Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

vrijdag 1 april 2011

ELSSCHOT STUURDE ZIJN KAT


Prof. Dr. Abied Alsulaiman was en is de bezieler van de Arabische Taalweek aan de Lessius Hogeschool Antwerpen. Gisteren, donderdag, was er een avond die helemaal was gewijd aan de vertalingen van Vlaamse auteurs naar het Arabisch. Willem Elsschot was niet aanwezig, hoewel was aangekondigd dat zijn ‘Kaas’ zou verschijnen bij de Egyptische uitgeverij National Center for Translations. Er werd me echter verzekerd dat hij een goeie reden had om niet te komen.
Wie er wel was, was Marc Pairon, die maar liefst twee titels bij dezelfde
uitgeverij zal uitgeven, namelijk een vertaling van zijn romandebuut ‘De Kinderspelen’ en een bloemlezing uit zijn gedichtenbundels ‘Ontbijt op bed’, ‘Franse zoenen’, ‘Fanmail’ en ‘TOP 50 Intiemste liefdesverzen’. Maar ook deze auteur kreeg geen boek overhandigd, de verklaarbare reden was natuurlijk de opstand in Egypte, die heeft het uitgeefschema van het National Center duidelijk erg overhoop gegooid. De professor verzekerde het aanwezige publiek (ongeveer 70 mensen) dat de boeken ten laatste einde mei van dit jaar zullen arriveren. Niet getreurd dus.
'In tegenstelling tot het Nederlands taalgebied is poëzie binnen de Arabische wereld reeds eeuwenlang de populairste discipline,’ zegt Alsuleiman, 'en daarom ook de keuze voor Pairon, wiens stijl volledig aansluit bij de hedendaagse liefdespoëzie'.
Pairon las zijn gedichten op de manier die hem eigen is, virtuoos dus. Na elke strofe volgde onmiddellijk de Arabische vertaling, gelezen door diverse studenten: Dua, Hossein, Sofia, Yassine en Joke. Deze laatste had de dankbare taak de stukken uit ‘Fanmail’ te mogen debiteren, in een geweldige interactie met de auteur himself. Maar je kunt er niet tussenuit dat het Arabisch blijkbaar is gemaakt om poëzie te vertolken.
De muzikale omlijsting was van de deels Russische Sacha Gaidar die de avond – ondertussen waren we twee uur verder – afsloot met een ontroerend poëtisch lied.
Sommige keren hadden de Arabisch onkundigen – onder wie ik mezelf reken - wel de indruk dat de vertalingen erg vrij waren, maar een andere mogelijkheid is ook dat het Arabisch meer woorden nodig heeft om de liefdesgedichten van Pairon hun oorspronkelijke glans te geven. Sommigen, die dan wel weer het Arabisch machtig waren, zeiden dat de vertalingen erg subtiel waren, wat dat ook moge betekenen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten