongelezen terugkomen. Dit jaar waren dat de laatste twee aangeschafte boeken 'De herfst zal schitterend zijn' van Jan Siebelink (20ste druk) - wees eerlijk, toch leuk om te lezen bij 27 graden Celsius - en 'Paravion' van Hafid Bouazza. De eerste sprak me helemaal niet aan, vond ik eender saai, de tweede is een taal- en ideeënbad dat je niet in je luie strandstoel kan en mag lezen. Dorothy Parker's 'De kleine uurtjes' ging voor de tweede maal mee en bleef op de erg goed vertaalde gedichten na (vertaling Ivo de Wijs) weer eens ongelezen.

Even wisselen naar Sue Grafton's 'P staat voor pijngrens' waarin Kinsey Millhone haar zoveelste raadsel oplost, maar ook niet haar sterkste verhaal. Dan over naar 'Mijn Max' van Marc Andries. Het verhaal van Charlotte, dochter van koning Leopold I van België, en haar man Maximiliaan van Oostenrijk. Een vlotte semi-biografische roman die leest als een trein. Gelukkig maar, dan zie je de soms wel gebrekkige redactie niet die op het boek gebeurde. Gedurende de 315 pagina's en de net niet 35 jaren van zijn leven, komen we 3 x de zin 'hij was op een paar weken tijd tien jaar ouder geworden' tegen, toch minstens 20 zetfouten (ik heb ze niet erg aandachtig geteld, je bent met vakantie of niet) en enkele taalfouten langs (aan!) de andere kant, oké ik stop maar, het moet je niet beletten het boek te lezen!

'De grote afrekening' een thriller van George Pelecanos op het slechtste papier dat ik in jaren zag, is een stevige roman, maar ik heb betere Pelecanossen gelezen. Een lekkere verrassing was Paul Jacobs met 'De rode badkuip'. Een erudiete misdaadroman, die lezers van Colin Wilson en Hubert Lampo - en dat zijn er velen al geven ze het niet altijd toe - in verrukking kan brengen en met een einde dat je glimlachend het boek laat toeslaan. Robert Goddard schreef 'Een schuldig huis' en ik betaalde er 5 euro voor, nog te veel voor deze saaie, langdradige zogenaamde thriller. Haast even erg is 'Vrienden' van Rudy Soetewey. Hij doet Agatha Christie's 'A mysterious affair at Styles' nog eens over. Ik heb altijd gedacht dat Christie afgestemd was op lezers vanaf 12 jaar en zo behandelt Soetewey ons ook. Het haast ongeloofwaardige einde zet de lezer voor schut, want het klopt aan geen kanten.

Uit hoofde van mijn beroep als literair agent las ik ook nog Harry Verbeeck's 'Het varkentje van Mohammed - of hoe word ik snel en zonder moeite profeet, in drie stappen', een hilarische vertelling over de varkensboer Mohammed uit de gordel van geel zand, waar de bewoners Maral-Tuli zijn. Of ik er een uitgever voor vind, is dan weer een ander paar mouwen.

Een fan schrijft me:

In tegenstelling tot haar cd's...

SIGARETTENPEUK

Een vriend schrijft me:

Subject: Re: cultuur! >>
>>
Als het zo doorgaat blijven we nog zitten met Bertje als cultuurminister!

Doch ondertussen woon jij toch maar in de stad die als eerste het wezenlijke probleem van (tromgeroffel...) DE SIGARETTENPEUK aanpakt!

Iedereen weet het: sigarettenpeuken zorgen telkens opnieuw voor een spoor van vernieling doorheen Deurne als er weer eens een voetbalmatch is.

Sigarettenpeuken zijn berucht om hun wildplassen.

Sigarettenpeuken nemen het grootste deel van het nachtlawaai en de verkeersagressie voor hun rekening en roven voortdurend de handtassen van oude vrouwtjes.

Sigarettenpeuken blijven maar stennis schoppen omdat ze het recht opeisen een boerka te dragen in het stedelijke zwembad.

En het getippel van sigarettenpeuken in de stationbuurt heeft menig onbezoedelde toerist gechoqueerd.

Slechts één man, de mysterieuze, steeds in een T-shirt gehulde AD MAN (c), durft deze plaag het hoofd te bieden!!

Vanaf volgende week in uw straatbeeld! Komt dat zien! komt dat zien!

Te laat!

AD MAN(c), de man die nooit achteromziet, heeft de oorlog verklaard aan de sigarettenpeuk. In Zwijndrecht, Kruibeke en Schoten bieden zich de eerste gevluchte sigarettenpeuken aan op de lokale OCMW's, alwaar ze met de nek worden aangekeken door de fine fleur van onze verzorgingsstaat.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

TURKSE JOURNALIST VOOR RECHTER

Je heet Nedem Sener, je bent journalist, en je brengt zogezegde staatsgeheime documenten aan het licht, en dat in een boek getiteld 'De moord op Dink en de leugens van de inlichtingendienst', dus sta je voor de rechter. Wat zijn echter die staatsgeheimen? Dat zijn feiten die de hele wereld weet, maar die door Turkije nog steeds worden ontkend. De Turkse regering stopte het onderzoek in de moord op Hrant Dink, een etnisch Armeense journalist, die door een ultra-nationalistische Turkse tiener werd vermoord, omdat hij de uitmoording van de Armeniërs door de Turken tijdens WOI had geduid als volkerenmoord.
Voor diegenen die niets van deze zaak afweten is er
http://nl.wikipedia.org/wiki/Armeense_Genocide

DE BESTE

De beste uitspraak tijdens alle debatten en gesprekken voorafgaand aan de verkiezingen was volgens mij: Als verkiezingen iets zouden veranderen, dan waren ze verboden.

IN EUROPA

Heeft Verhofstadt het nu eindelijk begrepen dat ze hem hier niet moeten. Veel mensen moeten hebben gedacht, laat ons voor hem stemmen, dan zijn we er zeker vanaf in Vlaanderen (België).

TENNISCOMMENTAAR

Kijkers van Sporza-tv weten het allemaal, de commentators van het tennis aldaar zijn strontvervelend en hun commentaren zijn haast op het niveau van de commentator op Eurosport die tijdens het snooker ontdekte dat je met een B te plaatsen voor Allen, het woordje ballen kreeg.

Dan is er Roland Garros, waar het publiek me danig op de zenuwen ging werken met hun vilaine houding tegenover de tegenstanders van Roger Fèderèr, die werden weggehoond of een applaus kregen bij iedere fout die ze maakten, en dan is er het geval Nadal die gewoonweg onheus werd behandeld.

Zondag was er dan France 2 waar ze overgelukkig waren dat ze eindelijk Agassi en Graf samen in de studio hadden voor een interview en wat denk je, je kon geen woord van hetgeen beiden zeiden horen, omdat er simultaan naar het Frans werd vertaald.

Uiteindelijk was de keuze de volle 14 dagen redelijk gemakkelijk, of wel keek je naar de RTF ofwel naar Eurosport - met Engels commentaar.

KLEINE PARTIJEN

Misschien is het toch maar beter om voor enkele van de kleinere partijen te kiezen, want als je voor CD&V stemt stem je voor de vakbond en stem je voor de SP-a dan stem je ook voor de vakbond. De vakbonden willen een sociale stilte houden in deze moeilijke tijden, dus worden de werknemers sowieso genaaid, ook al zouden ze het anders willen. De liberalen die meestal tot het werkgevers clubje behoren kijken natuurlijk goedkeurend toe. Ik zou zeggen, stem klein.

POLITIEKE CORRECTHEID, JA MIJN OOR

Ik herinner me dat we vroeger meestal scholden met erg lichamelijke termen of handicaps: schelen aap, brillenkast, rossekop, scheve kleerkast, nageboorte, bij jou hebben ze het kind weggegooid en de nageboorte gehouden, waren erg gebruikelijk. Het was ook gemakkelijk. Er waren alleen maar bleeksmoelen, uitgezonderd die ene zwarte Antwerpenaar die veters verkocht, en die stond nooit klaar met het woordje 'racist'. Pak nu Jelle Van Damme van den Anderlecht, die zegt 'vuile aap' in het kader van enige vorm van intimidatie tegen een tegenstander en pats... een proces voor racisme aan zijn been, want de persoon tegen wie hij het zei was zwart. Wat als die nu blank was geweest? Als Jelle nu 'zwarte aap' had gezegd, zou ik het begrijpen, want daarin schuilt een vorm van racisme, maar in 'vuile aap' kan ik alleen maar ontdekken dat Jelle meent dat zijn tegenstander zich niet regelmatig wast. Laat ons zeggen dat Jelle een apenstreek uithaalde en een apenstreek is een dwaze- of kwajongenstreek. Misschien is het voor een woordenboek uitgever wel een idee om net zoals de Amerikaanse uitgave 'Forbidden American' (225 pag.) een gelijksoortige uitgave te maken voor het Nederlands. Helpt het niet, dan is het in ieder geval erg leuk om lezen, ik heb in de Amerikaanse uitgave echt beeldrijke woorden gevonden: Buddha head, chili-eater, Christ-killer, Dago, darky, goulash, gringo, hooknose, Jesus screamer, kraut, Mex, Polack, Packie, thicklips, velcro head, yellow nigger. Je kan er in ieder geval al heel veel vinden op http://scheldwoorden.goedbegin.nl/, een heerlijke bron van informatie.

HOE STAAT DE N-VA TEGENOVER DE TOETREDING VAN TURKIJE?

Geachte heer Soethoudt,
De N-VA is tegen een toetreding van Turkije tot de Europese Unie. De toetreding van Turkije is een debat over de vraag welke Europese Unie we willen. De N-VA geeft prioriteit aan de verdere verdieping en kwaliteitsvolle uitbouw van de huidige Europese instellingen wat aansluit bij de vraag van de Europese burgers. In de aanpak van de huidige economische crisis merken we trouwens dat die oefening broodnodig is en dat de EU nog steeds op zoek is naar een nieuw evenwicht.
Nu al blijkt het bijzonder moeilijk om tot een gecoördineerde aanpak te komen die protectionistische maatregelen van de grote Europese landen uitsluit. Wanneer een bijzonder groot land als Turkije (met economische kenmerken die sterk verschillen van de EU) tot deze unie wil toetreden, zal dit sowieso gepaard gaan met een nog verdere afzwakking van een coherent optreden.
Een verdere uitbreiding van de Europese Unie dreigt de uitbouw van een politiek-economische unie te hypothekeren. Een Turks lidmaatschap zou de Unie immers herleiden tot één grote handelszone en dat strookt allerminst met de finaliteit die de N-VA met Europa voor ogen heeft.
Met vriendelijke groet, Bart Van Camp (Inhoudelijk coördinator)

USKA DARA - OH! THOSE TURKS

Angela Merkel en Nicolas Sarkozy willen EU zonder Turkije, dat maakten ze bekend op een bijeenkomst in Berlijn. Maar als de islamisering van Europa verder blijft gaan aan het huidig ritme, dan geef ik hen hoogstens nog 10 jaar. Je moet niet links noch rechts zijn als je op You Tube
http://www.youtube.com/watch?v=6-3X5hIFXYU de naakte feiten kunt horen. Trouwens als ik de kieslijsten voor Europa van alle partijen bekijk, zie ik daar nogal wat Turkse namen op strijdplaatsen, wat niet eerder voorkwam. Tot binnen 10 jaar in Istanboel, Constantinopel, Byzantium...

HEEFT HOLLYWOOD EEN DIKKE NEK?

Als het op particuliere detectives aankomt wil Hollywood wel eens van het standpunt uitgaan dat dit genre enkel en alleen in Amerika kan worden gemaakt. Zowel als schrijver als als filmmaker. En meestal is dat ook zo, maar iemand als James Hadley Chase – die Engelsman was – haast geen enkele filmkans geven was gewoon van kwade wil getuigen. Chase was met zijn ‘No orchids for Miss Blandish’ in 1939 de hele Amerikaanse noir zwik voor wat betreft sadisme en erotiek. (Blandish werd eerst verfilmd in Engeland in 1948 – de film veroorzaakte een rel - en later in 1971 als ‘The Grissom Gang’ door Robert Aldrich. Nog later (1978) omhelsde Claude Barma het nog eens voor tv met dialogen van Frédéric Dard.)
Maar niet getreurd, naast enkele Engelse en Duitse films (waaronder eentje van Volker Schlöndorff) werd Chase in de Franse filmwereld, waar de roman noir misschien nog populairder is dan in Amerika, als held binnengehaald en werd er tientallen malen verfilmd. Staken er hun handen aan: Julien Duvivier, Henri Verneuil, Bernard Borderie, Joseph Losey (met Frans-Italiaans geld), Guy Hamilton (co-productie Frankrijk-USA), Georges Lautner om er enkelen te noemen.
Het is niet dat Bertrand Tavernier te klagen heeft als filmmaker, maar in Amerika moet men hem niet zo. Als hij door de Mississippi delta trekt om er de documentaire ‘Mississippi blues’ te maken over de muziek aldaar heeft men geen goed woord voor hem over, als hij ‘Coup de torchon’ naar de roman van Jim Thompson ‘Pop. 1280’ van Potts County in het diepe zuiden van Amerika verplaatst naar een Franse kolonie in noordelijk Afrika, maait de kritiek hem neer. Het betere Amerikaanse publiek echter gaat in drommen kijken naar deze onnavolgbare film noir met een even onnavolgbare Philip Noiret. Frankrijk geeft hem 10 César nominaties (hij krijgt er geen) en zendt hem in voor de Oscar voor beste Buitenlandse film nadat de Unie van de Franse Filmkritiek hem de hoogste prijs toekent. De schitterende muziekfilm ‘Round midnight’ (1986), losjes gebaseerd op het leven van de jazzgroten Bud Powell en Lester Young, krijgt wel twee Oscarnominaties, de Amerikaan Dexter Gordon als beste acteur in de hoofdrol en de Amerikaan Herbie Hancock die hem ook wint voor de beste originele muziek. Tavernier wordt voor het gemak vergeten.
Wie dacht dat de globalisering ook in de film zou toeslaan, heeft het verkeerd gedacht. Ook de nieuwe film van Bertrand Tavernier ‘Into the electric mist’ – de roman dateert uit 1993 - krijgt de Amerikaanse kritiek over zich heen. Oké, er zitten heel wat gaten in, maar dat ligt dus niet aan Tavernier maar aan de Amerikaanse auteur James Lee Burke. Burke, tweemaal winnaar van de prestigieuze Edgar Award en sinds vandaag ook Grandmaster van de Mysterie Writers of America, werd pas laat ontdekt voor de film. ‘Two for Texas’ uit 1982 werd in 1998 een tv-film met Kris Kristofferson en speelt zich tijdens de Texaanse vrijheidstrijd. Twee jaar eerder werd ‘Heaven’s prisoners’ (1996) verfilmd – de roman dateert uit 1988 - Alec Baldwin speelt daarin de rol van Dave Robicheaux. Robicheaux is nu in de vaardige handen van Tommy Lee Jones. Wat zegt de kritiek: Tommy zou niet geloven in wat hij doet (terwijl hij volgens mij beter is dan in ‘No country for old man’) en John Goodman is een ongeloofwaardige boef.
James Lee Burke werd geboren in Houston (Texas) en groeide op aan de kust van de golf Texas-Louisiana. Hij woont nu afwisselend in Montana en Louisiana en kent daarom zijn Cajun pappenheimers erg goed. Deze Engels-Franse mengeling blijkt ook Tavernier te liggen want zijn electric mist is doorspekt met cajunmuziek van de bovenste plank. De Louisiana-moerassen en de haast eeuwige nevel die er boven hangt werden perfect in beeld gebracht en als er dan schimmen opduiken die in de Amerikaanse Burgeroolog thuishoren, is men bereid ook dit te aanvaarden. Misschien zijn de Amerikaanse critici wel in hun gat gebeten omdat in een film van een Fransman het Amerikaanse racistische verleden aan de kaak wordt gesteld, en vinden zij dit eerder voorbehouden aan de Amerikanen zelf? Ik ben het met de humo criticus eens: een merkwaardige, hypnotiserende thriller.

DE WIND IN DE WILGEN

Op 1 mei verschijnt bij de Engelse uitgever W W Norton 'The annotated Wind in the Willows' van Annie Gauger. Dit kinderboek van Kenneth Grahame - ook wel familieboek genaamd – is sinds zijn verschijnen in 1908 in Engeland en andere Engelssprekende landen een longseller. In het Nederlands - voor het eerst verschenen in 1949 als 'De wind in de wilgen' - is het nooit echt iets geworden. Blijkbaar doen, op enkele uitzonderingen na, leesboeken met dieren in de hoofdrol het niet zo goed in onze taal. Na enkele miserabele uitgaven verscheen er in 2000 een luxe-editie bij Ploegsma en dit met de originele tekeningen.
Grahame zou zijn hoofd in ongeloof hebben geschud als na het verschijnen van zijn boek iemand had beweerd dat zijn verhalen rond Toad, Mole, Ratty en Badger honderd jaar later nog zouden worden gelezen. Want ze waren helemaal niet voor publicatie bedoeld, laat staan als boek. Ze werden geschreven om zijn enige zoon Alastair te vermaken. Deze was een prematuutje met een aangeboren cataract, welke hem blind liet in zijn rechteroog en met zijn linkeroog loenste hij. Dat maakte dat zijn vader zijn ‘Mouse’, zoals hij hem noemde, verwendde tot op het randje van het onredelijke. En Alastair was een bizarre knaap, zonder enige reden viel hij andere kinderen aan die speelden in Londen’s Kensington Gardens, of hij ging in het midden van de straat liggen waardoor hij het hele verkeer stillegde. Grahame moest dus duidelijk niet ver zoeken om het slechte gedrag van Mister Toad neer te pennen. Toen zoonlief naar het pensionaat werd gezonden en brieven schreef aan zijn vader met het smekend verzoek om een bezoek, kreeg hij meestal een afwijzend antwoord van Mister Toad. Psychiaters zeggen wel eens dat Grahame op de loop was voor het vaderschap en Toad als zijn plaatsvervanger had aangesteld. Het zijn die antwoorden van Mister Toad die uiteindelijk 'De wind in de wilgen' werden. Het was de Amerikaanse literaire agente Constance Smedley die Grahame benaderde, nadat hij succes had geoogst met zijn jeugdherinneringen 'The Golden Age', om zijn brieven tot een boek te maken. Het werd een onnavolgbaar succes. Met Alastair liep het echter minder goed af, hij mislukte aan de eliteschool Rugby, later in Eton liep het ook al niet lekker, vooral omdat de school helemaal niet was aangepast aan gehandicapte leerlingen. Alastair pleegde zelfmoord in Oxford vijf dagen voor zijn twintigste verjaardag door zich op de treinrails te leggen. Na de dood van zijn zoon droogde de pen van Grahame langzaam op. Maar hij bleef veel anderen inspireren en dat tot op de dag van vandaag.
In 1996 waagde de Franse tekenaar en scenarist Michel Plessix zich aan een vierdelige, erg geslaagde stripversie die in 2003 bij Standaard Uitgeverij begon te verschijnen. Het werd een der leukste kinderstrips van de laatste jaren. Het succes zette Plessix ertoe aan om een vervolg met dezelfde figuren te maken: 'De wind in de woestijn'. Ook het theater speelde in op het succes van het boek en in 1929 creëerde A.A. Milne (ja, de maker van Winnie the Pooh!) het toneelstuk 'Toad of Toad Hall' naar het boek van Grahame. In deze bewerking zou acteur Ian McKellen in 1962 in het Belgrade Theatre in Coventry zijn eerste rol als boef spelen. De Coventry Evening Telegraph schreef dat hij een perfecte, hatelijke Wezel speelde. Alan Bennett’s bewerking werd in 2005 gespeeld in het Coliseum Theatre (Oldham) en bleef te dicht bij het boek, waarin erg lange passages de aandacht niet echt lang kunnen vasthouden. Zeer recent nog zond PBS televisie 8 april 2007 in de serie Masterpiece Theatre een schitterende bewerking van Lee Hall uit, met de Britse komiek Matt Lucas in de hoofdrol en met Imelda Staunton.
De belangrijkste personages uit het boek zijn:
Water Rat: uiteraard woonachtig aan een rivier. Een verstandige, intelligente levensgenieter.
Mole (Mol): trouw, eenvoudig en een bangbroek. Woont in een ondergronds huis.
Badger (Das): Wijs, gerespecteerd en gevreesd. Woont in Wild Wood. Is erg verstandig, maar zijn humeur is soms niet te pruimen, daarom is hij het liefst alleen.
Toad (Pad): Woont op Toad Hall (Paddenburg). De deuren van zijn landgoed staan open voor alleman en iedereen, maar hij is erg verwaand en nog meer onvolwassen, wat dan weer wordt goedgemaakt door zijn vriendelijkheid en welbespraaktheid. (Ik verdenk heer Bommel er soms van dat hij familie van Toad is.) Pad is gek op boten, hete luchtballons, auto’s (die erg schaars waren toen Grahame het boek schreef) en tweedpakken. Zijn imitatie van een toeter is historisch: ‘Poop-Poop”. Zijn dwaasheid over auto’s gaat zelfs zover dat hij er op een dag een steelt en hem vervolgens in de prak rijdt, wat hem een gevangenisstraf oplevert. Maar muren kunnen hem niet tegenhouden en hij ontsnapt, verkleed als een wasvrouw en wint de oorlog tegen de wezels om Toad Hall. Hij wordt nooit opnieuw opgepakt, wat een raadsel blijft.
Een eerste verfilming komt er in 1946 en dit naar de toneelbewerking van A.A. Milne. De mij onbekende Alan Reid is Toad en Kenneth More die een van zijn eerste optredens in film maakt is Badger. In 1949 is er een animatiefilm uit de Disneystudios. The adventures of Ichabod and Mr. Toad (verteld door Basil ‘Sherlock Holmes’ Rathbone) vormt samen met het behoorlijk wrede 'The legend of Sleepy Hollow' – over de hoofdloze ruiter - van auteur Washington Irving (vertelt door Bing Crosby) een geheel. Eric Blore gaf zijn stem aan Toad.
Het jeugdprogramma van de BBC ‘Jackanory’ bracht tussen 1966 en 1970 zowat 25 vertelafleveringen. In 1983 maakte studio Cosgrove Hall een animatiefilm van 75 minuten. Een BAFTA award en een Emmy award vallen deze versie ten deel. David ‘Frost’ Jason is Toad. Als gevolg van dit succes werd er een tv serie van 52 afleveringen geproduceerd in opdracht van Thames Television en ITV zond uit tussen 1984 en 1987. Het succes bleef duren en er werden nog eens 60 minuten 'A tale of two toads' (1989) en 13 afleveringen 'Oh! Mr Toad' (1990) aan toegevoegd. Er wordt foutief beweerd dat er werd gefilmd in ‘claymation’, maar het is een stop-motion animatie proces met schaalmodellen en figuurtjes die in pose kunnen worden gezet, te weten een metalen skelet overdekt met latex rubber. Wat deze serie enig maakt.
Een animatiefilm die Kenneth Grahame’s goedkeuring zeker zou hebben meegekregen werd in 1985 geproduceerd door Rankin/Bass productions. De versie was trouw aan het boek, maar kreeg er nog zes liedjes aan toegevoegd, ‘Wind in the willows’ incluis en gezongen door Judy Collins. Toad kreeg de stem mee van Charles Nelson Reilly en ook deze van de Nederlandse acteur Coen Flink (De kleine waarheid, Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen mijnheer, Kapitein Haddock in de Kuifje animatie van Ray Goossens). Is het hierdoor dat de productie uiteindelijk pas in 1987 zijn eerste uitzending kreeg? José Ferrer was Badger, Roddy McDowall was Ratty.
In 1988 waagde men zich aan een Australische tv-animatieversie, dit in een serie films die waren gebaseerd op meestal Europese klassiekers. Burbank Films was de producent en nam het niet zo nauw met de originele tekst, deze werd naar kinderen toe aangepast, de plot werd ingekort en sommige personages werden toegevoegd en andere weggelaten.
Enkele zeer grote acteurs, zoals Alan Bennet (Ratty) die zoals voordien gezegd een eigen toneelversie maakte, Michael Palin (Mole), Michael Gambon (Badger), Rik Mayall (Toad) zijn de helden in de 1996 animatiefilm van Television Cartoons in Londen. Zelfs Vanessa Redgrave kwam opdraven om haar stem te geven aan de grootmoeder.

Het werd weer eens tijd voor een live-action film moet Terry Jones hebben gedacht in 1996 en riep enkele van zijn vrienden bij elkaar. Steve Coogan die gestalte geeft aan Alan Partridge werd Mole, Eric Idle was Rat, Terry Jones wilde en kreeg uiteraard Toad, John Cleese was de advocaat van Toad, Michael Palin mocht de zon zijn en ook Stephen Fry, Julia Sawalha en Victoria Wood waren van de partij. De film werd nooit uitgebracht in België.
We zijn tien jaar later, 2006, en opnieuw komt er een live-action adaptatie, een samenwerking tussen UK, Canada en Roemenië. Matt Lucas die roem heeft verworven met Little Britain wordt Toad, Bob Hoskins is Badger en Lee Ingleby is Mole.
In 2003 werkte Guillermo del Toro aan een nieuwe adaptatie voor Disney, het zou een live-action mix met CG animatie worden, maar Del Toro die het boek prachtig vond, werd door de Disneyheren gevraagd om Toad een skateboard te geven en hem dingen zoals ‘radical dude’ te laten zeggen en dat was hem te veel.